«Βλέπουν τους ηθοποιούς ως είδος πολυτελείας»

Επανέρχεται στο ίδιο µυθικό πρόσωπο και τον απαιτητικό χώρο της Επιδαύρου.
Ενα από τα πολλά υποσχόµενα πρόσωπα της νέας γενιάς υποδύεται την Ηλέκτρα απόψε και αύριο, στον «Ορέστη» του Εθνικού Θεάτρου
Κι όµως, η πρώτη φορά που υποδύθηκε την Ηλέκτρα του µύθου δεν ήταν στην Επίδαυρο. Ηταν στην πρώτη τάξη του Λυκείου, την εποχή που ήθελε να γίνει µετεωρολόγος.

Εχει ο καιρός γυρίσµατα, όµως. Από το «Βεάκειο», όπου εµφανίστηκε σε ηλικία 15 ετών, µε µαθητικό άγχος και συστολή, η νεαρή ηθοποιός βρέθηκε ύστερα από χρόνια στην «τιµωρό» ορχήστρα της Επιδαύρου.

Σαν Τειρεσίας το 2006 – η cameo εµφάνισή της στην «Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις – και σαν Ηλέκτρα στην τραγωδία του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Πέτερ Στάιν, το επόµενο καλοκαίρι. Απόψε στέκεται στον ίδιο χώρο, δίπλα στον Ορέστη – Νίκο Κουρή, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Χουβαρδά.

Πόσο διαφορετικές και πόσο ίδιες είναι οι δύο «Ηλέκτρες» µεταξύ τους;

Θεωρητικά έχουν µια πολύ οµαλή συνέχεια. Υστερα από ένα έντονο γεγονός, όπως ο φόνος της µητέρας, αυτόµατα συµβαίνει µια αλλοίωση στην ψυχή της ηρωίδας. Κι αυτό είναι κάτι που η «Ηλέκτρα» το κουβαλά, σε όποιον κι αν ανήκει. Από την άλλη, µιλάµε για έναν άνθρωπο που µέσα σε έξι ηµέρες είναι σαν να ‘χει βιώσει 20 χρόνια. Μοιάζει µε ένα κάρβουνο που συνεχίζει να καίει. Εκεί που ήταν ένα εκρηκτικό κορίτσι και ήθελε να τα σπάσει όλα, ξαφνικά βρίσκεται αδύναµο µε έναν αδύναµο αδελφό, από τον οποίο εξαρτάται. Εχει χάσει τη δύναµη που είδαµε στην προηγούµενη τραγωδία. Και, για να πω την αλήθεια, ο «Ορέστης» από τη µέση και µετά θυµίζει κωµωδία _ εξ αιτίας της σατιρικής µατιάς του Ευριπίδη. Μόνο στο πρώτο µέρος, όπου κυριαρχεί ο ρόλος της Ηλέκτρας, διατηρεί το τραγικό υπόστρωµα.

Υπάρχει µια φράση ή µια σκηνή που θα πάρεις µαζί σου ύστερα από όλη αυτήν την περιπέτεια;

«Οσα µαρτύρια µπορεί να ονοµάσει η γλώσσα, δεινά, και πάθη, και συµφορές, όλα αυτά τα βάρη µπορεί να τ’ αντέξει η ανθρώπινη φύση». Αυτή η φράση µε κεντρίζει ακόµη και τώρα. Γιατί και σε πολύ δικές µου στιγµές προσπαθώ να την αρθρώσω, αλλά δεν µπορώ.

Και τι θα ήθελες να πάρει µαζί του ο θεατής µετά το τέλος της παράστασης;

Οτι τα πρόσωπα στο έργο δεν είναι µυθικά. Είναι συνδεδεµένα και συµβιβασµένα µε τα πάθη τους. Ολοι εµείς υποδυόµαστε κάποια σύµβολα, που επαναλαµβάνονται µέσα στον χρόνο. Υπάρχουµε από πάντα, είµαστε «σκουριασµένοι» σχεδόν και σιγά σιγά γινόµαστε πιο χειροπιαστοί.

Από την προηγούµενη «Ηλέκτρα» έως τη σηµερινή στάθηκες πιο τυχερή από πολλές ηθοποιούς της γενιάς σου…

Η επιβίωση στον χώρο δεν έχει πάψει να είναι άγρια. Είναι ακόµη δύσκολη υπόθεση να είσαι νέος ηθοποιός στην Ελλάδα. Σκέφτοµαι, για παράδειγµα, τι περνούν όσα παιδιά ξεκινούν τώρα σε αυτήν τη ζούγκλα. Εγώ πάντως δεν εγκατέλειψα ποτέ την ιδέα ότι αν θέλεις να πετύχεις, θα πετύχεις.

ΙΝFΟ

«Ορέστης» του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, απόψε και αύριο στις 21.00 στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

Κέρδος: 100 ευρώ µεικτά

Η επιθυµία που είχες εκφράσει για µεταπτυχιακό στην Αγγλία είχε ακουστεί σαν…

απειλή πριν από χρόνια. Μήπως τελικά δεν το ήθελες και τόσο πολύ;

Οχι. Η αίσθηση να γεµίζεις τις µπαταρίες σου σε µια διαφορετική χώρα είναι µια µόνιµη δίψα. Δεν τελείωσε για εµένα. Αλλιώς θα σκούριαζα. Εν πάση περιπτώσει, δεν έκανα µεταπτυχιακό, αλλά έφυγα για δύο µήνες στο Λονδίνο. Είδα πολύ θέατρο κι έκανα σεµινάρια. Και οικονοµικά δεν έβγαινε το µεταπτυχιακό, για να ‘µαι ειλικρινής.

Αλήθεια, δεν έχει µεγαλώσει το όποιο κασέ στα χρόνια που πέρασαν;

Ναι, αν θεωρείς ότι είναι αύξηση τα 100 ευρώ µεικτά. Για να αστειευτούµε και λίγο, ως προς το οικονοµικό κοµµάτι δεν µε χωρίζει τίποτε από τη µία Ηλέκτρα έως την άλλη. Αλλά τι µπορείς να περιµένεις, όταν η κρίση χτυπάει πρωτίστως τα είδη πολυτελείας, όπως – πολύ φοβάµαι – θεωρείται το επάγγελµά µας στην Ελλάδα;