«Δεν αποτίναξα ποτέ το σύνδροµο της Ηλέκτρας»

Υπήρξε µοντέλο και για ένα φεγγάρι έπαιρνε συνεντεύξεις από σηµαντικούς ανθρώπους για την τηλεόραση. Στην υποκριτική στράφηκε αργότερα, µετά τα 30 της. «Φοβόµουν τη σύγκριση µε τους γονείς µου» λέει η Ιζαµπέλα Ροσελίνι. Μπορεί να µην άφησε τη φήµη των γονιών της – της σουηδέζας ηθοποιού Ινγκριντ Μπέργκµαν και του ιταλού σκηνοθέτη, συµβόλου του νεορεαλισµού, Ροµπέρτο Ροσελίνι – να επηρεάσουν την καριέρα και τις αποφάσεις της. Δεν κατάφερε όµως να αποφύγει ένα πράγµα που την ακολουθεί ακόµη και σήµερα: «Εχω το σύνδροµο της Ηλέκτρας. Ηµουν το κοριτσάκι του µπαµπά. Σήµερα παρακολουθώ τις ταινίες του και νιώθω ότι είναι δίπλα µου» λέει η πρωταγωνίστρια των ταινιών «Μπλε βελούδο» και «Σχέση ζωής». Στα 57 της χρόνια κατάλαβε ότι η αγάπη που έτρεφε για τον πατέρα της ήταν απόλυτα συνδεδεµένη µε τους δύο άνδρες της ζωής της, τους σκηνοθέτες Μάρτιν Σκορσέζε και Ντέιβιντ Λιντς.

«Ερωτεύθηκα τον τρόπο σκέψης τους. Δεν συναντάς συχνά λαµπρά µυαλά στους δρόµους του Μανχάταν. Γι’ αυτό δεν έχω βρει ακόµη τον τρίτο έρωτα της ζωής µου» εξοµολογείται η ηθοποιός. «Στάθηκα σε µια φράση στην αυτοβιογραφία της µητέρας µου: “Ερωτεύθηκα τον Ροµπέρτο όταν παρακολούθησα την ταινία του, “Ρώµη, ανοχύρωτη πόλη””. Το ίδιο συνέβη µε εµένα όταν είδα την ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε “Κακόφηµοι δρόµοι”» σχολιάζει.

Λίγους µήνες µετά τον θάνατο του πατέρα της παντρεύεται τον Μάρτιν Σκορσέζε. Εναν χρόνο µετά τον θάνατο της µητέρας της αποκτά την κόρη της.

«Οταν οι γονείς πεθαίνουν, τα παιδιά ωριµάζουν.

Ενηλικιώθηκα και ένιωσα έτοιµη να κάνω οικογένεια» λέει.

Ενα περιστατικό που συνέβη το 1983, έναν χρόνο µετά τον χωρισµό της από τον Σκορσέζε, την έκανε να συνειδητοποιήσει τον ρόλο που έπαιζε ο διάσηµος πατέρας στις ερωτικές επιλογές της. «Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι µού είπε: “Ο Μάρτιν Σκορσέζε σε παντρεύτηκε επειδή ήθελε να παντρευτεί τον πατέρα σου. Εκείνον λάτρευε”. Ηταν το πιο περίεργο πράγµα που είχα ακούσει. Ρώτησα τον Μάρτιν και µου απάντησε: “Αυτό είναι αλήθεια”» λέει η Ιζαµπέλα Ροσελίνι.

Μετά τον χωρισµό των γονιών της θυµάται οµηρικούς καβγάδες τους για την κηδεµονία των τριών παιδιών τους αλλά και ευτυχισµένες στιγµές.

«Ο πατέρας µου λάτρευε τη µητέρα µου και την έκανε να γελάει. Τότε δεν µπορούσα να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο υπήρχε ένταση µεταξύ τους. Σήµερα έχω την εµπειρία και καταλαβαίνω ότι η αγάπη µένει για πάντα».