ΝΕΟ (ΔΙΚΑΙΟ) ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ

Η συζήτηση για το ενιαίο µισθολόγιο των δηµοσίων υπαλλήλων είναι τόσο παλιά όσο και η Γ’ Ελληνική Δηµοκρατία. Από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν υπήρχαν διαδοχικές απόπειρες να υπαχθούν οι αµοιβές των εργαζοµένων στο Δηµόσιο σε ενιαίο καθεστώς. Ητοι να διαµορφώνονται µε τα ίδια κριτήρια.

Στην πράξη συνέβαινε το εντελώς αντίθετο. Η διαρκώς ανακυκλούµενη πολιτική επιδοµάτων όλων των κυβερνήσεων διαµόρφωσε ανισότητες και ετεροβαρείς µισθολογικές καταστάσεις.

Αποτέλεσµα: από ειδικότητα σε ειδικότητα, από υπουργείο σε υπουργείο και ενίοτε ακόµη και µέσα στην ίδια υπηρεσία, υπάλληλοι µε τα ίδια προσόντα έχουν διαφορετικές αµοιβές.

Κατά τον ίδιο τρόπο εργαζόµενοι που προσφέρουν την ίδια εργασία έχουν διαφορετική µισθολογική εξέλιξη.

Σ’ αυτό το πλαίσιο έχει διαµορφωθεί στο κράτος ένα είδος δηµοσιοϋπαλληλικής αριστοκρατίας.

Δηλαδή ορισµένοι υπάλληλοι συγκεκριµένων υπουργείων, ή συγκεκριµένων κλάδων αµείβονται µέσω του µηχανισµού των επιδοµάτων και άλλων παροχών σχεδόν στο διπλάσιο από άλλους εργαζοµένους.

Χώρια το εντελώς ιδιότυπο καθεστώς αµοιβών των υπαλλήλων της Βουλής. Αυτό το µισθολογικό σύστηµα δεν δηµιουργεί µόνο ανισότητες και αντικίνητρα στην απόδοση των υπαλλήλων, αλλά καλλιεργεί και παθογένειες.

Για παράδειγµα, η διεκδίκηση µιας θέσης στις καλύτερα αµειβόµενες υπηρεσίες διευκολύνει τη συναλλαγή και τον κοµµατισµό στον κρατικό µηχανισµό.

Αυτό το καθεστώς πρέπει να εξορθολογιστεί. Το ενιαίο µισθολόγιο σήµερα δεν είναι καθόλου ενιαίο και πρέπει να γίνει.

Το νέο σύστηµα το οποίο θα προκύψει από τον διάλογο που άρχισε χθες ανάµεσα στην κυβέρνηση και την ΑΔΕΔΥ (ρεπορτάζ στη σελ 8 – 9) πρέπει να καταλήξει σε µισθολογικό σύστηµα πραγµατικά οµοιογενές. Πρέπει δηλαδή να διαµορφωθεί µισθολόγιο δίκαιο και αντικειµενικό, το οποίο θα αξιολογεί µε ενιαία κριτήρια τα προσόντα και την παραγωγικότητα των υπαλλήλων του Δηµοσίου.