Ματιές Πού βασίζεται;

Πού βασίζεται αλήθεια ο Πρωθυπουργός και, σε κάθε συνέντευξη που δίνει σε διεθνή Μέσα, υποστηρίζει με βεβαιότητα ότι η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει, θα ξεπεράσει την κρίση και η οικονομία της θ΄ αρχίσει να ανακάμπτει; Σε αυτά που λένε ΕΚΤ, Ολι Ρεν και λοιποί; Ή στον «πατριωτισμό των Ελλήνων», το φρόνημα των οποίων προσπαθεί να ενισχύσει; Ως προς τελευταίο, καλά κάνει. Αλλά η κατάσταση φαίνεται ότι είναι πολύ πιο δύσκολη απ΄ ό,τι την παρουσιάζει. Είναι δεδομένο ότι το έλλειμμά μας είναι τουλάχιστον 14%. Είναι δεδομένο, επίσης, ότι αυτό το έλλειμμα πρέπει να το κατεβάσουμε στο 3%, μόλις μέσα σε τρία χρόνια.

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Οι περισσότεροι οικονομολόγοι του κόσμου γράφουν ότι είναι αδύνατον. Το ίδιο πράγμα πιστεύει και ο φίλος μου, Διαμαντής Πεπελάσης: καθηγητής παλιά στο Μπέρκλεϊ και στην Ανωτάτη Εμπορική, διοικητής τραπεζών επί Ανδρέα Παπανδρέου, ιδιωτικό στέλεχος του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών.

Ο Πεπελάσης δεν αντλεί στοιχεία από βιβλία, μελέτες και θεωρίες. Πατάει στα πόδια του και με ρωτάει: «Ο γείτονάς σου ο Δημητράκης βγάζει 2.000 ευρώ τον μήνα και ξοδεύει 2.200.

Επιπλέον, χρωστάει πάρα πολλά χρήματα εδώ κι εκεί, από δάνεια. Πώς μπορεί αυτός ο άνθρωπος να τα βγάλει πέρα; Την απάντηση την δίνει η πρακτική αριθμητική που μας μάθαιναν στο Δημοτικό. Δεν θα τα βγάλει πέρα. Εύχομαι ο Παπανδρέου να τα καταφέρει. Είναι η τελευταία μας ελπίδα».

Αλλος φίλος μου, καθηγητής, ωσαύτως, στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, ο Βασίλης Ράπανος, μιλάει με σιγουριά: «Θα την κερδίσουμε τη μάχη! Είναι σκληρή μάχη, βεβαίως, οι εργαζόμενοι υφίστανται μεγάλες θυσίες, αλλά στο τέλος οι θυσίες αυτές δεν θα πάνε στράφι. Θα την βρούμε την άκρη. Συμμερίζομαι την αισιοδοξία του Πρωθυπουργού».

Ο Νάλ Φέργκιουσον όμως, ο καθηγητής του Χάρβαρντ, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (Π. Παπακωνσταντίνου, 27/6) ισχυρίζεται ότι είναι απίθανο το 14% να πέσει στο 3% σε μία τριετία. Και προσθέτει: «Οσο για τον μηχανισμό διάσωσης, αυτός δεν καλείται να διασώσει την Ελλάδα, αλλά τις ευρωπαϊκές- κυρίως τις γερμανικές και τις γαλλικές- τράπεζες, που κρατούν ελληνικά ομόλογα. Πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση θα έπραττε ορθότερα αν ακολουθούσε το παράδειγμα της Αργεντινής. Εννοώ, την επαναδιαπραγμάτευση και μερική διαγραφή του χρέους που κατάφερε να επιβάλει η Αργεντινή στους πιστωτές της. (…) Ο εναλλακτικός δρόμος της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους μπορεί να είναι, για την περίπτωση της Ελλάδας, πιο αποδοτικός απ΄ ό,τι συνέβη στην Αργεντινή, καθώς η Ελλάδα ανήκει στην ευρωζώνη και διαθέτει άλλα μέσα πίεσης. Επιπλέον, στην περίπτωση της Ελλάδας, το κέντρο βάρους μπορεί να πέσει στην επιμήκυνση του χρέους, η οποία από μόνη της μπορεί να βελτιώσει τα πράγματα». Εχω ξαναπεί ότι δεν έχω ιδέα από Οικονομικά. Είμαι της λογικής του οικογενειάρχη που βγάζει τόσα, ξοδεύει τόσα και, αν του μείνει κάτι, το βάζει στην τράπεζα ή το κρατάει στο συρτάρι του. Οι περισσότεροι από εμάς, ωστόσο, ξοδεύαμε περισσότερα απ΄ όσα βγάζαμε. Προσθέστε και τις πελατειακές σχέσεις των κυβερνήσεων, φτάσαμε σε αδιέξοδο. Μακάρι ο Παπανδρέου να μας ξελασπώσει.