«Περνάω καλά και με τα λίγα»

«Με ρωτάς γιατί θέλω να γίνω ηθοποιός. Θα σου έλεγα ότι μάλλον είμαι επαγγελματίας χομπίστας, αν σκεφτείς ότι είμαι και τελειόφοιτος του Τμήματος Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Για να είμαι ειλικρινής δεν με πολυνοιάζει πώς θα τα βγάλω πέρα οικονομικά με την υποκριτική. Εχω άλλωστε πολύ χρόνο ακόμα μπροστά μου να το σκεφτώ. Από την άλλη όμως είμαι άνθρωπος που περνάω καλά και με τα λίγα. Στο μυαλό μου άλλωστε δεν έχω να πλουτίσω από το επάγγελμα. Ξέρω καλά τι μου γίνεται και γνωρίζω πως είναι λίγοι οι τυχεροί που κάνουν καριέρα και λεφτά. Εγώ όμως θέλω να γίνω ηθοποιός γιατί βλέπω το θέατρο σαν φάρμακο, όχι σαν επένδυση. Πώς να σου το πω; Με κάνει να ξεχνάω τα προβλήματά μου. Μπορείς να πεις ότι σε μένα τουλάχιστον το θέατρο λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, την ώρα που ο περισσότερος κόσμος γύρω μας καταπιέζεται και δεν κάνει αυτό που πραγματικά θέλει. Και στο κάτω κάτω τι να κάνω; Να τα βάψω από τώρα μαύρα ή να γίνω σαν έναν φίλο μου που σπουδάζει με το ζόρι αυτό που θέλουν οι γονείς του και στο τέλος έχασε τα μαλλιά του από τη στεναχώρια; Μπα, να μου λείπει. Μικρός είμαι ακόμα. Μέχρι τα 30 έχω χρόνο και να πειραματιστώ και να φάω τα μούτρα μου».