[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Και µετά τα ξεχνάς…

Κρατάω σηµειώσεις εδώ και µέρες. Σε ένα µπλοκάκι. Ετσι, σαν πείραµα. Πράγµατα που µου έφτιαξαν τη µέρα και µου κόστισαν το πολύ ένα «ευχαριστώ». Αντε κι ένα χαµόγελο. Γιατί υπάρχουν και τα ξεχνάω. Ακριβείς οδηγίες – δυσεύρετες στην Αθήνα, ειδικά τον Αύγουστο – όταν χάθηκα στον δρόµο. Η θέση που µου παραχώρησαν στο παγκάκι της στάσης, όταν το λεωφορείο µου είχε αργήσει και µε είχαν πεθάνει τα τακούνια. Που µου µετέφεραν τη βαλίτσα µέχρι την αποβάθρα του Μετρό στο Αεροδρόµιο, όταν το ασανσέρ και οι κυλιόµενες σκάλες ήταν εκτός λειτουργίας. Που κάποιος συνάδελφος κράτησε την πόρτα ανοιχτή όταν προσπάθησα να προλάβω το ασανσέρ φορτωµένη ποιος ξέρει τι άλλο πέρα από την ήδη ασήκωτη τσάντα µου. Ενα τραγούδι – που έπαιξε ξαφνικά στο ραδιόφωνο – και µου θύµισε κάτι καλό. Να δεχτεί κάποιος να ανταλλάξουµε χαρτάκια αναµονής στην τράπεζα. Το δικό µου 40 λεπτά (αναµονής), το άλλο 10. («Δεν βιάζοµαι κορίτσι. Πάρ’ το εσύ», µου είπε η γιαγιά στη διπλανή θέση, όταν µε είδε να αγχώνοµαι. Οι βιολογικοί µας ρυθµοί ήταν εκ των πραγµάτων διαφορετικοί. Το ίδιο και οι καθηµερινότητές µας. Μακάριοι όσοι δεν βιάζονται σε αυτή τη ζωή, τελικά). Το χαµόγελο ενός µικρού παιδιού στην αίθουσα αναµονής για τον οδοντίατρο. Μπακλαβαδάκια που κέρασε κάποιος στο γραφείο γιατί, λέει, του ξεκίνησε χάλια η µέρα. Μια δωρεάν συναυλία – Κυριακή απόγευµα – σε κάποια αθηναϊκή πλατεία. Να καθυστερήσει επίτηδες στα φανάρια ο οδηγός του λεωφορείου το οποίο έτρεχα να προλάβω (ίσα ίσα για να το προλάβω).

Κρατάω σηµειώσεις εδώ και µέρες. Για να θυµάµαι ότι η καθηµερινότητα δεν είναι µόνο «ωχ, Θεέ µου», «να πάρει», «δεν προλαβαίνω» και «δεν αντέχω άλλο». Είναι και τόσα άλλα, τα οποία χαίρεσαι. Και λες ευχαριστώ. Και χαµογελάς. Και µετά τα ξεχνάς…