[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Διακοπές µε επιδότηση

Η ταβέρνα είναι στη µέση του πουθενά. Είναι πέρασµα όµως. Οπότε όλο και κάτι θα βγάζει. Διαθέτει και «παραδοσιακά προϊόντα της επιδαύριας γης». Η µεσόκοπη στρουµπουλή κυρία, αν και στην αρχή είναι ευγενική, σκοτεινιάζει λίγο όταν ακούει πως η µόνη αγορά που σκοπεύω να κάνω είναι ένας καφές.

Στη σάλα υπάρχουν τραπέζια και στον έναν τοίχο ράφια που φιλοξενούν βαζάκια και σακουλάκια µε τα παραδοσιακά καλούδια. Το µάτι µου πέφτει στην κουζίνα. Είναι η κουζίνα του σπιτιού της. Κάνω µερικά βήµατα και συνειδητοποιώ ότι εκεί µένει αυτή και η οικογένειά της. Επιχορήγηση από 25% µέχρι 60% προσφέρει ο αναπτυξιακός νόµος για επενδυτικά σχέδια παραγωγής και τυποποίησης προϊόντων. Γιατί να µην τον εκµεταλλευτεί για να βάλει κι ένα κεραµίδι πάνω από το κεφάλι της…;

Στις αρχές του καλοκαιριού, σε µια άλλη γωνιά της Ελλάδας (που θα µπορούσε να χαρακτηρισθεί «Μέκκα» των επιδοτήσεων), στη Λάρισα, ένας ξενοδόχος δήλωνε µε καµάρι στην παρέα του πως θα φτιάξει δύο µπανγκαλόου ακόµη. Φυσικά το καθένα θα έχει τη δική του πισίνα. «Ολο και κάποια ψώνια θα έρθουν να δώσουν τα 300 ευρώ. Οταν είναι άδεια, θα κάνουµε και εµείς διακοπές µε επιδότηση».

Μικρή, αλλά ενδιαφέρουσα λεπτοµέρεια:

πριν από µισή ώρα ο ίδιος τύπος αγόρευε, µε ναπολεόντειο στόµφο, για το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος που άφησε τα Τέµπη κλειστά για τόσο καιρό. Εβριζε για τους πελάτες και τα ευρώπουλα που έχασε. Ναι, ναι απαιτούσε από αυτό το κράτος – εις βάρος του οποίου παρασιτεί, γιατί έτσι γίνονται οι µπίζνες εδώ στα Βαλκάνια – να τον αντιµετωπίζει ως ευρωπαίο πολίτη και να του παρέχει όσα οφείλει.

Ακούγοντας τις δύο εµβληµατικές ιστορίες του αθάνατου ελληνικού καλοκαιριού, η Μαρία δεν άντεξε. Τριαντάρα, µισθωτή, µέλος της «προνοµιούχου» γενιάς των 1.000

ευρώ και φυσικά χωρίς ελπίδα µιας κάποιας επιδότησης. «Αυτό το είδος Νεοέλληνα ελπίζω να µετατραπεί σε είδος υπό εξαφάνιση στον καιρό του Μνηµονίου», είπε εξοργισµένη. Ηταν η µόνη φορά που η τρόικα της φάνηκε σαν κάτι συµπαθητικό. Σαν κάτι αναγκαίο…