Πόσο κρατάνε τα θαύµατα;

Μπορεί η φετινή ΑΕΚ να πάρει τίτλο; Η απάντηση είναι ερωτηµατική: Αλλάζει ο άνθρωπος;

Οι γνώµες διίστανται. Οι ερευνητές της ανθρώπινης φύσης επιµένουν ότι το ίδιο άτοµο, κάτω από τις ίδιες ή παρόµοιες συνθήκες, θα συµπεριφέρεται πάντα µε τον ίδιο ή παρόµοιο τρόπο. Οτι ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα είναι «γραµµένα» στο DΝΑ του. Ο πρόεδρος και ο προπονητής της ΑΕΚ, αντίθετα, πιστεύουν ότι κάποια ατίθασα παιδιά που πέρυσι έκαναν το προπονητήριο των Θρακοµακεδόνων να µοιάζει µε προαύλιο αναµορφωτηρίου, φέτος θα είναι… πρόσκοποι.

Η ανακωχή των τριών προβληµατικών ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ (Τζεµπούρ, Σκόκο και Μπλάνκο) µεταξύ τους αλλά και µε τον Μπάγεβιτς φοβάµαι ότι είναι fragile, που λένε και οι Γάλλοι. Μια προσωρινή ισορροπία συµφερόντων που στηρίζεται σε µιαν άτυχη συγκυρία. Εκείνοι δεν βρήκαν τρόπο να απαλλαγούν από τον Ντούσκο και εκείνος δεν κατάφερε να γλιτώσει απ’ αυτούς. Η ανάγκη να πάρουν «διαζύγιο» ο ένας από τον άλλον ήταν ίσως το µοναδικό πράγµα στο οποίο συµφώνησαν από την ηµέρα που άρχισαν να συνεργάζονται, όµως για κακή τους τύχη αγοραστής δεν βρέθηκε. Ετσι, εγκλωβισµένοι στο ίδιο αδιέξοδο αποφάσισαν να δώσουν µία τελευταία ευκαιρία στον… γάµο τους. Οπως ακριβώς κάνουν τα ζευγάρια που για κάποιο λόγο δεν µπορούν να χωρίσουν, συνήθως µε απογοητευτικά ποσοστά επιτυχίας.

Η παράσταση που παίζεται αυτή την εποχή στην ΑΕΚ είναι σκέτη φαρσοκωµωδία. Ο Μπάγεβιτς – ο οποίος από χαρακτήρα απεχθάνεται κάθε µορφή απειθαρχίας – το παίζει καλός και στοργικός πατέρας που συγχωρεί τα παιδιά του για τα λάθη τους και δεν τους κρατάει κακία. Ετσι, για παράδειγµα, ενώ στην πραγµατικότητα θα ήθελε να δει τον Τζεµπούρ κρεµασµένο ανάποδα στο τσιγκέ λι, τον καλοδέχτηκε στο Ζέεφελντ λες και δεν είχε ιδέα για τα «µπινελίκια» που του είχε ρίξει ο «τροµοκράτης» στα ΜΜΕ της πατρίδας του. Ο Γαλλοαλγερινός έµεινε… παξιµάδι. Μόλις συνήλθε από το σοκ, δήλωσε ότι είναι ευτυχισµένος στην ΑΕΚ, ενώ µέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν ασορτί µε τον µάνατζέρ του, τον Λυπηµένο.

Ο προπονητής έριξε γέφυρες – και µε δηµόσιες δηλώσεις του – και στους άλλους δύο «άσωτους υιούς», τον Σκόκο που επίσης τον είχε στολίσει και τον Μπλάνκο µε τον οποίο τρωγόντουσαν τις µονές µέρες και τα ‘βρισκαν τις ζυγές. Και εκείνοι, από την πλευρά τους, «ξέχασαν» αµέσως πόσο «άσχετος» και «άδικος» είναι. Προφανώς ο Σκόκο δεν θυµάται ούτε την κουτουλιά που του είχε ρίξει ο Τζεµπούρ στα αποδυτήρια. Ή έχεις αµνησία ή δεν έχεις.

Οταν οι… µπουνιές γίνονται «µια γροθιά», µιλάµε για ένα µικρό θαύµα. Μόνο που το συγκεκριµένο δεν έχει τίποτε το µεταφυσικό. Απλώς ο Μπάγεβιτς καλοπιάνει τρεις από τους λίγους «ποιοτικούς» παίκτες του, επειδή δεν έχει την πολυτέλεια να φτιάξει µια ανταγωνιστική οµάδα χωρίς αυτούς (ούτε τα χρήµατα να φέρει ισάξιους στη θέση τους), ενώ εκείνοι – που τα συµβόλαιά τους λήγουν του χρόνου – επιδιώκουν είτε µια καλή µεταγραφή, είτε µια καινούργια συµφωνία µε αυξηµένες αποδοχές.

Οµως, πόσο κρατάνε τέτοιου είδους θαύµατα; Συνήθως µέχρι την πρώτη στραβή. Στην πρώτη αποτυχία, όταν ο Μπλάνκο ή ο Τζεµπούρ δεν χωρέσουν στο «4-2-3-1» του Μπάγεβιτς και µείνουν εκτός ενδεκάδας, όταν ο Σκόκο νιώσει πάλι ότι η ΑΕΚ τού πέφτει λίγη ή όταν οι µάνατζέρ τους αρχίσουν πάλι τα παιχνιδάκια, η οµοψυχία θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη και τα χαµόγελα του καλοκαιριού θα παγώσουν.

Οσο κι αν βοηθήσουν η διάλυση της αντι-µπαγεβιτσικής κλίκας (Ζεράλδο Αλβες, Ενσαλίβα, Χετεµάι, Αρσε, Χουανφράν), η προσωπικότητα του Λυµπερόπουλου, του Δέλλα και του Ντιοπ, αλλά και το γεγονός ότι φέτος η ΑΕΚ έχει πρόεδρο (ο προηγούµενος ενδιαφερόταν µόνο να βρει αγοραστή για την ΠΑΕ), το βρίσκω πιο πιθανό να πάει ο… Αλέφαντος στον Παναθηναϊκό, παρά να βγάλουν τη σεζόν αγαπηµένοι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας µας.