[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Θύματα και θύτες των συγκοινωνιών

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα για τις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας, με την εμπλοκή και της γνωστής τρόικας, οδηγεί μοιραία σε ορισμένες παραδοχές, οι οποίες πριν από τη λήψη οιονδήποτε αποφάσεων για το μέλλον των μετακινήσεων στο Λεκανοπέδιο, θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Παραδοχή πρώτη: Οι νέοι αυτοκινητόδρομοι δεν αποτελούν λύση, καθώς αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούν σε κορεσμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Αττική Οδός, που ήδη σήμερα έχει τον φόρτο που θα έπρεπε να είχε το 2015!

Παραδοχή δεύτερη: Το περιβάλλον της Αττικής είναι τόσο επιβαρημένο που απαιτεί τη δραστική μείωση των μετακινήσεων με τα Ι.Χ. και την αύξηση της χρήσης των αστικών συγκοινωνιών από τους πολίτες, καθώς αυτό είναι το κλειδί για μια πιο ζωντανή και βιώσιμη πόλη.

Παραδοχή τρίτη: Οι εποχές που οι κάτοικοι ήταν αιχμάλωτοι ενός συστήματος δίχως εναλλακτικές λύσεις, έχουν παρέλθει προ πολλού.

Σήμερα, οι περισσότερες οικογένειες διαθέτουν περισσότερα του ενός αυτοκίνητα και η εξάπλωση της πόλης ευνοεί τη χρήση τους.

Για να αλλάξει λοιπόν, η κατάσταση και να γίνει η χρήση των αστικών συγκοινωνιών μια κατ΄ επιλογήν διαδικασία, χρειάζονται πολιτικές, εξυγίανση των φορέων τους, επενδύσεις και δράσεις, που θα παρέχουν αξιόπιστη και ποιοτική παροχή υπηρεσιών, έτσι ώστε να τις κάνουν ακόμα πιο ελκυστικές.

Συχνότητα δρομολογίων, πληροφόρηση εντός και εκτός οχήματος, αξιοπιστία χρόνου διαδρομών, διευκόλυνση της στάθμευσης σε σημεία ανταπόκρισης, ευκολία μετεπιβιβάσεων, είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν την αναγκαία αυτή αναβάθμιση.

Είναι κρίμα, που ενώ το σύνολο των μέσων αστικών συγκοινωνιών και η οργάνωσή τους είχε πραγματικά κάνει άλματα πριν από μερικά χρόνια, με αποκορύφωμα την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, έκτοτε τα περισσότερα θέματα απλώς βάλτωσαν. Οι συγκοινωνιακοί φορείς οδηγήθηκαν σε τέλμα, καθώς το κράτος εδώ και έξι χρόνια, αποφεύγοντας να αναλάβει τις υποχρεώσεις του, τους έσπρωχνε συνεχώς σε ανεξέλεγκτους δανεισμούς- πάντα με τη δική του εγγύηση- ενώ σήμερα αρνείται να εκπληρώσει ακόμα και τις ελάχιστες υποχρεώσεις του, κλείνοντας πονηρά το μάτι στους πάσης φύσεως «νοικοκυραίους» άλλων εποχών.