Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)

είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα
«Το άλλο µε τον Τοτό, το ξέρεις;»

Αξιότιµη κ. Αθηναίου µου, Αν δεν είδατε την εκποµπή «Κοινωνία ώρα Μega», χάσατε. Αυτή είναι απολαυστική τηλεόραση και απολαυστική ενηµέρωση. Ο της Ν.Δ. Γιώργος Κωνσταντόπουλος βγήκε και υποστήριζε µε θέρµη πως µια συστατική επιστολή σε µια κοπέλα που ήθελε να προσληφθεί στο Δηµόσιο δεν είναι ρουσφέτι! Τι χιούµορ, γελάσαµε πρωί πρωί πάρα πολύ. Κι από δίπλα, ο έτερος καππαδόκης… συγγνώµη βουλευτής της Ν.Δ. Χατζηγάκης να λέει τα δικά του πετυχηµένα αστεία για τα ρουσφέτια που πήγαιναν κι έρχονταν σε λίστες µε ονόµατα υπουργών δίπλα. Αντιλαµβάνεστε πως η Ν.Δ. δεν είναι κόµµα για γέλια, όπως ίσως κάποιος κακεντρεχής θα έσπευδε να σκεφθεί, αλλά κόµµα µε ικανά στελέχη που διαθέτουν αυξηµένη την αίσθηση του χιούµορ. Μετά έβγαλαν στη σκηνή και τον Στυλιανίδη, εκείνον που όταν ήταν υπουργός – πέρα από το ότι ήταν κάθε βράδυ στα µπουζούκια – έκοβε βόλτες στα Ηλύσια Πεδία µετά της συζύγου µε νοικιασµένη λιµουζινάρα που την πλήρωνε ο ελληνικός λαός. Τρελά κέφια… Οι άνθρωποι δεν έλεγαν αρλούµπες.

Τα πίστευαν αυτά που έλεγαν.

Και είχαν και µια εσωτερική ηρεµία, ασχέτως αν δεν φαινόταν, η οποία προερχόταν από την επίγνωση ότι ουδείς µε τέτοια πετυχηµένα αστεία, θα τους γιαουρτώσει όπως έκαναν παλαιότερα. Γιατί άλλωστε; Αφήστε που τέτοιες µέρες δεν είναι να µπαίνει κανείς σε έξοδα. Το γιαούρτι κοστίζει. Τέλος πάντων. Δεν θα βρέξει γιαούρτια. Στα σίγουρα.

Οπως δεν βρέχει στην έρηµο Ατακάµα. Κι έτσι θα επέλθει η ερηµοποίηση στην ευρύτερη πολιτική ζωή, πολύ δε περισσότερο στη Νέα Δηµοκρατία.

Με τιµή, Ευθύµιος Χιόνης, Φιλοθέη Αχ, πάλι γελάσαµε, αγαπητέ Ευθύµιε, µε τέτοια αστεία που ακούµε ολούθε από τους πρώην, της σεµνής και ταπεινής νέας διακυβερνήσεως. Εδώ παραιτήθηκε υφυπουργός στη Γαλλία για τα 12.000

ευρώ που χρέωσε για πούρα το υπουργείο του και το γαλλικό δηµόσιο και τον λαό (είχε έστω τη στοιχειώδη ευθιξία ο θεριακλής ή του την επέβαλαν…) και εδώ η άλλη καραϋπουργάρα, µε παρελθόν στον χορό των εφτά πέπλων όπως έλεγε προ ετών το άλλο ανέκδοτο, που µέχρι πρόσφατα ασχολούνταν µε τις πανάκριβες κουρτίνες στον ΕΟΤ, χρέωνε στο υπουργείο 32.000 ευρώ για προσωπική κοµµώτρια µε το – συνοικιακό; – πιστολάκι της να υποθέσουµε και στο Ελλαδιστάν των ανεκδότων δεν άνοιξε µύτη. Ούτε παραπέµφθηκε καν στη Δικαιοσύνη – η οποία µε λαδωµένη αρκούντως τη µηχανή της σε µισθούς σιωπά, εθελοτυφλεί και κωφεύει εντυπωσιακά. Χώρια τα πολυτελή ταξίδια του ολούθε που επίσης µας τα χρέωνε αναίσχυντα ως ελληνικό λαό (άλλο ανέκδοτο αυτό). Πάντως, το ωραιότερο ανέκδοτο ήταν όταν ο πρώην υπουργός Χατζηγάκης έλεγε δίχως να κοκκινίζει ενώπιον της τηλεοπτικής κάµερας πως δεν παρέλαβε ποτέ τη λίστα µε τα ρουσφέτια, ενώ είχε φαρδιά πλατιά την υπογραφάρα του. Αντε βρε, γελάσαµε πάλι!


«Με την υποψία να µείνεις»
Φοίβη

Αντε πάλι αυτό το κρυφτούλι (των ύποπτων συνδιαλλαγών, άραγε;) µε τα κριτήρια έγκρισης των εκτός Φεστιβάλ Αθηνών εκδηλώσεων από επιτροπή του εκ-Πολιτισµού µας.

Με ποιo κριτήριο, ας πούµε, εξηγείται ότι είχαν αποκλείσει τη βαρονέσα (ή είναι πρώην;) Βίκυ Λέανδρος από το Ηρώδειο και τώρα την «επιτρέπουν»;

Ή µε ποιo κριτήριο απορρίπτεται ο Ντέµης Ρούσσος από το ρουστικάκι για να φτάσει δύο χρόνια µετά να «εγκριθεί» και µάλιστα µέσα στο Φεστιβάλ Αθηνών; Ή µήπως εκεί ισχύουν άλλα κριτήρια, άρα όποιον αποκλεισµένο να τον βάλουµε στο πρόγραµµα για να τον «περάσουµε»; Ή µήπως τελικά είναι ζήτηµα ειδικών «ισορροπιών» µε τα γραφεία µετακλήσεων από τους αρµόδιους του εκ-Πολιτισµού (και δεν εννοείται µόνον η γενική γραµµατεύς, που και παλαιότερα τέτοιες ανακολουθίες είχε επιδείξει…)

Γιατί, επιτέλους, δεν θεσπίζονται συγκεκριµένα, σοβαρά και µη διάτρητα κριτήρια; Προτιµούν να µένουµε µε τις υποψίες;


Ψιλές τελετ-αρχίες

Κυρία Φοίβη, Τώρα που πέρασε η συναυλία, σηµειώνω ένα απόσπασµα από την ακατανόητη υπερβολή που διάβασα στο Φεστιβάλ (µήπως είναι γραµµένο από τους συντελεστές;) για τις «Οκτώ µουσικές διαλέξεις» ή «Unknown Dialects»: «Μακριά από τον αποστειρωµένο µοντερνισµό ή, χειρότερα, την τυποποίηση του τελετάρχη του 2004, ο Γιώργος Κουµεντάκης χαράσσει µε συνέπεια τον προσωπικό του δρόµο σε διάλογο µε τα ακούσµατα που διαµόρφωσαν τόσο τον ίδιο όσο και τη σύγχρονη Ελλάδα».

Προσπαθώ να καταλάβω: Μακριά από τον αποστειρωµένο µοντερνισµό σηµαίνει µεταµοντερνισµός ή µη µοντερνισµός – άρα, κλασικισµός; Μακριά από την τυποποίηση του τελετάρχη του 2004 σηµαίνει ότι ήταν τελετάρχης αλλά δεν τυποποιήθηκε ως τελετάρχης ή ενώ είχε τη µεγάλη θέση παραµένει ταπεινός στον «προσωπικό του διάλογο µε τα ακούσµατα που διαµόρφωσαν τη σύγχρονη Ελλάδα». Μας λένε, δηλαδή, ότι αν νοµίζουµε πως είναι υπερφίαλος δεν είναι ή αν και υπήρξε τελετάρχης κάνουµε λάθος (σαν να λέµε δοξάστε µε επειδή δεν καβάλησα το καλάµι);

Ψιλά γράµµατα θα πείτε. Αλλά απ’ αυτά κρίνονται και τα έργα και οι δηµιουργοί και τα φεστιβάλ.

Με εκτίµηση, Νίκος Αλαφογιάννης Κάτω τα χέρια από τον µεταµοντέρνο ατυποποίητο τελετάρχη, αγαπητέ Νίκο!