ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΕΛΟΣ

Η εικόνα είναι, δυστυχώς, τµήµα της καθηµερινότητας του αθηναϊκού κέντρου – αλλά συναντάται όλο και συχνότερα και στις άλλες πόλεις της χώρας. Ακόµα και µέρα µεσηµέρι, ακόµα και σε πολυσύχναστες πλατείες, ακόµα και σε περιοχές που θεωρούνται βιτρίνα της πόλης, άνθρωποι ξαπλωµέ νοι, αδιάφοροι για ό,τι συµβαίνει γύρω τους, προσπαθούν µε αργές κινήσεις να βρουν φλέβα για να κάνουν ένεση τη δόση τους. Ανθρωποι χωρίς αύριο µεγεθύ νουν το πρόβληµα της υποβάθµισης της ζωής στην πόλη.

Τα τελευταία χρόνια, η Πολιτεία σαν να παρακολουθούσε από µακριά αυτήν την κατάσταση χωρίς να µπορεί να αντιδράσει. Το άνοιγµα κέντρων απεξάρτησης σε νευραλγικά σηµεία των πόλεων, σε πολλές περιπτώσεις µάλλον επέτεινε παρά ανακούφισε το πρόβληµα, αφού οι περιοχές γύρω απ’ αυτά έγιναν πιάτσες εξαρτηµένων που αναζητούσαν τη δόση τους. Η µεγάλη λίστα αναµονής εξαρτηµένων, που αναµένουν να τους δεχτούν για θε ραπεία µεθαδόνης, σύµφωνα µε την παραδοχή της διοίκησης του ΟΚΑΝΑ, είναι η βασική αιτία για τη δηµιουργία αυτού του κοινωνικά ενοχλητικού συνωστισµού. Η λειτουργία ιδιωτικών κέντρων που χρησιµοποιούν τη θεραπεία µεθαδόνης κά νει ακόµα πιο περίπλοκο το πρόβληµα.

Η αλήθεια είναι ότι στη λίστα αναµονής σήµερα βρίσκονται περισσότεροι από 5.000 τοξικοεξαρτηµένοι. Κι ότι από τη στιγµή που κάνουν αίτηση για να εντα χθούν στον ΟΚΑΝΑ µέχρι τη στιγµή που θα τους δεχτούν, περνούν πολλά χρόνια – σε κάποιες περιπτώσεις, ακόµα και δέκα! Αν η κυβέρνηση δεν θέλει να διαιω νίζεται και να επιδεινώνεται το πρόβληµα, πρέπει να δράσει γρήγορα.

Η απόφαση του υπουργείου Υγείας για τη λειτουργία 17 νέων κέντρων αποκατάστασης τοξικοε ξαρτηµένων του ΟΚΑΝΑ σε δηµόσια νο σοκοµεία (λεπτοµέρειες στο ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ», σελ. 13) είναι, κατ’ αρχήν, µια κίνηση που επιχειρεί να θέσει τέρµα στην αδράνεια. Σηµατοδοτεί έναν επιθετικό τρόπο καταπολέµησης του προβλήµατος στη ρίζα του – κι ήταν στοιχει ώδης υποχρέωση του κράτους η εξεύρεση του ποσού των 17 εκατ. ευρώ που θα χρειαστούν, προκειµένου να µη µείνει η εξαγγελία κενή περιεχοµένου. Οι χρή στες, επιτέλους, αντιµετωπίζονται σαν ασθενείς και γίνεται προσπάθεια να αποκτήσουν όλοι, χωρίς εξαιρέσεις, δικαίωµα στην απεξάρτηση. Η λίστα αναµονής είναι ντροπή και πρέπει να τελειώσει το συντοµότερο.

Υπάρχει, βεβαίως, πάντα ο φόβος η εικόνα που σήµερα συναντάµε στις πόλεις να µεταφερθεί στους προθαλάµους των νοσοκοµείων. Κάτι τέτοιο θα αποφευχθεί αν περιοριστεί ουσιαστικά η γραφειοκρατία και εξαλειφθεί εντελώς ο χρόνος αναµονής όσων προσφεύγουν στις υπηρεσίες του ΟΚΑΝΑ. Είναι ένα ακόµα µε γάλο στοίχηµα για την Πολιτεία.