«Θα αποτύγχανα ως πολιτικός…»

Θ.Ν.: Αν κύριε Φασιανέ είχατε γίνει πολιτικός και, στη συνέχεια, υπουργός, ποιος πιστεύετε πως θα ήταν ο πολιτικός σας λόγος και η πολιτική σας πράξη;

Α.Φ.: Δεν θα μπορούσα ποτέ ν΄ ασχοληθώ με την πολιτική, γιατί με κατατρώγει η υπόθεση της τέχνης, οι γραμμές και τα χρώματα. Μόνον μέσω της ζωγραφικής μπορώ να μιλήσω και να δώσω μηνύματα. Μπορώ μόνον να κρίνω τους πολιτικούς, όπως όλοι μας, αν κάτι το κάνουν ή δεν το κάνουν σωστά. Πραγματικά αισθάνομαι ότι δεν θα ήμουν καθόλου ικανός, θα τα θαλάσσωνα κυριολεκτικά. Θα μπορούσα να γίνω ένας καλός μαραγκός, γιατί μου άρεσε ανέκαθεν να κόβω ξύλα και να φτιάχνω ένα τραπέζι ή μια καρέκλα, αλλά ως πολιτικός θα αποτύγχανα και θα ήμουν υποχρεωμένος να λέω ψέματα. Ο Περικλής, για παράδειγμα, ήξερε τι ήθελε να κάνει, αλλά δεν μπορούσε να το κάνει, είχε ανάγκη τον Φειδία για να του το φτιάξει. Εγώ πραγματικά θέλω να με εκμεταλλεύονται, γιατί έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να εκφράζομαι καλύτερα. Αν δεν μου δώσεις την ευκαιρία, δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Μόνος μου θα κάνω ένα μικρό έργο, τις μεγάλες ευκαιρίες τις δίνουν μόνον τα πρόσωπα της πολιτικής.

Θ.Ν.: Αν δεν υπήρχε η Ακρόπολη, ο Παρθενώνας, η ζωή των ανθρώπων στην Αθήνα θα ήταν καλύτερη ή χειρότερη;

Ν.Σ.: Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερη ή χειρότερη, πάντως νιώθεις απαίσια όταν είσαι πάνω στην Ακρόπολη και κοιτάζεις τον υπόλοιπο χώρο κάτω, γύρω γύρω, πνιγμένο στο τσιμέντο.

Α.Φ.: Θα ήταν χειρότερη η ζωή, γιατί ζώντας κάτω από τα ερείπια και τις αρχαιότητες έχουμε κάτι το παλιό που λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης, έτσι ώστε όταν κάνουμε το λάθος να μην μένουμε ποτέ ήσυχοι.