[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ανοίξαµε και σας… περιµένουµε

Σάββατο αργά το απόγευµα, στα σοκάκια του κυκλαδίτικου νησιού, ύστερα από τις βουτιές στη θάλασσα και την ηλιοθεραπεία στην παραλία, έκανα… κατοστάρια. Η ώρα κόντευε 9 το βράδυ και έτρεχα πανικόβλητη προκειµένου να προλάβω ανοιχτά τα τουριστικά µαγαζιά, κατά µήκος του λιµανιού.

Συνηθισµένη όχι τόσο από τα ωράρια των καταστηµάτων στην Αθήνα – 9 το πρωί µε 6 το απόγευµα του Σαββάτου – αλλά κυρίως από την τακτική που ακολουθούσαν τα προηγούµενα χρόνια αρκετοί ιδιοκτήτες µικρών µαγαζιών στους δηµοφιλείς καλοκαιρινούς προορισµούς, ανάµεσα σε αυτούς και τα Κυκλαδονήσια: υποδέχονταν τους έλληνες και ξένους τουρίστες µετά τις 6 το απόγευµα. Τότε άλλωστε επέλεγαν να ανοίξουν τα µαγαζιά τους. Το σκεπτικό; Να έχουν τις πόρτες των καταστηµάτων τους ανοιχτές για όλους εκείνους τους υποψήφιους αγοραστές, οι οποίοι γυρνούν από την παραλία ή τον απογευµατινό καφέ. Ετσι, «ξέκλεβαν» και οι ίδιοι χρόνο να πεταχτούν τα πρωινά στην κοντινή πλαζ και να κάνουν καµιά βουτιά.

«Ευτυχώς σας πρόλαβα πριν να κλείσετε». Η απορία στο µάτι του καταστηµατάρχη ήταν εµφανής. Εχοντας νιώσει πραγµατική τουρίστρια, αφού αγόρασα για ακόµη µία φορά όλα εκείνα τα αντικείµενα που µπορεί να βρει κανείς σε πανοµοιότυπα σχέδια, χρώµατα και σχήµατα στα περισσότερα νησιά της χώρας, απλά αλλάζει το όνοµα του νησιού, η ερώτησή µου έκανε ακόµη µία φορά τον ιδιοκτήτη να µε κοιτάξει µε απορηµένο βλέµµα. «Θα ανοίξετε το κατάστηµα την Κυριακή;». Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Κορίτσι µου, πλέον ανοίγουµε και τις Κυριακές. Από το πρωί έως το βράδυ, εδώ θα είµαστε.

Κι όχι λόγω καλοκαιρινής σεζόν, ούτε γιατί είµαστε σε τουριστικό µέρος αλλά γιατί οι εποχές είναι τέτοιες που για να µη βάλουµε λουκέτο στα µαγαζιά, πρέπει να µείνουµε όλη µέρα στο πόστο µας, µπας και δούµε ευρώ στο ταµείο». Εχουν δυσκολέψει πολύ τα πράγµατα, Αρη…