Οι 10 εφιάλτες του Δεκαπενταύγουστου

Η φωνή του τηλεοπτικού ρεπόρτερ ακούγεται σχεδόν βαριεστημένη όταν απαγγέλλει το παλιό καλό δημοσιογραφικό κλισέ: «Οι τελευταίοι αδειούχοι του Αυγούστου είναι καθ΄ οδόν σήμερα». Η επικαιρότητα είναι νεκρή, τον Δεκαπενταύγουστο άλλωστε συμβαίνουν απλά «τα συνήθη θαύματα». Η κρίση δεν απασχολεί, προσωρινά τουλάχιστον, κανέναν. Το τέρας με το οποίο θα κληθούν όλοι να παλέψουν είναι η Εξοδος.
Τα καραβάνια ξεκινούν οπλισμένα με υπομονή για να διασχίσουν διόδια, βουνά και κύματα. Ομως κι εκεί τους περιμένουν σε έξαρση, όπως σε κάθε επιδημία, οι 10 πληγές του ελληνικού θέρους
Γαλέρα FΕRRΙΕS
Η «Δημητρούλα» αντικαταστάθηκε από τα Ηighspeed, η ατμόσφαιρα του ταξιδιού στο Αιγαίο όμως παραμένει σαν άλλοτε. Κλιματισμός που σκοτώνει πιγκουίνο στον Αρκτικό Κύκλο. Κυρίες προχωρημένης ηλικίας, έτοιμες από καιρό για το προσκύνημα, εφοδιασμένες με αναρίθμητες σακούλες, οι οποίες μαζί με τον σωματικό τους όγκο καταλαμβάνουν τρεις τουλάχιστον θέσεις στο πλοίο. Καραβίσιος φραπέ σε τιμές ευκαιρίας, αντίστοιχες με αυτές του κολωνακιώτικου καπουτσίνο.

Τα θηρία της άμμου
Η παραλία αλλάζει ντεκόρ. Βοτσαλάκι ή άμμος δεν έχει σημασία- και τα δύο ταιριάζουν μια χαρά με το τζιπ. Αλλωστε, τα 4×4 είναι φτιαγμένα για off-road εξορμήσεις, δεν θα το βάλεις λοιπόν μέσα στην άμμο; Δεν είσαι κανένας τυχαίος με απλό ΙΧ.

Τι κι αν οι υπόλοιποι λουόμενοι πρέπει να σκαρφαλώσουν πάνω τους προτού αναφωνήσουν «θάλαττα, θάλαττα»;

Το χαράτσι της ξαπλώστρας
«Ελλάδα: ένα αριστούργημα που αντέχει η τσέπη σου», γράφει (σε ελεύθερη απόδοση) η λεζάντα της αφίσας με την απόλυτη ελληνική παραλία. Η διαφήμιση σε γενικές γραμμές ενέχει μια μορφή παραπλάνησης, οπότε ούτε στα ψιλά γράμματα δεν αναφέρεται πως για να απολαύσει κανείς το αριστούργημα θα πρέπει να πληρώσει τον απαραίτητο κεφαλικό φόρο. Οκτώ με δώδεκα ευρώ κατά μέσον όρο για ένα σετάκι με δύο ξαπλώστρες και μία ομπρέλα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα η κράτηση κρίνεται επιβεβλημένη.

Οι Γκρούβαλοι
Το είδος απαντάται στα περισσότερα πανηγύρια σε ορεινή και νησιωτική Ελλάδα. Ο όρος πάντως επινοήθηκε στην Ικαρία. Πρόκειται για τους τουρίστες που αποφασίζουν να ζήσουν τον μύθο του ελληνικού φολκλόρ. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, οι Βορειοευρωπαίοι δύσκολα μπαίνουν στη βαλκανική μενταλιτέ. Αποτέλεσμα; Χαλάνε πάντα τη γιορτή. Ή, όπως θα έλεγαν κι αυτοί, το πάρτι.

Η γυμνή φράου
Αν και στην Ευρώπη η περίοδος που γίνονται τα μπάνια του λαού είναι κυρίως ο Ιούλιος, τον Δεκαπενταύγουστο αυξάνονται κατακόρυφα στις ελληνικές παραλίες και οι μετακλιμακτηριακές Γερμανίδες που κάνουν γυμνισμό. Παρά το αντιαισθητικό του πράγματος, μεταφέρουν μια παράδοση της DDR (Λαοκρατική Γερμανική Δημοκρατία). Στις διακοπές, επί υπαρκτού σοσιαλισμού, όλοι κυκλοφορούσαν γυμνοί ως ένδειξη διαμαρτυρίας στην επιβολή από το καθεστώς ακόμη και των στυλιστικών προτύπων. Τους έμεινε λοιπόν.

Ο πόλεμος της ρακέτας
Οι φυλές των «ρακέτα ρακέτα» και των «μπαμπά κοίτα» ενώνουν τις δυνάμεις τους εναντίον όλων των υπολοίπων. Είναι πολλοί και ψυχωμένοι, βρίσκονται πάντα ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα και, ακόμη κι αν βρει κάποιος παραλία που δεν θα πληρώσει τον κεφαλικό φόρο της ξαπλώστρας, θα τα δώσει σε ασπιρίνες. Στη χειρότερη στον ψυχολόγο, αφού θα γυρίσει κάθε άλλο παρά χαλαρωμένος από τις διακοπές.

Το αυγουστιάτικο Πάσχα
Στην ορεινή ελεύθερη Ελλάδα ο κίνδυνος είναι πιο ύπουλος. Στο «Πάσχα του καλοκαιριού» τα αμνοερίφια καταναλώνονται σε διόλου ευκαταφρόνητες ποσότητες ωσάν προσφορές στη Μεγαλόχαρη. Κάθε σπίτι έχει κι έναν εορτάζοντα, άρα το λίμιτ απ χοληστερίνης είναι αναπόφευκτο. Ορεινό και μη μποτιλιάρισμα
Το traffic. «Πού πα΄ ρε βλάχο;», αναφωνεί όλο αγανάκτηση ο αστικός τύπος που επέστρεψε στα πάτρια και μετέφερε τη Βασιλίσσης Σοφίας που κουβαλά μέσα του, ένα δευτερόλεπτο αφού απέφυγε την πλαγιομετωπική με το αγροτικό. Οι γηγενείς οδηγούν γεμάτοι εκνευρισμό για την κίνηση και οι επισκέπτες εν πλήρη αγνοία. Και, για κακή τους τύχη, όλοι χρειάζονται απαραιτήτως το αυτοκίνητο για να κατέβουν στην πλατεία για καφέ και τσίπουρα. Τo see and to be seen.

Αthens GranΡrix
Στην πρωτεύουσα πάλι, σύμφωνα πάντα με τους εναπομείναντες οδηγούς ταξί, αν κι έχει πέσει βόμβακοινώς, δεν κυκλοφορεί ψυχή- οι τελευταίοι των Αθηναίων δεν είναι περισσότερο ασφαλείς. Το Γκραν Πρι του Μονακό μεταφέρεται στις κεντρικές λεωφόρους της πόλης. Χωρίς φυσικά να τηρούνται τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Εστω του ΚΟΚ. Γιατί για όσα επιβάλλει το Διεθνές Συμβούλιο Μηχανοκίνητου Αθλητισμού, FΙΑ, ούτε λόγος.

Οι ιερές business
Η παράδοση λέει πως ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, γύρω στα 320 μ.Χ., έδειξε στον Οσιο Παχώμιο (στον ύπνο του) πώς θα φτιάξει το πρώτο κομποσχοίνι για τις ανάγκες της προσευχής. Από τότε βελτιώθηκε η κολεξιόν των αξεσουάρ προσκυνήματος και προσφέρονται τόσο από τις επίσημες πηγές, με τα απαραίτητα πιστοποιητικά γνησιότητας, όσο και σε μαϊμού εκδόσεις. Μοναστήρια και πλανόδιοι, που ξεφυτρώνουν όπως οι Πακιστανοί με τις ομπρέλες στο Μετρό τις βροχερές μέρες, πωλούν κομποσχοίνια, πλαστικά παγουράκια με αγίασμα και πλαστικοποιημένες εικονίτσες σε βιομηχανικές ποσότητες.