[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Αποχαιρετώντας το καπνιστήριο

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ είναι αργός θάνατος. Για τους εργαζόµενους καπνιστές, είναι και πολλά ακόµη: το αγχολυτικό τους, ο φίλος στα ζόρια, η ψύχραιµη δεύτερη σκέψη που δεν αφήνει τον θυµό να τους κυριεύσει, η έµπνευση όταν το µυαλό έχει κολλήσει, µία αφορµή για να ανταλλάξουν ένα χαµόγελο µε κάποιους άλλους «άρρωστους» συναδέλφους τους στη Σπιναλόγκα – το καπνιστήριο του ορόφου – προτού βουτήξουν ξανά στον ωκεανό της καθηµερινότητάς τους που δεν είναι πάντα γαλήνιος.

Αλήθεια, ποιον ενοχλούσαµε πάνω σε αυτήν τη µικρή νησίδα µας – εκτός βέβαια από τα πνευµόνια µας και ίσως την ευγενική κυρία που δύο φορές την ηµέρα µάς άδειαζε τους κάδους των απορριµµάτων;

Πόσο βαρύ έγκληµα απέναντι στην Κοινωνία είναι η εξάρτησή µας, ώστε να πρέπει να τιµωρηθούµε µε µία πιο µακρινή εξορία καπνίζοντας στο κρύο, τον καύσωνα ή τη βροχή; Εκεί, στο πεζοδρόµιο, το αποκρουστικό θέαµά µας δεν θα ενοχλεί περισσότερο τους άλλους, τους «υγιείς»;

Δεν θα είµαστε ένα πανοραµικό αντιπρότυπο για τα παιδιά – που σίγουρα δεν πρέπει να µας µιµηθούν;

Στον σύγχρονο εργασιακό πολιτισµό, οι επιχειρήσεις έµαθαν να αγκαλιάζουν µε στοργή τους εργαζοµένους τους µε ειδικές ανάγκες.

Φτιάχνουν ράµπες πρόσβασης και ειδικά διαµορφωµένες τουαλέτες για να διευκολύνουν την καθηµερινότητά τους, όµως για τη δική µας ειδική ανάγκη η ευαισθησία µόλις εξαντλήθηκε.

Ισως επειδή πρόκειται για µία «αναπηρία» που δεν την πάθαµε αλλά την επιλέξαµε.

Ο πρώτος λόγος για να πηγαίνεις µε χαρά στη δουλειά, είναι να σου αρέσει αυτό που κάνεις.

Ο δεύτερος, να ξέρεις ότι θα σε υποδεχθεί ένα περιβάλλον φιλικό, ανεκτικό απέναντι στα «κουσούρια» που όλοι, λίγο ώς πολύ, κουβαλάµε. Από σήµερα θα κάθοµαι στο γραφείο µου µε τη µισή χαρά. Θα σέβοµαι τον νόµο αλλά θα ρίχνω κλεφτές µατιές στην πόρτα της εξόδου ανυποµονώντας για την ώρα της αποφυλάκισής µου. Την ώρα που θα είµαι και πάλι ελεύθερος να ζήσω και να πεθάνω µε τον τρόπο που έχω επιλέξει.

Το τσιγάρο βλάπτει, καµία αντίρρηση. Το ίδιο όµως και η υπερβολή. Αυτήν, ποιος θα την απαγορεύσει;