[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Δεν είναι πανάκεια οι ιδιωτικοποιήσεις

ΣΕ ΜΙΑ χώρα που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό την απειλή χρεοκοπίας και η πορεία της προς το φως εξαρτάται και από την εφαρµογή του περίφηµου Μνηµονίου, λίγα είναι τα επιχειρήµατα υπέρ οµάδων συµπολιτών µας που είχαν συνηθίσει να περνούν µε ευκολία τα όποια αιτήµατά τους στην εκάστοτε κυβέρνηση στο παρελθόν. Στην ίδια, λίγο -πολύ, κατηγορία θα µπορούσαν να µπουν και οι υπάλληλοι της ΔΕΗ. Αυτήν τη φορά όµως υπάρχει ένα πολύ έξυπνο επιχείρηµα για να τους ακούσει κανείς σοβαρά, και σίγουρα όσο δεν κάνουν χρήση του «πάγιου» συνδικαλιστικού τους «δικαιώµατος» να κατεβάζουν τον διακόπτη, εκβιάζοντας την κοινωνία, διατηρούν ακόµα τη σοβαρότητά τους.

«Θα δεχτούµε να πουληθεί το 40% των εργοστασίων της ΔΕΗ που χρησιµοποιούν λιγνίτη και υδροηλεκτρική ενέργεια σε ιδιώτες, αρκεί να µας αποδείξει κάποιος ότι την άλλη µέρα η κιλοβατώρα θα είναι φθηνότερη», είναι το επιχείρηµα. Και είναι στέρεο.

Μια µατιά στο παρελθόν ασφαλώς και τους δικαιώνει. Επί Νέας Δηµοκρατίας άλλαξαν χέρια ελληνικές επιχειρήσεις, µε το επιχείρηµα ότι θα «ανοίξει ο ανταγωνισµός». Μέχρι στιγµής όµως δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο αντιληπτό από τον καταναλωτή. Η Εµπορική Τράπεζα πέρασε σε Γάλλους. Διαπίστωσε κανείς οι Γάλλοι να έχουν ανταγωνιστικά επιτόκια που να συµπαρασύρουν την υπόλοιπη αγορά; Η Ολυµπιακή πέρασε σε ιδιώτες. Επεσε η τιµή του εισιτηρίου; Η ΤΙΜ και τµήµα της Τellas (που ανήκει στη ΔΕΗ) εξαγοράστηκαν από τον αιγύπτιο επιχειρηµατία κ. Ναουίµπ Σαουίρις και έγιναν Wind, η οποία έχει βάλει ταµπελάκι «πωλείται».

Το άνοιγµα της αγοράς σταθερής τηλεφωνίας που έγινε επί κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ απαγορεύει στον ΟΤΕ να έχει ανταγωνιστικές τιµές κι έτσι ο καταναλωτής έχει να επιλέξει µεταξύ φθηνών ιδιωτικών _ ευχόµενος να έχουν δίκτυο στη γειτονιά του _ και του ΟΤΕ, που µε νόµο αναγκάζουν να είναι ακριβότερος ώστε, λέει, να βοηθηθεί ο…

ανταγωνισµός! Για την κακοδιαχείριση και το χάλι πολλών κρατικών επιχειρήσεων στρατηγικής σηµασίας όπως η ΔΕΗ φταίνε οι εκάστοτε κυβερνήσεις και οι εκάστοτε διοικήσεις. Η πώλησή τους σε ιδιώτες όχι µόνο δεν άνοιξε τον ανταγωνισµό, αλλά αντιθέτως ακρίβυνε προϊόντα και υπηρεσίες για τον καταναλωτή.

Κι αυτός είναι δυστυχώς δρόµος χωρίς επιστροφή.