Μιζέρια χωρίς διέξοδο

Σαν νεράκι μοιάζει να ΄χει κυλήσει πάνω από μια αδιάβροχη τηλεόραση η αλλαγή του κόσμου, η κρίση όχι της τσέπης του μισθοσυντήρητου απλώς, αλλά ο σπαραγμός ενός κόσμου που μεταβάλλεται βίαια από τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις του
Βουλιαγμένες σε μια ακατανόητη μακαριότητα οι εκπομπές που ξεκίνησαν τη σεζόν μηρυκάζουν με ξέφρενο πάθος παλιές «συνταγές», ανακυκλώνουν τα σύμβολα ενός ξεπεσμένου λαϊφστάιλ, επιβεβαιώνοντας απλώς την απωθητική κενότητά του. Πανελίστες αναμασούν στερεότυπα επιχειρήματα απόρροια της άγνοιάς τους για τη λειτουργία της τηλεόρασης και ολόκληρου του μιντιακού συστήματος, αποδεικνύοντας τη δομική ως φαίνεται καναλική αδυναμία ανανέωσης. Ολο αυτό δεν είναι παρά η εικόνα μιας τηλεοπτικής «φούσκας» που ήρθε η στιγμή να σκάσει μπροστά στα μάτια του φιλοθεάμονος. Παρατηρούμε μια ολόκληρη εβδομάδα την κλειστοφοβική μιζέρια της κουτσομπολίστικης τηλεοπτικής εμμονής να καταπίνει νιάτα στην παρουσίαση, καθώς φρέσκα κορμάκια και δροσερά μουτράκια γίνονται το ντεκόρ μιας γερασμένης, αφυδατωμένης, αρτηριοσκληρωτικής τηλεοπτικής νοοτροπίας. Με το μίνι στις αμυγδαλές η Καραβάτου («Κους κους», Αlpha) συνεχίζει αμέριμνη να κάνει τσαχπινιές στον φακό, η ωραιότατη Τσιμτσιλή («Μπλα μπλα», Αlter) το ίδιο, ενώ ανανέωση στα πάνελα θεωρούνται νεανικές φατσούλες οι οποίες επιτελούν τον ρόλο botox σε ρυτιδιασμένη έμπνευση για αφιερώματα, π.χ. στην μπουρδελογειτονιά Τρούμπα («Κους κους»), μυθική μεν διά της κινηματογραφικής της αναπαράστασης, αλλά ποιο πρότυπο, ποια αξία και ποια σύγχρονη ανάγκη για ψυχαγωγία υπηρετούν;

Το τηλεοπτικό τίποτε συντονιζόταν και υπηρετούσε τις καταναλωτικές ανάγκες μιας αγοράς του άχρηστου, των αφασικών διασκεδάσεων σαν να μην υπάρχει αύριο. Τι ακριβώς να υπηρετήσει, σε έναν κόσμο που ξύπνησε απότομα και αντίκρυσε με τρόμο το αβυσσαλέο κενό που άφησε η προηγούμενη ζωή του;

Οσο για το στερεότυπο επιχείρημα ότι ο κόσμος δεν θέλει μιζέρια, που αναμασούν οι επαγγελματίες δεινόσαυροι ακριβώς αυτής της μίζερης τηλεόρασης, είναι αληθινό. Μόνο που δεν υπάρχει μεγαλύτερη μιζέρια από μια τηλεόραση που ασχολείται επί μία ολόκληρη εβδομάδα με τον καβγά ξεπεσμένης πρώην δόξας της ριαλιτζίδικης τηλεόρασης με μια πρώην συνεργάτιδά του. Μιζέρια είναι να κυνηγάς ασφυκτικά μια αλλοτινή δόξα των πρωινάδικων, την οποία δείχνει να την έχει ξεπεράσει το ίδιο της το κοινό και βρίσκεται ήδη στην αγωνία να αναζητήσει νέο τηλεοπτικό εαυτό για να πουλήσει σαν την Ελένη Μενεγάκη, για να συντηρήσεις ένα πρόσωπο που προσφέρεται για τον εύκολο τηλεκανιβαλισμό. Μιζέρια είναι να υπάρχει μια ομάδα νέων σε μια εκπομπή και τα θέματά της να είναι τόσο «φρέσκα», όσο το τι λέει η Κατερίνα Ζαρίφη για την προ διετίας αποχώρησή της από την ομάδα της Μενεγάκη («Πάνω στην ώρα»).

Μιζέρια είναι επίσης να είσαι νέος, να αποκτάς εκπομπή και να κάνεις θέμα στην πρεμιέρα σου το δράμα της Νατέλλα μόνο και μόνο για να εκμεταλλευθείς για ακόμη μία φορά κάποια «έτοιμη τραγωδία», ελπίζοντας ότι η καλλιεργημένη επί σειρά ετών νοσηρή περιέργεια του φιλοθεάμονος θα προσφέρει ρούμπους τηλεθέασης. Μιζέρια είναι να «βλέπεις» τον κόσμο με τα μάτια της Νικολούλη, της Στεφανίδου ή του Παπαδάκη, έχοντας τα μισά τους χρόνια, παπαγαλίζοντας τα θέματα που παρουσίαζαν προ διετίας και πενταετίας σαν τα SΟS στις Πανελλήνιες μήπως και εξασφαλίσεις θεσούλα σε επαρχιακό ΤΕΙ.

Μιζέρια είναι να «βλέπεις» τον κόσμο με τα μάτια της Νικολούλη, της Στεφανίδου ή του Παπαδάκη, έχοντας τα μισά τους χρόνια