[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ψεύτικη «παρηγοριά»

«Υποκρισία», παραδέχεται. Η ειλικρίνεια τον κάνει να νιώσει καλύτερα.

Κατά τα άλλα αισθάνεται πως βδοµάδες τώρα χτίζει πάνω στην άµµο. Ξέρει πως το χαµόγελό του θα είναι ψεύτικο, όπως και οι λέξεις που στα αυτιά των ανέργων θα ακούγονται σαν υποσχέσεις. Κι όµως, αυτή είναι η δουλειά του: να συγκεντρώσει τα βιογραφικά και ύστερα να τα πετάξει στην ανακύκλωση!

Θυµάται πως τις περασµένες χρονιές οι Ηµέρες Καριέρας ήταν ένα πανηγύρι. Οι «κυνηγοί» ήταν έτοιµοι να ψαρέψουν τον πιο λαµπρό υποψήφιο – εργαζόµενο. Εψαχναν τον καλύτερο – κι αν δεν τον είχαν ανάγκη, κάποτε (σύντοµα) θα προέκυπτε. Οµως το 2010 προσλήψεις δεν γίνονται:

αυτό ανακοίνωσε ορθά – κοφτά ο διευθυντής.

Πέρσι, θυµάται, ένιωσε άβολα για πρώτη φορά. Οι απόφοιτοι και οι νέοι άνεργοι δεν ήταν οι µοναδικοί που τον προσέγγισαν. Εργασία αναζητούσαν και απολυµένοι µάνατζερ, φτασµένα στελέχη που από τη µία ηµέρα στην άλλη έµειναν χωρίς γραφείο.

Στη σκέψη πως η κατάσταση θα είναι χειρότερη φέτος, τον πιάνει σύγκρυο (η υποκρισία δεν κυλάει στο αίµα του, αναγκάζεται όµως να υποδυθεί τον ρόλο για να κρατήσει ο ίδιος τη δουλειά του). Τον παρηγορεί το γεγονός πως από την άκαρπη αυτή διαδικασία, τουλάχιστον θα ανέβει η ψυχολογία των ανέργων. Κάπως έτσι λειτούργησε και γι’ αυτόν η συµµετοχή του, όταν πριν από πολλά χρόνια έψαχνε δουλειά. Με το πτυχίο του «καρφιτσωµένο» πάνω πάνω στο βιογραφικό, ένιωθε σίγουρος. Πίστευε πως µε την παρουσία του εκεί, δεν έµενε αµέτοχος. Ηξερε πως κυνηγούσε το όνειρο.

Δεν ζούσε µε αυταπάτες. Τώρα, τα δεδοµένα έχουν αλλάξει. Τον ρωτώ γιατί η εταιρεία του πουλάει ψεύτικες υποσχέσεις. Δεν νιώθει άνετα όταν το περιγράφει – είπαµε όµως, δεν του αρέσει το ψέµα. Εξηγεί πως όλα είναι θέµα prestige. Σηµασία έχει το promotion της εταιρείας. Το promotion των προϊόντων της εταιρείας. Η παρουσία της ανάµεσα σε κολοσσούς.

Κάπως έτσι, έληξε η κουβέντα – µε την εντύπωση πως η υποκρισία είναι παρηγοριά.