[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ουδέν κακόν αµιγές καλού

Κολληµένοι, ρε παιδί µου.

Δεν ξεκολλάει το µυαλό.

Εκεί. Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Φωτεινή δεν έχει αυτό το ρηµαδοφέγγαρο; Ναι, λόγω της οικονοµικής κρίσης υπάρχει πρόβληµα στην αγορά. Πόσες φορές δεν βρήκαµε φυσιολογικές τιµές στα µαγαζιά – όπως έπρεπε να είναι δηλαδή – και δεν αισθανθήκαµε πως τα πράγµατα µπαίνουν επιτέλους στη θέση τους; Απολύσεις. Δυσάρεστο, το δίχως άλλο. Πόσες φορές όµως δεν είχαµε αγανακτήσει µε τον κηφήνα συνάδελφο ή µε τον υπάλληλο που δεν µας εξυπηρετούσε όπως θα έπρεπε, αλλά βαριόταν χωρίς να τον πειράζει κανείς; Μήπως είναι η ώρα να ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι. Αν και ουδείς µπορεί να εγγυηθεί ότι µαζί µε τα ξερά δεν θα καούν και τα χλωρά… Πόσες φορές δεν εκνευριζόµασταν µε την πωλήτρια που έµοιαζε να µας κάνει χάρη, ενώ έκανε τη δουλειά της; Και τώρα µας υποδέχεται µε το χαµόγελο και σκοτώνεται να µας εξυπηρετήσει. Γκρινιάζουµε που «στέγνωσαν» τα πρατήρια και δεν υπάρχει βενζίνη ούτε για δείγµα. Μήπως είναι ώρα να δοκιµάσουµε το Μετρό, να κερδίσουµε µισή ώρα από τη ζωή µας – µιλάω για την ώρα που ψάχνουµε για πάρκινγκ – και να κάνουµε και κάνα βηµατάκι να κάψουµε και καµιά θερµίδα; Αφήστε που τόσο καιρό διαµαρτυρόµασταν για την τιµή της. Τώρα κάνουµε και οικονοµία. Με αγανάκτηση για τον κακό µας προγραµµατισµό, ανοίγαµε κάθε 15 µέρες ντουλάπια και ψυγεία και πετούσαµε ό,τι είχε λήξει. Μήπως είναι ευκαιρία να προσέχουµε πριν ρίξουµε κάτι στο καλάθι του σούπερ µάρκετ; Και επιτέλους µήπως αντί να χάνουµε απίστευτο χρόνο γκρινιάζοντας πάνω από το φρέντο καπουτσίνο µας – διότι ο φραπέ είναι πασέ στη χρεοκοπηµένη Ελλάδα – να σηκωθούµε από την καρέκλα να κάνουµε καµιά δουλειά να ξελασπώσουµε;

Και µαζί να ξελασπώσει και το µυαλό µας που έχει ξεχάσει τη ρήση «ουδέν κακόν αµιγές καλού»; Αλλά ποιος διάβαζε αρχαία στο σχολείο…