Ζήτω ο βασιλιάς

Το πολύ µεστό σε υψηλό συναγωνισµό και θέαµα – παρότι έλειψαν τα µεγάλα ρεκόρ – τελευταίο τριήµερο στο 20ό Ευρωπαϊκό ΠρωτάθληµαΣτίβου ήρθε να υπενθυµίσει ότι ο κλασικός αθλητισµός εξακολουθεί να συµπεριλαµβάνεται στα πιο συναρπαστικά και εµπορικά αθλήµατα.

Ολες σχεδόν οι ευρωπαϊκές χώρες µε επικεφαλής τις παραδοσιακές δυνάµεις (Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Γερµανία, Ιταλία) είχαν κάτι να παρουσιάσουν, όσο και αν ο πρωταθλητισµός είναι ιδιαίτερα δαπανηρός.

Είκοσι πέντε χώρες πέτυχαν να ανεβούν στο βάθρο, µε µόνη από τις µεγάλες δυνάµεις την Ιταλία να µένει χωρίς χρυσό µετάλλιο και βέβαια την Ελλάδα ανάµεσα στις ελάχιστες µεσαίες πληθυσµικά που δεν µπόρεσαν να δουν τη σηµαία τους να κυµατίζει στον ιστό.

Η Ρωσία µε την παράδοση από την εποχή της ΕΣΣΔ και το µεγάλο βάθος της στα περισσότερα αγωνίσµατα κυρίως στις γυναίκες πέρασε µε βραχεία κεφαλή στα µετάλλια την εκπληκτική Γαλλία που εκτός από την αποκάλυψη των σπριντ Κριστόφ Λεµέτρ (χρυσό 100µ.- 200µ.- 4Χ100µ.) παρουσίασε κι άλλους αξιόλογους αθλητές και αθλήτριες όπως τους νικητές στο δέκαθλο (Ροµέν Μπαράς) και τα 3.000µ.στιπλ (Μαχεντίν Μεχισί). Η Βρετανία έδειξε ότι βρίσκεται σε τροχιά µεγάλης ανόδου στον δρόµο για τους Ολυµπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012. Στην Ιταλία λείπουν αυτή την εποχή οι µεγάλοι πρωταθλητές. Ουκρανία και Λευκορωσία (άλµατα, ρίψεις)

και Πολωνία (δρόµοι) βρίσκονται σε ανοδική πορεία, ενώ οι νέες χώρες που εντυπωσίασαν ήταν το Βέλγιο και η Τουρκία. Η γειτονική χώρα προσπαθεί µε όπλο τις αµφιλεγόµενες µεταγραφές από Αιθιοπία στις µεγάλες αποστάσεις γυναικών να δώσει γενικότερη ώθηση στον στίβο της.

Γενικά ενόχλησαν περισσότερο από άλλες φορές οι πολλές αλλαγές εθνικότητας. Μακριά από σκέψεις ρατσισµού, αλλά πρέπει να µπουν αυστηρότεροι κανόνες αλλαγής εθνικότητας και σηµαίας.

Η Ελλάδα πάντως, µε δικά της παιδιά και στη Βαρκελώνη, παρουσίασε το γνωστό ελπιδοφόρο και παράλληλα προβληµατικό πρόσωπο των τελευταίων ετών. Νέοι που µπορούν να φτάσουν στην κορυφή σε Ευρώπη, Παγκόσµιο Πρωτάθληµα και Ολυµπιακούς υπάρχουν, αλλά χρειάζονται περισσότερη δουλειά και αγώνες.

Ο µεγαλύτερος προβληµατισµός αφορά στο µέλλον του θεσµού µε την καθιέρωση διεξαγωγής του ανά διετία. Το 2012 (Ελσίνκι) το Ευρωπαϊκό θα διεξαχθεί ένα µήνα πριν από τους Ολυµπιακούς και είναι αµφίβολο αν θα ρισκάρουν οι δυνατοί Ευρωπαίοι δύο κοντινές κορυφώσεις.

Η ΕΛΛΑΔΑ

Τουλάχιστον πάλεψε µε δικά της παιδιά. Και παρουσίασε το γνωστό ελπιδοφόρο και παράλληλα προβληµατικό πρόσωπο των τελευταίων ετών

ΑΙΧΜΕΣ Χάσαµε τον δρόµο
» Του Γιώργου Ρουσάκη

ΠΡΕΠΕΙ να είµαστε ικανοποιηµένοι ως φίλαθλοι από αυτό που παρουσίασαν συνολικά οι έλληνες πρωταθλητές στη Βαρκελώνη, έστω κι αν όλοι θα θέλαµε η καλή εµφάνιση να συνοδεύεται και από την κατάκτηση µεταλλίων.

Τα µετάλλια όµως δεν είναι εύκολα. Ουδέποτε ήταν και ας ήρθαν εποχές που φάνηκε έτσι επειδή η Ελλάδα µετά το ολυµπιακό «θαύµα» της Πατουλίδου το 1992 ανέδειξε αθλητές που πρωταγωνιστούσαν παγκοσµίως.

Το είδαµε και τώρα ότι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθληµα, όσο και αν έχει χάσει την αίγλη του από το 1987 και ύστερα που ξεκίνησε το Παγκόσµιο Πρωτάθληµα, αγωνιστικά αποτελεί µια διοργάνωση πολύ υψηλού επιπέδου. Ουκ ολίγοι ολυµπιονίκες και παγκόσµιοι πρωταθλητές απέτυχαν να διακριθούν.

Οι κορυφαίοι µας εκπρόσωποι (Ιακωβάκης, Τσάτουµας, Στεργίου, Μπανιώτης, Τσιάµης, Πέρρα) δεν απείχαν πολύ από το βάθρο αλλά αυτό που µεγαλώνει την ανησυχία για τα επερχόµενα µεγάλα ραντεβού και κυρίως τους Ολυµπιακούς 2012 στο Λονδίνο είναι ότι η Ελλάδα δείχνει να έχει χάσει τον δρόµο των µεγάλων επιτυχιών.

Πρέπει να δούµε την πραγµατικότητα. Μετά τη διάθεση αφειδώς µέσων στήριξης και κινήτρων έως το 2004, πάµε ολοταχώς σε επιστροφή του πρωταθλητισµού στα ατοµικά σπορ σε αµιγώς ερασιτεχνικά επίπεδα. Δεν κερδίζονται έτσι µετάλλια, ειδικά σε αθλήµατα υψηλού διεθνούς ενδιαφέροντος όπως ο στίβος.