Τα παιδιά έχουν τον Τύπο τους

Eίναι ένα από τα μοναδικά επιτυχημένα εκδοτικά πειράματα του καιρού μας σε διεθνές επίπεδο και αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή απευθύνεται σε ένα κοινό που παραδοσιακά αγνοεί τις εφημερίδες: τα παιδιά. Θα δημιουργηθεί, άραγε, μια νέα γενιά αναγνωστών; Οταν η Ελίζα Καμαρότα επιστρέφει από το σχολείο στο σπίτι πετά την τσάντα της και παίρνει στα χέρια της την εφημερίδα. Διαβάζει προσεκτικά κάθε σελίδα, από την πρώτη μέχρι την τελευταία. Το ίδιο κάνει και ο Αντονι Αζουλάι, αν και εκείνος ενδιαφέρεται περισσότερο για άρθρα που αφορούν το ποδόσφαιρο ή χαζεύει τα φωτογραφικά αφιερώματα.

Η Ελίζα και ο Αντονι είναι μόλις 10 ετών και τον Σεπτέμβριο θα πάνε στην Πέμπτη Δημοτικού. Και οι δύο είναι συνδρομητές σε μία από τις πιο δημοφιλείς καθημερινές εφημερίδες της Γαλλίας, τη «Μon Quotidien».

Πρόσφατα τα δύο παιδιά κάθισαν σε ένα μεγάλο τραπέζι μαζί με αρκετά στελέχη της εφημερίδας, που καλούν αρκετούς από τους αναγνώστες δύο φορές την εβδομάδα για να πάρουν μέρος Η κυκλοφορία της «Μon Quotidien» έφτασε τα 50.000 φύλλα
στην έκδοση του φύλλου, επιλέγοντας άρθρα που δημοσιεύονται σε όλες τις σελίδες εκτός της πρώτης. Στην πιο πρόσφατη συνάντηση, η διευθύντρια Καρολίν Αλ πρότεινε άρθρο για κάποιο σχολείο στη Βρετανία που αγόρασε γεράκια προκειμένου να διώξουν από την περιοχή τους γλάρους που λέρωναν τις εγκαταστάσεις. Εναλλακτικά πρότεινε τη δημοσίευση της είδησης για την ανεύρεση των μπουκαλιών σαμπάνιας που είχε στείλει ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ στον τσάρο της Ρωσίας με ένα σκάφος που βυθίστηκε στη Βαλτική. Ο ιδρυτής της εφημερίδας, Φρανσουά Ντιφούρ, πρότεινε κάτι πιο ευχάριστο: βρετανικές εφημερίδες ανέφεραν ότι οι επιστήμονες ανακάλυψαν την απάντηση στο μέγα ερώτημα: η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα; Τα παιδιά δεν βρήκαν την πρόταση ιδιαίτερα αστεία και συνέχισαν να γράφουν στο σημειωματάριό τους. Σε μια εποχή που πολλά παιδιά είναι εξαρτημένα από τους υπολογιστές τους και τα κινητά τους τηλέφωνα και οι εφημερίδες νιώθουν την πίεση, η «Μon Quotidien» μοιάζει με παράδοξο, σημειώνουν οι «Νew Υork Τimes» που έσπευσαν να μελετήσουν αυτό το εκδοτικό φαινόμενο. Παρά τη μεγάλη παράδοση της Γαλλίας σε καλές εφημερίδες όπως η «Μonde» και η «Figaro», οι Γάλλοι τις διαβάζουν όλο και λιγότερο- στη χώρα πωλούνται μόλις τα μισά φύλλα α πό ό,τι στη Γερμανία ή στη Βρετανία. Οσον αφορά τους νέους ηλικίας 15 έως 24 ετών, μόλις 10% διαβάζουν εφημερίδα, ενώ πριν δέκα χρόνια το ποσοστό ήταν 20%. Η γαλλική κυβέρνηση ανησυχεί τόσο πολύ, ώστε προσέφερε δωρεάν ετήσια συνδρομή σε εφημερίδα της επιλογής τους σε 200.000

νέους. Το πρόγραμμα θεωρήθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένο, αλλά κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι νέοι αυτοί θα συνεχίσουν να αγοράζουν εφημερίδες όταν τελειώσει η συνδρομή.

Ο Ντιφούρ, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, αποφάσισε να εκδώσει μια καθημερινή εφημερίδα για παιδιά 10 έως 14 ετών και έτσι εμφανίστηκε η «Μon Quotidien». Η επιτυχία της ήταν τόσο μεγάλη- την τρίτη χρονιά η κυκλοφορία της έφτασε τα 50.000

φύλλα- ώστε προχώρησαν στην έκδοση άλλων δύο: της «Ρetit Quotidien» για ηλικίες 7 έως 10 ετών και της «L΄ Αctu» για νέους 14 έως 17 ετών. Αυτές οι νεανικές εφημερίδες κυκλοφορούν καθημερινά εκτός Κυριακής και είναι πλήρεις- συνολικά φτάνουν τα 165.000 φύλλα. Πωλούνται μόνο με συνδρομή και όχι στα περίπτερα, διότι κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε πολύ το κόστος διανομής.

Ο Φρανσουά Ντιφούρ επιμένει ότι θα παραμείνει πιστός στην παραδοσιακή εφημερίδα. «Δεν ασχολούμαστε με το Ιντερνετ», εξηγεί. «Οι γονείς δεν θα πλήρωναν συνδρομή σε διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας, για να ξοδέψουν τα παιδιά τους και άλλο χρόνο στο Ιντερνετ. Ομως δεν ξέρω τι θα γίνει με το iΡad. Θα το θεωρήσουν μια εφημερίδα-μη εφημερίδα ή άλλο ένα συμπλήρωμα του Διαδικτύου;».