[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Αλήθειες»

Kάπως έτσι καταλαβαίνεις τον χρόνο:

Δίπλα σου κάθεται ο µικρός της γειτόνισσας που βεβαίως δεν τον αναγνωρίζεις αµέσως γιατί όταν εσύ έπαιζες µε τη µαµά του µπιρίµπα εκείνος έσκουζε στο καρότσι και σου ερχόταν να τον φουντάρεις µε όλα του τα παιχνιδάκια στη θάλασσα. Κάθεται λοιπόν τώρα δίπλα σου, και λες «καλό το παλικάρι αλλά µάλλον είναι αρκετά πιο µικρό µου», που τι µάλλον και ξεµάλλον (το µάλλον σου έλειπε) του ρίχνεις µια 15ετία γεµάτη, γιατί αυτό λένε οι υπολογισµοί. Δεκαπέντε. Δηλαδή, όταν εσύ έκανες τα πρώτα σου σοβαρά βήµατα πάνω σε τακούνι, εκείνος άνοιγε για πρώτη φορά τα µατάκια του στο φως της ηµέρας. Δεκαπέντε.

Δηλαδή όταν εσύ διάβαζες το «Δεύτερο Φύλο» εκείνος έκανε ποδήλατο µε βοηθητικές.

Στα µαθηµατικά χάλια, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται το µαγικό και κάνεις τους υπολογισµούς σε χρόνο µηδέν. Απειρους υπολογισµούς, συν και πλην και πάλι συν. Και είναι ίσως η µοναδική φορά που το αποτέλεσµα είναι αµείλικτα σωστό, εκνευριστικά αµετακίνητο και µάλιστα εκτός από απλούς αριθµούς περιέχει και σουξέ του ‘80 (όχι το µια «ωραία πεταλούδα»), σκηνές από ταινίες, σίριαλ, πρόσωπα, αναµνήσεις από διακοπές…

Μην το κουράζουµε, καλή µου. Πες του ότι η µανούλα του υπήρξε η «µεγάλη» σου φίλη, να τελειώνει αυτός ο πυρετώδης αγώνας µε τις προσθαφαιρέσεις, γιατί κινδυνεύεις να σχηµατιστούν οι αριθµοί στις κόρες των µατιών σου (σαν τον Σκρουτζ µε τα δολάρια).

Αλλά είναι κι αυτό το τραγούδι που έχει βάλει τώρα ο ντιτζέι, το ωραίο κίτρινο φως από τα φαναράκια του κήπου, οι πλάτες τόσων αγνώστων που συνωστίζονται στο µπαρ (και τι περίεργο, τις αισθάνεσαι φιλικές), το φεγγάρι σαν µεγάλο φανάρι στον ουρανό… Και η τεκίλα. Κίτρινη τεκίλα µε φέτα πορτοκάλι, το τέλειο άλλοθι για τα µικρά µυστικά και ψέµατα µιας καθηµερινότητας που είναι φτιαγµένη από χιλιάδες αντανακλάσεις. Κάποτε, τις ονοµάζαµε «αλήθειες» χωρίς ίχνος αµφιβολίας. Να µια διαφορά µε το τότε (15 χρόνια πριν): Η σχετικότητα των αριθµών. Τεράστια διαφορά. Οι αριθµοί είχαν τη δύναµη (και την έπαρση) του αδιαµφισβήτητου κριτή που δεν σήκωνε την παραµικρή αµφιβολία – πόσω µάλλον από µια «αδαή µαθητευόµενη». Τώρα; Τώρα δεν µασάει µε τίποτα. Ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς. Πού να δεις η παλιά…