Μ΄ αρέσουν δεν μ΄ αρέσουν

Τα τοπικά προϊόντα
Ρακόμελο από την Αμοργό. Ξυνομυζήθρα από τη Μύκονο. Μαστέλο Χίου. Ρομπόλα από την Κεφαλονιά. Εμ, το μαντολάτο από τη Ζάκυνθο; Από την Κέρκυρα κουμ κουάτ. Και μην ξεχάσετε γραβιέρα από τη Νάξο. Αμυγδαλωτά από την Ανδρο. Ή μήπως από τον Πόρο; Από τη Σύρο χαλβαδόπιτες, δεν το συζητώ. Από την Αίγινα φιστίκια. Από τη Μυτιλήνη και λάδι και σαρδέλες Καλλονής. Από τη Σαντορίνη φάβα. Και από τα Κύθηρα μέλι. Και το φθινόπωρο που θα πάτε στα Φάρσαλα, χαλβά. Από τις Σέρρες ακανέδες. Και του χρόνου την άνοιξη κεράσια από τα Βοδενά. Και τώρα ασπιρίνη από το φαρμακείο. Ζαλάδα… Εκτός από κοχύλια, βότσαλα, άντε και κανένα ξέμπαρκο έρωτα, από τις διακοπές μας τώρα φέρνουμε τυριά, γλυκά και λοιπά εδώδιμα. Αν δεν βρωμίσουν μέσα στο πορτ μπαγκάζ, στο γκαράζ του φέρι μπόουτ, η τύχη τους, μετά τον ξεριζωμό από την πατρίδα τους «παίζεται». Ή που θα τα καταβροχθίσουμε μόλις γυρίσουμε, μπροστά στο άδειο ψυγείο ή που θα περιμένουμε εκείνη την «ιδιαίτερη ευκαιρία» που δεν θα έρθει ποτέ μέχρι να χαλάσουν. Οπότε μήπως είναι καλύτερα να τα απολαμβάνουμε στο φυσικό τους περιβάλλον; Γιατί, όσο νά ΄ναι, το μαστέλο Χίου με θέα την Πανόρμου έχει άλλη γεύση.