[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Λόγια της µπάρας

Τριάντα χρόνια κλείνει φέτος στο νησί ως µπάρµαν. «Φτιάχνει τα καλύτερα κοκτέιλ. Σε µερικούς βέβαια δεν αρέσουν, είναι παλιοµοδίτικου στυλ», µου είπε ο Γιάννης αφού έκανε τις συστάσεις. Την εποµένη το πρωί, αναζητώντας µια διαδικτυακή όαση σε ένα βράχο του Αιγαίου χωρίς «σήµα καµπάνα», ξαναπήγαµε όλοι στο µαγαζί του για καφεδάκι και σερφάρισµα. Ηταν εκεί οι ίδιες φάτσες, όπως το προηγούµενο βράδυ.

Τότε τον ακούσαµε, αγανακτισµένο αλλά και µε τη βεβαιότητα της εµπειρίας, να αγορεύει: «Το αποφάσισα, θα κρεµάσω µια ταµπέλα απ’ έξω τον Αύγουστο: Μόνο Θεσσαλονικείς και ξένοι.

Δεν τους αντέχω τους Αθηναίους που σιχτιρίζουν όλη την ώρα. Δεν βρίσκουν πάρκινγκ, δεν βρίσκουν πού να στρώσουν την πετσέτα τους, δεν αντέχουν ο ένας τα πιτσιρίκια του άλλου.

Ερχονται εδώ και όλα τούς φταίνε, και δεν έχει µπει ακόµη ο Αύγουστος». Τα έλεγε µε αληθινό παράπονο, αλλά και µε την απόσταση του τύπου που δεν χρειάστηκε τις τελευταίες δεκαετίες να τρέξει στους δρόµους της πρωτεύουσας. Ειδικά ενώ απεργούν οι πάντες.

Οι Αθηναίοι – οι ταλαίπωροι που έχουν για ρουτίνα το βαλκανικό χάος – µεταφέρουν την Αθήνα παντού. Ακόµη και στα σοκάκια του νησιού, όπου τις ώρες αιχµής προκαλούσαν ανθρώπινο, θορυβώδες και θυµωµένο, «µποτιλιάρισµα».

Γέλασα πολύ µε την ειλικρινή αγανάκτησή του και µετά σκέφτηκα πώς είχα περάσει αυτές τις πρώτες ηµέρες στο νησί του. Βρίζοντας για την απάθεια των γονέων µε τα βλαστάρια που ενώ πλατσούριζαν σήκωναν στο πόδι ολόκληρη την παραλία. Σιχτιρίζοντας την καθαρίστρια που συνεπέστατα φρόντιζε για το εγερτήριο την 9η πρωινή, σέρνοντας τα έπιπλα του δωµατίου στον επάνω όροφο. Στολίζοντας µε κοσµητικά επίθετα το συµπαθέστατο κατά τα άλλα ηλικιωµένο ζευγάρι που έβλεπε τηλεόραση στη διαπασών την ίδια ώρα.

Είχε απόλυτο δίκιο, δεν χαλαρώνεις στο νησί τον Αύγουστο. Ούτε καν στα τέλη Ιουλίου. Ετσι λοιπόν, αντί να καταριέµαι την ώρα που βρέθηκα στο λάθος µέρος τη λάθος στιγµή, έκανα µερικά κλικ. Σε λιγότερο από πέντε λεπτά είχα στα χέρια µου το εισιτήριο. Προορισµός; Στα βόρεια της Ευρώπης, όπου δεν κατοικούν οι φυλές των «µπαµπά – κοίτα» και αρνούνται να πατήσουν το πόδι τους οι Αθηναίοι το καλοκαίρι…