ΣΤΕΙΡΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ

Ενας αµερικανός συγγραφέας έκανε µία απογοητευτική διαπίστωση στις αρχές του προηγούµενου αιώνα: σπάνια τα συνδικάτα χρησιµοποιούν τη δύναµή τους για να εξασφαλίσουν καλύτερες δουλειές και σχεδόν πάντα τη χρησιµοποιούν για να προστατεύσουν κακές δουλειές.

Το βλέπουµε να συµβαίνει αυτές τις ηµέρες µε ορισµένα σωµατεία εργαζοµένων στον χώρο των µεταφορών.

Κατ’ αρχάς στο Μετρό της Αθήνας, όπου οι συνδικαλιστές κινητοποιούνται και απεργούν για να προστατεύσουν µία οµάδα συναδέλφων τους που προσελήφθησαν πέρυσι, προεκλογικά _ δηλαδή παράτυπα.

Είναι λυπηρό να χάνει κάποιος τη δουλειά του. Κάποια στιγµή όµως πρέπει να µπει ένα τέλος στη µάστιγα της προεκλογικής σπέκουλας του κυβερνώντος κόµµατος, το οποίο για να παραµείνει στην εξουσία επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισµό και στην πραγµατικότητα εµπαίζει όσους προσλαµβάνει προσωρινά.

Αλλά εκεί που κυρίως τα συνδικάτα πρέπει να αντιµετωπίσουν την πραγµατικότητα κατάµατα είναι στον χώρο του ΟΣΕ.

Η πιο υπερχρεωµένη ΔΕΚΟ της Ευρώπης οφείλει ήδη πάνω απο δέκα δισ. ευρώ και συνεχίζει να κοστίζει στους φορολογουµένους περίπου… τρία εκατοµµύρια ευρώ ηµερησίως!

Αυτό το κόστος καταβάλλεται από τον έλληνα φορολογούµενο, χωρίς καν να προσφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις µεταφορικό έργο. Τρένα πάνε κι έρχονται άδεια, χωρίς αξιοπιστία και χωρίς να εξυπηρετούν στοιχειωδώς τους σκοπούς της δροµολόγησής τους.

Οι ευθύνες για τη σηµερινή κατάσταση στον ΟΣΕ είναι γνωστές. Εχουν επιµεριστεί και ένα µέρος πέφτει και στους εργαζόµενους και ιδίως στα σωµατεία που τους εκπροσωπούσαν τόσα χρόνια. Αλλά αυτό είναι µια άλλη υπόθεση. Η ουσία είναι ότι αυτή η επιχείρηση δεν µπορεί να επιβιώσει. Με τη σηµερινή δοµή και τα λοιπά στοιχεία που συγκροτούν το επιχειρησιακό προφίλ της, απλώς επιβαρύνει την κατάστασή της.

Για να καταστεί βιώσιµη, η ανασύνταξη είναι αναπόφευκτη. Και η ανασύνταξη θα συµπεριλάβει και µείωση προσωπικού.

Εδώ τα συνδικάτα αντί να διεκδικήσουν ρεαλιστικές λύσεις, όπως π.χ. οι µετατάξεις (τις οποίες η κυβέρνηση σκέπτεται ως αντίβαρο στις πιέσεις της τρόικας για µαζικές απολύσεις), ετοιµάζουν µία ακόµη άγονη σύγκρουση ισχυριζόµενοι ότι το προσωπικό δεν πλεονάζει.

Ετοιµάζονται να δώσουν µια χαµένη, εκ των προτέρων, µάχη χαρακωµάτων, στην οποία τελικά τα θύµατα θα είναι οι ίδιοι οι εργαζόµενοι στον ΟΣΕ.