[ΓΝΩΜΗ] Φόβος για το µέλλον

Οι Γάλλοι νιώθουν φόβο. Οχι τον φόβο που θα δικαιολογούσε την πολιτική ασφαλείας που εφαρµόζει αυτή η κυβέρνηση. Φόβο για το µέλλον. Πώς να δει κανείς τον εαυτό του να εργάζεται µέχρι τα 62 ή τα 67 έτη γνωρίζοντας πως ο κίνδυνος της ανεργίας αυξάνεται αλµατωδώς µόλις περάσουν τα 50; Αυτό ακριβώς το ζήτηµα της απασχόλησης αφαιρεί από τους Γάλλους κάθε δυνατότητα να ατενίσουν µε ηρεµία το µέλλον. Ο Νικολά Σαρκοζί εξελέγη µε το σύνθηµα «ας δουλέψουµε περισσότερο για να κερδίσουµε περισσότερα». Σήµερα, η πρόταση έχει γίνει «δουλέψτε περισσότερο µε την ελπίδα µόνο να κερδίζετε τα ίδια, αν όχι λιγότερα».

Στη Γαλλία, όπως και σε πολλές ακόµα ευρωπαϊκές χώρες ή και στις ΗΠΑ, οι γονείς δεν πιστεύουν πλέον πως τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους.

Και οι αρχές είναι ανίκανες να παρουσιάσουν κάποια άλλη, παρήγορη προοπτική. Κατά βάθος, βέβαια, η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης είναι µια αναγκαιότητα ευρέως αποδεκτή.

Πρέπει να αντικρύσουµε την πραγµατικότητα κατά πρόσωπο, κανείς δεν µπορεί να συντηρεί το ψέµα ότι το κράτος έχει τη δυνατότητα να χρηµατοδοτήσει το σύστηµα. Η «χρυσή τριακονταετία», η ανάπτυξη και η πλήρης απασχόληση ανήκουν στο παρελθόν. Οι αλλεπάλληλες κρίσεις και τα ελλείµµατα, σε συνδυασµό µε τη γήρανση του γαλλικού πληθυσµού, έχουν δηµιουργήσει µια εκρηκτική κατάσταση όσον αφορά την κοινωνική προστασία.

Τι θα κάνουµε όταν η αναλογία εργαζόµενοι – συνταξιούχοι φτάσει χονδρικά το 1 προς 1 το 2020; Υπάρχει ένα ζήτηµα, ταµπού για πολλούς, που θα ξυπνούσε τον άλλο εκείνο φόβο, τον οποίο συνδαυλίζει ανεύθυνα η κυβέρνηση: ενθάρρυνση της µετανάστευσης, υπό την προϋπόθεση της ρύθµισής της και της εξασφάλισης, σε αυτές τις ζωντανές δυνάµεις που µας λείπουν, της κατάλληλης υποδοχής, της εκπαίδευσης και της κατάρτισης που αρµόζουν. Θα έχουµε άραγε την τόλµη και την ευφυΐα να το πράξουµε;

Ο Ερίκ Φοτορινό είναι διευθυντής της «Μonde»