Από τον Τσε στο Χόλιγουντ

 Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια χολιγουντιανή παραγωγή και μια μικρή, ανεξάρτητη μεξικάνικη ταινία; Στη δεύτερη, αν χρειαστεί ένα παραπάνω χέρι στο κουβάλημα, ο πρωταγωνιστής σηκώνεται από τη θέση του και κουβαλάει. Τάδε έφη Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, που ξεκίνησε από το Μεξικό για να γίνει σήμερα σταρ παγκόσμιας εμβέλειας
Τo πλέον εξαγώγιμο «προϊόν» του μεξικάνικου κινηματογράφου, ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ απέδειξε και με το παραπάνω ότι έκρυβε πολλά κάτω από το γοητευτικό παρουσιαστικό του. Από τον ρόλο του Τσε Γκεβάρα στα «Ημερολόγια μοτοσυκλέτας» μέχρι αυτόν του βασανισμένου τραβεστί της αλμοδοβαρικής «Κακής εκπαίδευσης», ο Γκαέλ, μόλις 32 ετών σήμερα, δίνει το «παρών» τόσο σε χολιγουντιανές παραγωγές όπως το «Γράμματα στην Ιουλιέτα» όσο και σε φιλόδοξες δημιουργίες σαν τη «Βαβέλ». Τον πετύχαμε στις Κάννες, με αφορμή τη – σκηνοθετική, παρακαλώ- συμμετοχή του στο σπονδυλωτό φιλμ «Revolucion» (που «γιορτάζει» τα 100 χρόνια από τη μεξικάνικη επανάσταση) και ήταν πρόθυμος να μιλήσει για τα πάντα.

Για πολλούς είστε το poster-boy του μεξικανικού κινηματογράφου.Εκνευριστικό;

Δεν φαντάζεστε πόσο! Τουλάχιστον στην αρχή. Μετέπειτα μπόρεσα να το κουμαντάρω και να κάνω τις επιλογές που εγώ ήθελα.

Κάνατε αρκετές. Από Τσε στα «Ημερολόγια μοτοσυκλέτας», σε…μούσα του Αλμοδόβαρ στο «Κακή εκπαίδευση»- μεγάλο άλμα!

(Γέλια) Μάλλον ευτυχής συγκυρία! Το καλό είναι ότι βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι που με εμπιστεύτηκαν. Να είστε σίγουρος πως «έκλεψα» κάτι απ΄ όλους.

«Τσακίζετε» κάπως την ωραία εικόνα σας και στο τελευταίο σας φιλμ, «Γράμματα στην Ιουλιέτα» (σ.σ.:βγήκε στις αίθουσες μόλις την προηγούμενη εβδομάδα)…

Πολλοί μου το λένε αυτό, εγώ όμως δεν είμαι και τόσο σύμφωνος. Απλά δεν παριστάνω τον γόητα, όπως θα περίμενε ίσως το αμερικανικό κοινό. Παίζω έναν χαρα κτήρα μάλλον εμμονοληπτικό, λίγο «κολλημένο», αλλά πολύ αφοσιωμένο σε αυτά που πραγματικά τον ενδιαφέρουν. Επίσης μου αρέσει κι εμένα να μαγειρεύω! Αφήστε δε που είχα την ευκαιρία να χορτάσω λίγο την Ιταλία.

Σας αρέσει;
Πολύ! Μπορεί να πήγα για δουλειά που λέμε, αλλά στην ουσία έκανα… διακοπές. Το διασκέδασα. Κάναμε και καλό παρεάκι με το συνεργείο.

Και το ρομάντζο; Το απολαμβάνετε κι αυτό;

Μα και η «Καζαμπλάνκα» είναι ρομάντζο. Απλά είναι μάλλον το καλύτερο. Πρέπει να λάβετε υπόψη σας ότι είμαι… ηθοποιός. Και το να επιλέξεις να γίνεις ηθοποιός είναι από μόνο του κάτι εξαιρετικά ρομαντικό. Εχει πολύ να κάνει δε με τη θέρμη της νεότητας, το πάθος των νέων ανθρώπων. Και πιστεύω βαθιά σ΄ αυτό. Αρα μπορείτε να πείτε ότι πιστεύω και στο ρομάντζο.

Το κράτος να στηρίζει την τέχνη και οι καλλιτέχνες να αντιτίθενται στην εξουσία· αυτό είναι το πλέον υγιές σύστημα

Πόσο διαφορετικό είναι να δουλεύεις σε μια χολιγουντιανή παραγωγή από τη μίακαι σε ένα ανεξάρτητο μεξικανικό φιλμ από την άλλη;Μήπως το δεύτερο είναι πιο ρομαντικό;

Ε, για τις διαφορές τι να σας πω; Αν χρειαστεί ένα παραπάνω χέρι στο κουβάλημα, σηκώνεσαι από την καρέκλα σου και κουβαλάς. Από την άλλη υπάρχει πάντα ένα απρόσωπο κλίμα στις μεγάλες παραγωγές. Είναι ίσως η διαφορά ανάμεσα σε μια πολυεθνική και σε μια βιοτεχνία. Οντως κάτι πιο ρομαντικό. Αν και εκεί, κάποιες φορές, ο ρόλος απαιτεί να φιλήσεις στο στόμα τον καλύτερό σου φίλο…

Και τι κάνεις τότε;
Σκέφτεσαι «Ι΄ m gonna get paid for this»! (Σ.σ.: σε ελεύθερη μετάφραση «θα πληρωθώ!»)

Μια και το ΄φερε η κουβέντα, συγχαρητήρια για τη συνεισφορά σας στο σπονδυλωτό φιλμ «Revolucion». Πώς και μπλεχτήκατε με τη σκηνοθεσία;

Η μεξικανική κυβέρνηση αποφάσισε να χρηματοδοτήσει ένα σπονδυλωτό φιλμ μεγάλου μήκους, συγκεντρώνοντας όλα τα σημαντικά ονόματα της εγχώριας παραγωγής. Μόνο που εγώ δεν ήθελα να παίξω αλλά να σκηνοθετήσω.

Την ταινία την είδα.Οι περισσότερες ιστορίες είναι μάλλον επικριτικές απέναντι στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Κάποιοι θα υπογράμμιζαν αυτή την αντίθεση.

Ναι, ιδίως οι μεξικανοί δημόσιοι υπάλληλοι! (γέλια) Κοιτάξτε, για μένα αυτό είναι το πλέον υγιές σύστημα: το κράτος να στηρίζει την τέχνη και οι καλλιτέχνες να αντιτίθενται στην εξουσία. Τι περιμένατε δηλαδή; Οσο δεν υπάρχει μια υγιής μεγαλοαστική τάξη να χρηματοδοτεί τους καλλιτέχνεςόπως συνέβαινε παλαιότερα- αυτό θα συμβαίνει. Αν και πλέον βρισκόμαστε στην ψηφιακή εποχή. Ο καθένας μπορεί να γυρίσει μια ταινία με ψίχουλα και να την ανεβάσει στο Διαδίκτυο.

Η ταινία σας «Revolucion» αφορά την ιστορία τριών παιδιών σ΄ ένα χωριό, με το ένα εξ αυτών να αντιτίθεται στον χριστιανισμό,εισπράττοντας την ανάλογη τιμωρία. Μοιάζει βιωματική ιστορία…

Κι όμως δεν είναι. Δεν είχα ποτέ μου τέτοια εμπειρία. Είχα όμως κι εγώ την ώρα της αφύπνισής μου και αυτό το συναίσθημα ήθελα να περάσω στη μεγάλη οθόνη. Πολλοί πάντως την έχουν «πατήσει» και μου έχουν κάνει την ίδια ερώτηση. Αυτό μάλλον σημαίνει ότι έκανα κάτι καλά.

Σε τι κατάσταση βρίσκεται το μεξικανικό σινεμά αυτή τη στιγμή;
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι να σας πω. Από τη μία, τώρα γυρίζονται περισσότερες ταινίες από ποτέ. Από την άλλη, οι περισσότερες είναι κωμωδίες μάλλον χαμηλής ποιότητας. Οι πιο σοβαρές ταινίες δυσκολεύονται πολύ να βρουν αίθουσα. Και όχι μόνον αυτό, αλλά επεμβαίνουν κιόλας με τρόπο σχιζοφρενικό. Για παράδειγμα, μία εταιρεία διανομής απαίτησε από τους παραγωγούς μιας ταινίας μου να αφαιρέσουν από τη διαφημιστική αφίσα τις φεστιβαλικές διεθνείς διακρίσεις της με το σκεπτικό ότι «θα τρομάξει ο απλός ο κόσμος»! Μιλάμε για ξεχωριστές βραβεύσεις που, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα έφερναν περισσότερο κόσμο στις αίθουσες. Ξέρετε κάτι; Νομίζω ότι και οι μεξικανοί θεατές είναι ξεχωριστοί, σίγουρα πολύ ανώτεροι απ΄ ό,τι νομίζουν γι΄ αυτούς οι διανομείς μας που τους ταΐζουν σαβούρα, την οποία ο κόσμος σύντομα θα βαρεθεί- γιατί την τρώει οικειοθελώς και συνειδητά, όχι επειδή έχει αποβλακωθεί.

Το πιστεύετε αυτό;
Ακράδαντα. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω το κοινό τόσο αυστηρά όπως κάνουν άλλοι. Εδώ δεν τολμώ να κρίνω τους χαρακτήρες που ενσαρκώνω!

Το εννοείτε;
Εννοώ ότι δεν τους κρίνω ηθικά. Δεν μπαίνω ποτέ σ΄ αυτή τη διαδικασία. Κάποιοι μου έλεγαν ότι αυτό θα αλλάξει τώρα που έγινα πατέρας. Εκαναν όμως λάθος.

Πώς είναι η πατρότητα για σας;
Εδωσε άλλο νόημα στη ζωή μου. Την έκανε πολύ πιο όμορφη. Και φυσικά, ακόμα μαθαίνω.

Πείτε μου κάτι ιδιαίτερο που κάνετε για τον γιο σας…

Του διαβάζω ποίηση και του βάζω ν΄ ακούει τραγούδια που αγαπώ. Οχι pop όμως.

Γιατί;
Επειδή η pop σκοτώνει την ποίηση (γέλια)! Είναι ένα αστειάκι που κάναμε με τον συμπρωταγωνιστή μου στα γυρίσματα της ταινίας «Θέλω και τη μαμά σου». Το πιστεύω όμως. Ετσι φωτεινή και μονοκόμματη που είναι… Αφήστε τους Βeatles και τα «παιδιά» τους απέξω, αποτελούν πλέον την εξαίρεση αυτού του κανόνα!-
«Δικαιόπολις είναι ο εύκολος τσαμπουκάς του Ελληνα»
Της Βίκυς Χαρισοπούλου

Ο Σταμάτης Κραουνάκης αναμετράται με μια δραματικά επίκαιρη αριστοφανική κωμωδία, τους «Αχαρνής», όχι μόνο μουσικά αλλά και υποκριτικά. Με την τέχνη του τραγω-διού που όπως λέει την κατέχει. Στις πρόβες για την καλοκαιρινή παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος που συζητείται ήδη, έστω και λόγω του μη αναμενόμενου πρωταγωνιστή της, ο ίδιος και ο σκηνοθέτης μίλησαν στα «ΝΕΑ» για τον Αριστοφάνη, τους πολιτικούς, τη μουσική
Είναι δίκαιο ένας συνθέτης να γίνεται και ηθοποιός και δη «Δικαιόπολις»; «Δεν έχω την παραμικρή ανάγκη να απαντήσω στους ανησυχούντες αν θα τα καταφέρω. Εφόσον με αναγνωρίζουν ως ικανό περφόρμερ, εφόσον είμαι δάσκαλος εκδοράς του κειμένου στο τραγούδι, ε, θα τα καταφέρω και στο θέατρο. Ενα τραγούδι είναι ο λόγος του Αριστοφάνη. Εχουν τόση μουσική, τόσο ρυθμό τα λόγια του που δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή εκτός κλίματος», είναι η απάντηση του Σταμάτη Κραουνάκη σε όσους τυχόν διαφωνούν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Δικαιόπολι στους αριστοφανικούς «Αχαρνής» που του έδωσαν το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και ο διευθυντής του Σωτήρης Χατζάκης, ο οποίος σκηνοθετεί την κωμωδία.

«Ο κόσμος, ξέρετε, δεν παραξενεύτηκε. Το σινάφι είναι αυτό που έχει να κάνει με την γκρίνια», προσθέτει. «Εγώ λοιπόν βάζω το κεφάλι μου στον τάκο του χασάπη/ και πάρε χασαπομάχαιρο και σφάξε με αν δεν πείσω τον λαό για το δίκιο μου, που λέει κι ο Δικαιόπολις». Ο Κραουνάκης- Δικαιόπολις «απολογείται» για τον καινούργιο ρόλο στη σκηνή της ζωής του, λίγες στιγμές προτού βγει στη σκηνή για την πρόβα. Σε μια άδεια σκηνή ερημίας με στοιχεία τού εν εξελίξει πολέμου που σχεδίασε ο Γιώργος Πάτσας. Η εικόνα- η πρώτη του θεατή- είναι γκρίζα, άδεια με τον Δικαιόπολι, ως άλλη μπρεχτική «Μάνα-κουράγιο», να σέρνει ένα κάρο και να εισέρχεται πάσχων: «Απαπά. Πόλεμος. Πόλη. Πόλη. Πόλεμος. Μαύρο βόλι, μαύρο χρήμα. Πόλεμος», είναι οι πρώτες λέξεις που αρθρώνει.

Φοράει μαύρη φουστανέλα («το φοβόμουν αυτό το ρούχο, αλλά τελικά νιώθω να με γειώνει» ομολογεί). Λιτά, σκουρόχρωμα, σφιχτά, μιλιταριστικά και τα κοστούμια του χορού, με την εξέλιξη του έργου γίνονται γιορτινά, πολύχρωμα, «σαν τους πρωταγωνιστές ενός πανηγυριού στο Μενίδι σήμερα», όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης.

Πίσω στον Σταμάτη Κραουνάκη με τη μαύρη φουστανέλα:

Τι λέτε στους ηθοποιούς που τους παίρνετε τη δουλειά;

Ναι, έγινα και ηθοποιός. Γιατί μάλλον το εμπεριείχα. Αφού λοιπόν νιώθω να το έχω κατακτήσει και αυτό, ε, καιρός να πείσουμε και την αγορά και τους σοφιστές. Ενας μουσικός μπορεί να δουλέψει με μεγαλύτερη άνεση τη νότα που εκπέμπει το κείμενο από έναν ηθοποιό που δεν ξέρει μουσική. Είναι τροφή για το αριστερό μου παρελθόν αυτή η επιλογή. Είναι πολιτική η πράξη μου. Καθαρόαιμα πολιτική. Ο κόσμος ξέρει καλά ότι αυτός ο τύπος (μας αρέσει δεν μας αρέσει) δεν έχει πει ποτέ δημόσια ψέματα. Ξέρουν ότι αυτός τα χώνει. Είναι ευλογία γνώσης αυτή, που μου τη χάρισε ο Χατζιδάκις. Μου είπε: «Διάλεγε το κοινό σου. Μην περιμένεις να σε διαλέξει αυτό». Ο επώνυμος οφείλει να διατυπώνει αυτό που δεν μπορεί ο ανώνυμος.

«Οι “Αχαρνής” είναι έργο δραματικά επίκαιρο σε συνθήκες ηθικής πτώσης και πολιτισμικής παρακμής που συνοδεύουν πάντοτε την οικονομική κρίση, ειδικότερα όταν οργανώνεται από τα ίδιασυμφέροντα που επωφελούνται από τη βαρβαρότητα και τον πόλεμο», λέει ο σκηνοθέτης. Συμφωνείτε;

Το χρέος της κωμωδίας ήταν να περιγράψει το τέλος. Το χρέος του θεάτρου σήμερα είναι να πει κάτι γι΄ αυτό. Η ηθική πτώση και η πολιτιστική παρακμή του σήμερα είναι περισσότερο από ευανάγνωστη. Το ζούμε. Οταν η παγκόσμια

Δεν με νοιάζουν τα αστεία του Αριστοφάνη.
Τα δάκρυά του με νοιάζουν

κρίση φουλτακιάζει, έρχεται το ποδόσφαιρο και βγάζει βαβουζέλες για να τη γιάνει. Οσο για τον Δικαιόπολι; Είναι, τελικά, αυτός ο εύκολος τσαμπουκάς του Ελληνα. Είναι ο νοήμων εργαζόμενος, ο ευαίσθητος, ο γλεντζές που όμως αν τα πάρει στο κρανίο θα κάνει και την ακραία κίνηση. Μόνο που δεν ξέρω αν ο αληθινός θυμός σήμερα οδηγήσει σε εξέγερση ή σε αυτοκτονία.

Μιλάτε στο έργο για τους «λωλαμένους προπέρσινους ξάδελφους». Ποιοι είναι;

Η εναπομείνασα Αριστερά. Κάποιοι άνθρωποι του μεροκάματου που δεν τα βρήκαν έτοιμα. Που εξακολουθούν να πληρώνουν ενοίκιο στη χώρα τους. Είναι όμως και η δική μου η γενιά. Αυτή που ΄λεγε πως θα γινόταν άλλη. Και όλους μας, μα όλους, τους ξέσκισαν τα λεφτά. Και δεν τους έκαναν ευτυχισμένους. Γι΄ αυτό δεν με νοιάζουν τα αστεία του Αριστοφάνη. Τα δάκρυά του με νοιάζουν.

«Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία και με τυφλή μανία ξέσκιζα τον εχθρό/ τώρα με χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία/ μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική», έγραφε για τους «Αχαρνής» πριν από 33 χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος. Τη μουσική του Αριστοφάνη εσείς πώς και κυρίως πού τη «βρήκατε»;

Αυτό το πρωτοάκουσα φοιτητής ακόμα στο Πάντειο. Μέγιστος ο Νιόνιος. Χρησιμοποίησε τη μυθολογία του έργου προκειμένου να γράψει νεορομαντική- νεοτροβαδούρικη κριτική. Τόλμησε να σατιρίσει την πατριδίλα. Εγώ κάνω άλλο. Στέλνω ευανάγνωστα μονοσήμαντα ηχητικά σήματα. Θα μπορούσαν οι καρβουνιάρηδες Αχαρνής τού τότε να είναι σύγχρονοι κληρονόμοι βενζινάδικων. Είχα και τον Μπαχ βοηθό μου. Κλείστηκα σε ένα δωμάτιο από τον Μάρτιο κι έψαχνα και τον ρόλο και τη μουσική, διαβάζοντας και ακούγοντας Μπαχ. Οταν σε περιβάλλει μια πηγή όπως αυτή, ό,τι και να περάσει στο υποσυνείδητό σου, όταν το ξαναγεννήσεις αποκλείεται να είναι σκουπίδι. Τελικά τη μουσική του έργου την άκουσα από ένα καρότσι του δρόμου που πουλούσε μαλλί της γριάς στην παραλία της Θεσσαλονίκης υπό τους βαλκανικούς ήχους ενός ιδιότυπου καραόκε. Και την έκλεψα με ένα μαγνητοφωνάκι τσέπης που έχω μαζί μου. Με τον ρυθμό, με το γλέντι, με τον Διόνυσο ή με δάκρυα τον «βρήκατε» τον ρόλο;

Τον ρόλο τον έχω. Είμαι σίγουρος ότι σε μια προηγούμενη ζωή έχω ξαναπαίξει στο θέατρο. Τον Δικαιόπολι τον «βρήκα» μέσα μου με τη βοήθεια του Σωτήρη (Χατζάκη) και της τρομερής τακτικής του, που ξέρει πώς και πότε να ρίχνει το λίπασμα και να κάνει τη γη του θεάτρου να καρπίζει. Με τη βοήθεια του Λάμαχου- Γρηγόρη Βαλτινού. Και με τη βαθιά συγκίνηση και μόνο στην ιδέα ότι ιδρώνω στη σκηνή μαζί με τον μέγιστο Κώστα Βουτσά.

«Να βγαίνεις στη σκηνή σαν κάποιος να σε σπρώχνει», ήταν η πρώτη συμβουλή που έδωσε ο Κώστας Βουτσάς στον Σταμάτη Κραουνάκη για τον ρόλο. «Το κρατώ. Εξάλλου ο Κώστας είναι εκεί πάντα, σε όλες τις πρόβες ακόμα και αν δεν κάνουμε πέρασμα δικών του σκηνών. Είναι εκεί για να κλέβει, μου είπε, από τους νέους. Ερχεται πρώτος, φεύγει τελευταίος».

Οταν τελειώσει αυτή η περιπέτεια θα επιστρέψετε στις μουσικές σκηνές;

Ετοιμάζω τη νέα δουλειά μου με τη Σπείρα-Σπείρα. Αν και ο Αριστοφάνης δεν τελειώνει. Είναι ο μόνος μάρτυρας του τέλους μιας μεγάλης εποχής.

info

«Αχαρνής» του Αριστοφάνη από το ΚΘΒΕ, στις 2 Ιουλίου στο αρχαίο Θέατρο Δελφών, 9 και 10 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στις 14 και 15 στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης, στις 23 και 24 στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στις 28 στο Θέατρο Βράχων Βύρωνα και στις 30 στο Αρχαίο Θέατρο Ολυμπίας. Ακολουθεί περιοδεία.

Οχι πια πολιτική, μόνο χορός
Του Δημήτρη Δουλγερίδη

Με την εμφάνισή τους στο μουσικό στερέωμα το 1995, το χιπ χοπ απέκτησε τον πρωταθλητισμό που του έλειπε. Υστερα από έξι Γκράμι και 40 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων οι Βlack Εyed Ρeas είναι περισσότερο pop από ποτέ, όπως επιβεβαιώνει ο «Μεξικάνος» του γκρουπ, Τaboo, μιλώντας στα «ΝΕΑ»
Για τους φανατικούς οπαδούς της μπάντας, οι Βlack Εyed Ρeas δεν είναι χιπ χοπ με την κλασική έννοια. Από το εμβληματικό «Εlephunk» του 2003 έχουν περάσει τον ήχο τους από σαράντα κύματα και η συνειδητοποιημένη ραπ μουσική τους μοιάζει ήδη μακρινή ανάμνηση. Αντιθέτως, είναι η καθαρόαιμη ποπ που κερδίζει συνεχώς έδαφος στις ενορχηστρώσεις, τα singlesκράχτες και τη διάθεση πάνω στη σκηνή. Το επιβεβαιώνουν και τα πρόσφατα World Μusic Αwards που κέρδισαν: δίπλα στα βραβεία για τον καλύτερο χιπ χοπ και r&b καλλιτέχνη φιγουράρει πλέον και το βραβείο για το καλύτερο ποπ σχήμα της χρονιάς.

Στην περιοδεία τους για το τελευταίο άλμπουμ με τίτλο «Τhe Ε.Ν.D.» το συγκρότημα θα περάσει από 99 χώρες- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- έχοντας στις αποσκευές και το ρεκόρ των 5,6 εκατομμυρίων ψηφιακών πωλήσεων για ένα κομμάτι. Το «Ι gotta feeling» δίνει πλέον τον τόνο σε μια μπάντα που παίζει τα πάντα για να ξεχάσει το ραπ παρελθόν της και ενισχύει το χορευτικό momentum. Το ίδιο ισχυρίζεται, με δικά του λόγια, ο Taboo, ο «Μεξικάνος» του συγκροτήματος με τον οποίο μιλήσαμε στο τηλέφωνο.

Θα κάνω την έκπληξη αν δεν σε ρωτήσω τίποτε για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα;

Ποια κρίση; Συγγνώμη που το λέω, αλλά δεν ξέρω τίποτε από πολιτική ή οικονομία…

Την κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και έχει φτάσει στην Ευρώπη…

Α, εντάξει. Απλώς δεν γνωρίζω πολλές λεπτομέρειες για τις άλλες χώρες.

Οπότεφαντάζομαιότι και η ερώτηση για το Ισραήλ και την επιδρομή στα πλοία της ανθρωπιστικής βοήθειας θα μείνει χωρίς απάντηση…

Να σου πω την αλήθεια, η μόνη μου ουσιαστική ενασχόληση με την πολιτική έχει να κάνει με μια οργάνωση της Αριζόνας, η οποία μάχεται εναντίον της διάκρισης κατά των Λατινοαμερικανών (όπως είμαι κι εγώ). Εκεί οδηγείς αμέριμνος και σε βάζουν στην άκρη του δρόμου για να τους δείξεις τα χαρτιά σου. Κάνω, λοιπόν, ό,τι μπορώ για τους δικούς μου ανθρώπους απ΄ το δικό μου μετερίζι, αλλά δεν γνωρίζω πολλά πράγματα για την κατάσταση σε όλο τον κόσμο. Εμαθα και για την τραγική εξέλιξη στο Ισραήλ, αλλά και πάλι, τι μπορείς να κάνεις; Πάμε στη μουσική λοιπόν.Είστε ένα συγκρότημα που διαφοροποιείται από τη σκληροπυρηνική αντίληψη περί χιπ χοπ:ανεβαίνετε συχνά στη σκηνή και απέχετε από τον ήχο του gangsta rap.Τελικά,τι είστε:χιπ χοπ ή ποπ;

Είμαστε σίγουρα μια χιπ χοπ μπάντα που παίζει μπόλικη electro

info

Οι Βlack Εyed Ρeas εμφανίζονται στο Rockwave Festival της Μαλακάσας στις 7/7, μαζί με τους Faithless, Κ. Βhta, Aviv Geffen και Τransistor. Γενική είσοδος: 60 ευρώ.

dance μουσική, προσιτή για όλο τον κόσμο. Με αυτή την έννοια είμαστε και ποπ. Οπως είναι ο 50 Cent, o Εμινεμ, οι Μetallica.

Ακόμη και στον 50 Cent, πάντως, είναι πιο εμφανής ο «βίαιος» στίχος. Οπως και στους Ρublic Εnemy, παλιότερα,ο πολιτικός. Εσείς είστε εντελώς απέναντι…

Η κυρίαρχη τάση στη χιπ χοπ σήμερα είναι η ενίσχυση του χορευτικού στοιχείου. Γεγονός που συμβαίνει με εμάς, τον Κanye West και άλλους δημιουργούς. Το σύνθημα, δηλαδή, είναι «απολαύστε το χορό», χωρίς άλλες σκέψεις. Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί πλέον την gansta rap που επικρατούσε την πρώτη περίοδο.

Δεν έχετε βαρεθεί να σας αποκαλούν το «γκρουπ που πρέπει όλοι να δουν»;

Οχι. Είναι μεγάλη τιμή να ξέρεις ότι σε κάθε χώρα υπάρχει ένα ακροατήριο που περιμένει να σε ακούσει πάνω στη σκηνή. Από την πλευρά μας το βλέπουμε και σαν ευκαιρία να ταξιδέψουμε στον πλανήτη. Ασε που σε κάθε χώρα βγαίνουν στην επιφάνεια οι διαφορετικές αποχρώσεις κάθε εθνικότητας.

To 2006 παίξατε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, μπροστά σε 1.000.000 κόσμο.Καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό.Φόβο δεν είχατε καθόλου μπροστά στο μέγα πλήθος;

Υπάρχει πάντοτε ένα σενάριο για την περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά σε τέτοιου είδους συναυλίες και το έχουμε πάντα κατά νου. Ο ενθουσιασμός των θεατών μπορεί να οδηγήσει κάποιους πάνω στη σκηνή και να καταλήξει στη μεταφορά κάποιου στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Από την άλλη, υπάρχει μια αίσθηση που δεν μπορεί τίποτε να αντικαταστήσει: παίζεις μπροστά σε τόσους ανθρώπους τη μουσική που αγαπάς και που αγαπούν κι εκείνοι.

Το κομμάτι σας «Ι gotta feeling» είναι η επίσημη μουσική στην καμπάνια της Εθνικής Πορτογαλίας.Ενδιαφέρεσαι καθόλου για ποδόσφαιρο και Μουντιάλ;
Το κομμάτι κατ΄ αρχάς γράφτηκε με δεδομένη την οικονομική κρίση στις ΗΠΑ. Θέλαμε να δώσουμε στους ακροατές μια αίσθηση απόδρασης: «Βγείτε έξω και περάστε υπέροχα». Στο Μουντιάλ υποστηρίζω ΗΠΑ και Μεξικό. Το σπίτι και τη γενέτειρά μου.

Το «Ρump it» αντλεί στοιχεία από τη «Μισιρλού»,ειδικά στην εκτέλεση του Ντικ Ντέιλ.Θα το παίξετε για το ελληνικό κοινό;
Αν και ακόμη φτιάχνουμε τη λίστα, νομίζω ότι κατά 90%- 95% θα πε ριλαμβάνεται. Γράφετε μαζί στίχους και μουσική;

Ναι. Ο καθένας συμβάλλει βέβαια με τις λεπτομέρειες που ελέγχει καλύτερα.

Μια που είστε χιπ χοπ μπάντα που θέλει να τα «ρίχνει», μπορείς να μου πεις ένα άλμπουμ που δεν σου άρεσε καθόλου τον τελευταίο καιρό;

Δεν μου ΄ρχεται κάποιο. Αλλά γενικώς είμαι ανοιχτόμυαλος στις επιλογές. Και δεν θέλω καθόλου να εκφραστώ αρνητικά για κάποιο. Λες κάτι και μετά κυκλοφορούν φήμες χωρίς περιεχόμενο. Ε, τότε πες μου ένα άλμπουμ που πραγματικά σου αρέσει.

Το «Sign o΄ the Τimes» του Πρινς. Οταν κατεβαίνεις από τη σκηνή, τι μουσική ακούς μόνος το βράδυ;

Αυτό που πραγματικά μου φτιάχνει τη διάθεση είναι οι δίσκοι της Μotown.

Με μια ματιά

1995
Το γκρουπ δημιουργήθηκε στο Λος Αντζελες και αποτελείται από τους will.i.am, Taboo, apl.de. ap και τη Fergie (συμμετέχει από το 2003)

5 δίσκους
έχουν κυκλοφορήσει μεχρι σήμερα. Πρώτος δίσκος «Βehind the front» (1998). 35 εκατ.
άλμπουμ έχουν πουλήσει από το 2003 μέχρι σήμερα και 41 εκατομμύρια singles 1η
παγκόσμια επιτυχία τους ήταν το κομμάτι «Where is the love?» του 2003, που έφτασε στο Νο 1 των charts σε δέκα χώρες εκείνη τη χρονιά.

21.000

χορευτές βγήκαν στη Λεωφόρο Μίσιγκαν του Σικάγου ερμηνεύοντας το «Ι gotta feeling» όταν εμφανίστηκαν ζωντανά στην εκπομπή της Οπρα Γουίνφρι 5 κομμάτια
ερμήνευσαν στη γιορτή έναρξης του Μουντιάλ 7η θέση
κατέλαβαν στη λίστα του Βillboard με τους 100 πιο πετυχημένους καλλιτέχνες της δεκαετίας (Ηot 100)