Τέχνη ή καρδιά;

ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ είναι το σπορ των επανεκδόσεων κλασικών ταινιών. Να ΄ναι καλά. Μας φτιάχνουν ένα καλοκαίρι εξαιρετικό. Παράδειγμα; Η άρτια ξεσκονισμένη και αναπαλαιωμένη κόπια των «Κόκκινων παπουτσιών» (Τhe Red shoes του 1948). Του αλησμόνητου, βρετανικού, ντουέτου Εμερικ ΠρεσμπέργκερΜάικλ Πάουελ. Το επιμύθιο αυτού του μείγματος είναι εντελώς μεφιστοτελικό: Η δικτατορία των καλλιτεχνών. Γιατί η Βίκι (Μόιρα Σίρερ) πρέπει να διαλέξει: μπαλέτο ή γάμο; Τέχνη ή καρδιά; Τι από τα δύο θέλει. Γιατί το αφεντικό του μπαλέτου με το ρωσικό όνομα Μπάρις Λεμορντόφ (Αντον Γουόλμπρουκ) μόνο ως μπαλαρίνα θα την αναδείξει. Γιατί η Τέχνη θέλει αφοσίωση. Και γιατί οι έρωτες δεν χωράνε ούτε καν στα παρασκήνια. Το πιστεύετε; Οχι; Κι όμως κάπως έτσι είναι. Η μόνη δικτατορία που υφίσταται από αρχαιοτάτων χρόνων είναι των καλλιτεχνών. Και μάλιστα ευλογημένη από τον πολιτισμό. Το αποτέλεσμα, πρωτοποριακό. Και για την εποχή του αλλά και για το σήμερα το φτωχό. Εξαιρετικά γυρίσματα. Αίλουρος η μηχανή. Σατανικό το μπαλέτο από μια μουσικοχορευτική διασκευή του ομότιτλου παραμυθιού του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Μπορεί να μη συγκινήθηκα. Αλλά σας βεβαιώ, το θαύμασα!

Να το δω;

Ενα από τα μνημεία του βρετανικού σινεμά!