[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Θα πιάσουν τόπο οι θυσίες;

«ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ εγκατέλειψε την ευαισθησία του στη σκληρότητα της τρόικας, ακόµη και για τις πιο ευαίσθητες κοινωνικές οµάδες, όπως είναι οι µητέρες µε ανήλικα παιδιά…».

Η διαπίστωση αυτή δεν γίνεται από συνδικαλιστές αλλά περιλαµβάνεται στις παρατηρήσεις της έκθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το νέο Ασφαλιστικό. Δεν περίµενε κανείς από τους κυβερνητικούς βουλευτές να καταψηφίσουν το αντιασφαλιστικό νοµοσχέδιο. Είναι δεδοµένη η κατάρρευση της αξιοπιστίας των πολιτικών. Το θέµα είναι αν θα το καταλάβουν. Να συνειδητοποιήσουν ότι αυτοί που καθηµερινά καταταλαιπωρούνται στις ουρές του ΙΚΑ και των νοσοκοµείων, αυτοί που τους πετάνε στα ράντζα και σκοτώνονται στους δρόµους καρµανιόλες (µε τα αυξηµένα διόδια), είναι οι ίδιοι που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους µε µισθούς και συντάξεις – ψίχουλα.

Η δραµατική συρρίκνωση των εισοδηµάτων, οι µειώσεις συντάξεων έως 50%, η σύνταξη έπειτα από 40 χρόνια δουλειάς, η ακραία εκτροπή στη συνταξιοδότηση των µητέρων (έως 15 χρόνια!) και γενικά οι ανατροπές θεµελιωδών εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωµάτων οδηγούν αναντίρρητα σε κοινωνικές εντάσεις. Με συνοπτικές διαδικασίες καταργείται ο δηµόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας της ασφάλισης και οι συντάξεις µετατρέπονται σε προνοιακά επιδόµατα. Το ερώτηµα που βασανιστικά τίθεται είναι απλό: θα πιάσουν τόπο οι θυσίες; Η ταπεινή µου άποψη είναι αρνητική.

Κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν τα εργαλεία για να προωθηθούν αναπτυξιακές πρωτοβουλίες όπως π.χ. µια εύρυθµη και αποτελεσµατική Δηµόσια Διοίκηση. Κι όχι µόνο. Ο παραγωγικός ιστός της χώρας δέχεται ήδη ένα σοβαρότατο πλήγµα. Οι απώλειες εισοδηµάτων (κυρίως σε ευπαθείς οµάδες του πληθυσµού) έχουν προκαλέσει οργή κατά του ανάλγητου κράτους. Και από το ερχόµενο φθινόπωρο, που η οικονοµική αφαίµαξη θα φανεί περισσότερο στους οικογενειακούς προϋπολογισµούς, η λαϊκή δυσαρέσκεια µπορεί να γίνει εφιάλτης για την κυβέρνηση.

Γιατί τόσα σκληρά, άδικα και αντιαναπτυξιακά µέτρα δεν θα µπορούσε κανείς να φανταστεί ότι θα τα επέβαλε ένα κόµµα που υποσχέθηκε να επανασυστήσει το κράτος πρόνοιας καθώς και τη δίκαιη αναδιανοµή του πλούτου.

Αλλά το πιο σηµαντικό από όλα είναι ότι χάθηκαν τα χαµόγελα και η αισιοδοξία. Εναν τόσο χαρούµενο λαό, το διεφθαρµένο και αναξιόπιστο πολιτικό σύστηµα, τον καταδικάζει στο περιθώριο…