Μαζί στην Κόλαση

ΑΝΤΕΣΤΕ αγαπημένες μου. Καλού κακού φροντίστε στην τσάντα σας να έχετε και κάνα χάπι ηρεμιστικό. Γιατί το πάθος της Ματίλντ για τον Μπερνάρ και του Μπερνάρ για τη Ματίλντ είναι μοναδικό, ορμητικό, σαρωτικό, καταστροφικό. Αλλά και γιατί, ρίχνοντας πλάγιο βλέμμα στον συνοδό σας, μπορεί να αναρωτηθείτε: Γιατί εγώ δεν είμαι η «Γυναίκα της διπλανής πόρτας» (La Femme D΄ a cote) για να τρελάνω κάποιον Μπερνάρ;

PΑSSSΙΟΝ: Απόλυτο. Ανεξήγητο. Ασυγκράτητο. Αυτό το πάθος περιγράφει ο Φρανσουά Τριφό του σωτήριου έτους 1981. Τρία χρόνια μετά, μόλις 52 ετών, έφυγε προς τον ουρανό. Αυτό το πάθος καταπίνει ο θεατής μέχρι το τελευταίο λεπτό. Οπου ο Μπερνάρ (Ζεράρ Ντεπαρντιέ μόλις 30 ετών) με γυναίκα και παιδί, ύστερα από οκτώ χρόνια από έναν εφιαλτικό χωρισμό από τη Ματίλντ (Φανί Αρντάν στην ίδια ηλικία με τον Ζεράρ), πέφτει πάνω της- στο απέναντι σπίτι, στην ίδια γειτονιά. Το φανάρι ανάβει κόκκινο αλλά οι δύο απρόσεκτοι, παρορμητικοί και ριψοκίνδυνοι οδηγοί σανιδώνουν το γκάζι με κατεύθυνση τον γκρεμό. Κάθε τόσο ρίχνουν και μια ματιά να βεβαιωθούν ποιος πρώτος θα κάνει τη βουτιά. Η Κόλαση μας περιμένει μωρό!

Ούτε μαζί ούτε χωριστά. Ετσι αρχίζει η τραμπάλα. Ετσι τη μια στιγμή είναι αγκαλιά, την άλλη με την οικογένεια και τα παιδιά. Ετσι όταν θέλει η Ματίλντ δεν θέλει ο Μπερνάρ. Οταν θέλει ο Μπερνάρ δεν θέλει η Ματίλντ. Θεέ μου. Τέτοιο μαρτύριο δεν αντέχεται άλλο πια. Σαν να σου τινάζουν, κατ΄ εξακολούθηση, τα μυαλά. Τουτέστιν, «μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε». ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΤΡΙΦΟ (1932-1984): Κατά την ταπεινή μου γνώμη τέσσερις είναι οι μεγάλες του ταινίες: «Τα 400 χτυπήματα», «Ο άντρας που αγαπούσε τις γυναίκες», «Η Σειρήνα του Μισισιπή» (με Κατρίν Ντενέβ και Ζαν Πολ Μπελμοντό) και «Η γυναίκα της διπλανής πόρτας»!

ΦΑΝΙ ΑΡΝΤΑΝ: Ηταν η πρώτη της ταινία με τον Τριφό. Ηταν ο μεγάλος έρωτάς της ο Τριφό. Ηταν μόλις 31 ετών. Ηταν η καλύτερή της στιγμή. Το ζωντανό έμβλημα μιας ιστορίας ερωτικής, να κόβεις φλέβες από την πρώτη στιγμή. Ηταν κούκλα. Χάρμα οφθαλμών. Η απόλυτη γυναίκα όλων (της εποχής της) των αρσενικών. Χωρίς Φανί, ταινία γιοκ!

Να το δω;

Ούτε συζήτηση. Το τελευταίο ημίωρο σε πιάνει πανικός. Γιατί κι εγώ να μη ζήσω τέτοιο πάθος, κολασμένο και τρελό;