Ταξίδι µακριά από το «Αλ Χαλίλι» στη Μικρή Επίδαυρο

Οσο µεγαλώνει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τόσο πιο τολµηρά και ενδιαφέροντα γίνονται τα ταξίδια του στη µουσική. Γιατί ταξίδι ήταν η συναυλία του στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου, και µάλιστα ταξίδι στο οποίο δεν ήταν ο µοναδικός καπετάνιος. Το κλασικό σύνολο από τη Νέα Υόρκη Αbsolute Εnsemble υπό τον Κρίστιαν Γιάρβι (µαέστρος), η φωνή του Αλκίνοου και το βιολί του Μιλτιάδη Παπαστάµου συναντήθηκαν σε µία συναυλία που απαιτούσε την προσοχή ακροατηρίου κλασικής µουσικής, το πάθος οπαδών της τζαζ, το ανοιχτό µυαλό ακροατών της world music, την ενέργεια ροκάδων, την ευαισθησία αυτιών που συγκινούνται µε ηπειρώτικα. Εν προκειµένω, δεν ήταν ηπειρώτικα αλλά κυπριακά. Αυτά αποτέλεσαν τη βάση της υπερατλαντικής συνάντησης κλασικής µουσικής και ελληνικής παράδοσης – αν και τα αδικούµε περιοριζόµενοι στους δύο όρους.

Πώς να εξηγήσει κανείς ότι ακούσαµε τους «τραγουδιστούς» κυπριακούς στίχους του Μεσαίωνα τοποθετηµένους µέσα σε ένα µωσαϊκό µουσικών ρευµάτων, που άλλοτε πήγαιναν στις γίντις (εβραϊκές) παραδόσεις της Κεντρικής Ευρώπης, άλλοτε στα πολυφωνικά της Κάτω Ιταλίας, άλλοτε στους τροβαδούρους για να απογειωθούν στο φινάλε µε τα κρουστά του Βαγγέλη Καρίπη και τον διονυσιασµό ενός βιολιού (Μιλτιάδης Παπαστάµου), εναρµονισµένου µε το ελεύθερο πνεύµα του Αbdsolute Εnsemble; Μπορεί τα έγχορδα και τα πνευστά που κάθονταν σε τετράδες και τριάδες να σου έδιναν (στην αρχή) την αίσθηση της σοβαρότητας συµφωνικού συνόλου, γρήγορα όµως καταλάβαινες ότι πρόκειται για κάτι διαφορετικό – κλασικό ναι, κλασικούρα όχι.

Μάλλον ο «σταρ» της βραδιάς ήταν ο µαέστρος Κρίστιαν Γιάρβι που τον απολαύσαµε να διευθύνει χορεύοντας. Γίνεται να διευθύνει ένας µαέστρος µε τόσο πάθος και ροκ διάθεση; Γίνεται. Γίνεται να σηκώνεται το όµποε και η φλογέρα και να λικνίζονται στον ρυθµό ενώ η ορχήστρα παίζει το διονυσιακό «Κalabush Suite» του Μιλτιάδη Παπαστάµου, που ξεσήκωσε τις κερκίδες; Γίνεται.

Είπαµε, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν έπαιξε µε την τρέχουσα ελληνική συνήθεια που θέλει τον τραγουδιστή σταρ και την ορχήστρα συνοδό. Στόχος του πρότζεκτ «Αbsolute Ηeaven and Ηellenic» (ο τίτλος της συναυλίας) ήταν η χαρά της ανακάλυψης µουσικών συγγενειών και µιας µουσικής που µας πήγε µακριά από τη φιλοσοφία του «κουπλέ – ρεφρέν» – λιγάκι πειραγµένα. Με άλλα λόγια όποιος ήρθε να ακούσει τον Αλκίνοο του Αλ Χαλίλι µάλλον θα έµεινε µε το στόµα ανοικτό… Ακόµη και προς το τέλος, που η ατµόσφαιρα είχε ζεσταθεί και ακούστηκαν παραγγελιές, εκείνος είπε «τόσα χρόνια σπουδές…» δείχνοντας προς το Αbsolute Εnsemble και αρκέστηκε σε ελάχιστα γνωστά του τραγούδια («Πατρίδα», «Ο προσκυνητής µε τόσα ψέµατα») διασκευασµένα. Και στο φινάλε είπε το κυπριακό του χιτ «Τ’ Αϊ-Γιωρκιού».