«Κουράστηκα, θέλω τη ζωή µου πίσω»

Κοντά εξήντα χρονών, σχεδόν κουφός από το ένα αυτί εξαιτίας µιας ιογενούς µόλυνσης και µε το ένα χέρι µπανταρισµένο έπειτα από µια επέµβαση τενοντίτιδας, ο Φιλ Κόλινς ζητάει «τη ζωή του πίσω». «Η µουσική βιοµηχανία µε έχει κουράσει, φτάνει πια», δηλώνει στον δηµοσιογράφο της εφηµερίδας «La Repubblica» που τον συνάντησε στη λίµνη της Γενεύης όπου ζει, δύο βήµατα από εκεί που κατοικούν η (τρίτη) πρώην σύζυγός του και τα δύο παιδιά τους, ηλικίας 9 και 5 ετών.

Ο θρυλικός ντράµερ των Genesis που έχει πουλήσει πάνω από 250 εκατ. δίσκους στον κόσµο, έχει κερδίσει επτά βραβεία Γκράµι, ένα Οσκαρ Μουσικής για τη µουσική του «Ταρζάν» και έχει τραγουδήσει µε τα µεγαλύτερα ονόµατα της ροκ, αποφασίζει να πει «αντίο» στη σκηνή. «Για να συνεχίζω να παίζω θα έπρεπε να µείνω µακριά από τα παιδιά µου. Δεν θα ήθελα να επαναλάβω το ίδιο λάθος που έκανα µε τα τρία µεγαλύτερα», λέει. Ο Κόλινς λέει «αντίο» στο µεγάλο τσίρκο της ροκ µε έναν δίσκο σόουλ (µε τίτλο «Going Βack»), του µουσικού ιδιώµατος που αγαπάει περισσότερο: «Οι Genesis ήταν η δουλειά µου, µια ευκαιρία να ζήσω κάνοντας τον επαγγελµατία µουσικό. Η µουσική, όµως, που ήθελα πάντα να παίζω ήταν η σόουλ».

Ο Κόλινς δηλώνει ότι είχε προσπαθήσει να φέρει τη σόουλ και τη «µεγάλη τζαζ» στους Genesis. «Οταν κάναµε, όµως, το “Τurn on it again” ο κόσµος µας µίσησε, αναρωτιό ταν “ποιοι είναι αυτοί, οι Βlues Βrothers;”.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι µας αγαπούσαµε εκείνοι τη µουσική, ο Μάικ Ράδρεφορντ και ο Τόνι Μπανκς αγαπούσαν πολύ τη σόουλ και την µπλουζ, ο Πίτερ Γκάµπριελ ήταν φαν της Νίνας Σιµόν. Παίζαµε progressive γιατί αυτό ήθελαν οι φαν», αναφέρει.

Μήπως είναι τα προβλήµατα υγείας που οδήγησαν τον Κόλινς σε αυτή την απόφαση; «Οχι», δηλώνει κατηγορηµατικά. «Δεν θέλω άλλες υποχρεώσεις στη ζωή µου. Δεν πήγα ποτέ τα τρία µεγαλύτερα παιδιά µου στο σχολείο και καταλαβαίνω τώρα πόσο τους έχω λείψει και πόσο µου έχουν λείψει. Δεν θέλω να ξυπνάω το πρωί και να µου λένε ότι αύριο πρέπει να βρίσκοµαι στο Παρίσι για µια συναυλία. Δεν θέλω να αφήσω τη ζωή µου στα χέρια των άλλων µόνο επειδή θέλουν να µε ακούν ή θέλουν να αγοράζουν δίσκους µου».

Σε αυτή τη µακρά διαδροµή, ο άγγλος µουσικός έχει ξεχωρίσει την πιο ευτυχισµένη του στιγµή: «Οταν έπαιζα ντραµς µε τον Ερικ Κλάπτον. Δηλαδή όταν έκανα τη δουλειά που µπορούσα να κάνω καλύτερα µε έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες του κόσµου…».