[ Δρόµοι ]

Η Ευρώπη…
… βρήκε πολλούς συµµάχους στη σύνοδο των χωρών της G20 στο Τορόντο. Συµφώνησαν µαζί της πως ο στόχος είναι να περιοριστούν τα ελλείµµατα, επειδή µόνο έτσι θα µειωθούν τα χρέη (και θα πληρωθούν οι τραπεζίτες). Με δυο λόγια, δεν άλλαξε τίποτα. Το παγκόσµιο διευθυντήριο θα εξακολουθήσει να οδηγεί τον κόσµο πραξικοπηµατικά σε ακόµη βαθύτερη ύφεση. Και δεν θα ορρωδήσει µπροστά σε τίποτα.

Ούτε σε λαούς ούτε σε Συντάγµατα. Οσα συνταγµατικά δικαστήρια κι αν ακυρώσουν τη λεηλασία των λαών, όπως συνέβη στη Ρουµανία µε τις περικοπές στις συντάξεις, ο Δράκουλας του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου θα επιστρέφει στον τόπο του εγκλήµατος διψασµένος για αίµα αθώων.

Οι κυβερνήσεις…
… έχουν πάρει τις αποφάσεις τους. Ταγµένες στο πλευρό των αρπακτικών του χρηµατιστικού κεφαλαίου που τις διατηρεί στην εξουσία, ανατρέπουν ολόκληρη την κοινωνική φιλοσοφία στην οποία στηριζόταν το αστικό σύστηµα: την κοινωνική ασφάλιση που περιόριζε τις µισθολογικές διεκδικήσεις των εργαζοµένων (για να έχουν κάτι για τα γεράµατά τους), τη δηµόσια παιδεία και υγεία που αύξαναν την παραγωγικότητα της εργασίας, τις δηµόσιες δαπάνες για υποδοµές που απάλλασσαν τους επιχειρηµατίες από αυτό το κόστος, την αντιµονοπωλιακή νοµοθεσία που εξασφάλιζε την επιβίωση των µικροµεσαίων επιχειρήσεων. Και όπως λέει ο οικονοµολόγος Μάικλ Χάντσον, αυτή την ανατροπή προσπαθούν να «πουλήσουν» οι κυβερνήσεις του χρηµατιστικού κεφαλαίου στους ψηφοφόρους τους, όταν λένε «η ευηµερία απαιτεί λιτότητα». Το πρόβληµα είναι πως δεν υπάρχει αρκετό οικονοµικό πλεόνασµα για να καλυφθούν ταυτόχρονα οι ζηµιές που υπέστησαν οι τράπεζες από την κερδοσκοπία τους και οι συντάξεις. Κάποιος πρέπει να δώσει. Και οι τραπεζίτες θεωρούν δεδοµένο πως, αντί οι τράπεζες να υπηρετούν την οικονοµία, η οικονοµία πρέπει να υπηρετεί τις τράπεζες. «Η οικονοµία πρέπει να θυσιαστεί για να συντηρηθεί η φαντασίωση πως τα χρέη των χωρών µπορούν να αποπληρωθούν», λέει ο Χάντσον, «µολονότι, µόλις οι τραπεζίτες ξανασταθούν στα πόδια τους, θα ξαναρχίσουν να τη φορτώνουν πάλι µε νέα χρέη».

Ενα πρόβληµα…
… Πώς οι τραπεζίτες και οι κυβερνήσεις τους θα πείσουν τους ψηφοφόρους να συναινέσουν στη λεηλασία µέσα σε ένα δηµοκρατικό σύστηµα; Πρέπει να χειραγωγήσουν τις αντιλήψεις τους. Η φτώχεια τους πρέπει να παρασταθεί ως επιθυµητή, σαν ένα βήµα προς τη µελλοντική ευηµερία. Οµως µισός αιώνας εµπειρίας από την αποτυχηµένη λιτότητα του ΔΝΤ στον Τρίτο Κόσµο είναι αρκετή για να αποδιώξει αυτή τη φαντασίωση.

Ο πλούτος…
… του ατόµου είναι αυτό που δηµιουργεί µε την εργασία του και την επιχειρηµατική του δράση, έλεγε ο φιλόσοφος του αστικού Διαφωτισµού Τζον Λοκ. Και όχι τα ανεµοµαζώµατα των σαράφηδων και των τοκογλύφων. Το πραξικόπηµα που κάνουν σήµερα οι τραπεζίτες και οι κυβερνήσεις τους εις βάρος της οικονοµίας και της δηµοκρατίας βρίσκει απέναντί του τόσο τους εργαζοµένους όσο και ένα µεγάλο µέρος του υγιούς επιχειρηµατικού κόσµου. Επειδή επιστρέφει την κοινωνία στον σκοταδισµό, απαιτώντας να δουλεύουν τα πρόβατα, για να τρώνε τα γίδια.