Κουτσά στραβά

Πώς το είπατε, Μαριγούλα; Να πάμε όλοι σούμπιτοι στον ψυχίατρο;

Επειδή τολμήσαμε, ως λαός, να απαιτήσουμε μια συγγνώμη για το πάρτι πάνω στο ιστορικό «Αβέρωφ»; Μήπως, λέμε μήπως, θα μπορούσαμε αντί ψυχιάτρου να διαλέξουμε ένα σπα που είναι και στο πιο αρχαιοελληνικόν του;

Ασκληπιός μας χρειάζεται. Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που πήγαιναν και τα έχτιζαν τα θεραπευτήρια και τα αναρρωτήρια προς τιμήν του σε σημεία ενεργειακά σαν την Επίδαυρο. Για να μη σου χαλάει η ζαχαρένια με πάρτι πάνω στα ιστορικά μνημεία ή με θρασύτατες παραινέσεις. Εμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο, που έλεγε και Μέγας Θείος. Από ΄δώ το ΄φερε, από ΄κεί το ΄φερε, βοήθησε και η γενιά του, γίναμε. Ε, τώρα είναι που το χρειαζόμαστε το σπα. Να, όπως και στην αρχαία Επίδαυρο. Οπου πήγαιναν και για να θεραπευτούν και για να το ρίξουν έξω και για να βρουν καλοτυχία και για να λύσουν τα προβλήματά τους. Τότε ΔΝΤ δεν είχαν για να επιληφθεί ιαματικά, αλλά το πρόβλημα της γυναίκας που ήθελε να μείνει έγκυος το έλυνε ο αρμόδιος θεός, ο Ασκληπιός. Τώρα το ότι η εγκυμοσύνη παρατεινόταν αενάως και χρειαζόταν και δεύτερη θεία παρέμβαση ώστε να επέλθει γέννα, αυτό είναι άλλο θέμα.

«Εγκυμοσύνη μου ζήτησες, όχι γέννα», της έλεγε- με τα δικά του λόγια- ο θεός ο αρχαίος. Μάρτυρες και οι… μαρτυρίες για τα θαύματα του Ασκληπιού στην αρχαία Επίδαυρο.

Γιατί Επίδαυρος (όπως θα διαπιστώσετε στο αφιέρωμα που ακολουθεί) δεν είναι μόνον κοσμικά στο «Καπάκι» και στον «Λεωνίδα» του Λυγουριού, δεν είναι μόνον μπάνια και ψητά, είναι και αρχαίο θεραπευτήριοσπα. Το οποίο προσπερνάμε υπέρ του θεάματος και του άρτου. Μη γνωρίζοντας πως η αρχαία Επίδαυρος είχε το «Χίλτον» της με 70 πολυτελή δωμάτια, μεγάλο λουτρό, στάδιο για αθλοπαιδιές-οι ασκήσεις εδάφουςεδάφους, συνοδεία ουίσκι, δεν προάγουν τις καύσεις και την υγεία-, υπόγειο διάγνωσης ασθενειών, ακόμη κι έναν μυστηριακό λαβύρινθο.

Εδώ που τα λέμε (για ασθένειες), ένα θεραπευτήριο το χρειάζεται και η ασθμαίνουσα δισκογραφία- ίσως και αθλοπαιδιές. Για να ξεπεράσει την ασθένεια της βραχείας… όρασης ως προς το πώς φτιάχνονται τη σήμερον ημέρα τα σουξέ. Στο Ιντερνετ αδελφές μου, στο Ιντερνετ, που έλεγε και ο θείος Τσέχωφ (εδώ δεν ισχύει το «για να σου λέει Τσέχωφ, τίποτα κομμουνιστές θα ΄ναι»- άσε που δεν ισχύει καν, έτσι όπως γίναμε, και το «κομμουνιστές θα ΄ναι» εν γένει). Γιατί εκεί ακούγονται, εκεί κατεβάζονται, εκεί αναπνέουν (μάρτυρας και το ρεπορτάζ στη σελ. 10) όσα δεν διακρίνει η κοντόφθαλμη τακτική των δισκογραφικών και των θλιβερά μονόφωνων ραδιοφώνων των «σουξέ», που βάζουν στον αυτόματο τις playlist και όποιον πάρει ο Χάρος- και παίρνει πολλούς.

Είναι κι αυτό στο πλαίσιο του «εύκολου τσαμπουκά του Ελληνα», που τον ενσαρκώνει και ο αριστοφανικός Δικαιόπολις, ο αγρότης στους «Αχαρνής» που σε εποχή πολέμου κι εκείνος- όχι αμιγώς οικονομικού, όπως σήμεραπαρακάμπτει τα «θα» των πολιτικών και «καθαρίζει για πάρτη του» και για την οικογένειά του. Μόνον! Προσφιλές σπορ πλέον του Νεοέλληνα, που δεν έμαθε τίποτα από τα διδάγματα του παππούλη Αριστοφάνη. Ο οποίος την είχε προβλέψει την αρχή του τέλους, όπως λέει και ο νέος πρωταγωνιστής του, ο Δικαιόπολις- Σταμάτης Κραουνάκης που ακονίζει τη γλώσσα και την υποκριτική του και για την Επίδαυρο (σελ. 6).

Εκεί που κάποτε, μέσα στο αρχαίο θέατρο, το γέλιο και το δάκρυ αποδεικνύονταν ιαματικά. Οπως στα χρόνια της Κυβέλης, όταν όχι μόνον το θέατρο, αλλά και οι έρωτες είχαν τσαγανό και δεν χρειάζονταν πάρτι σε θωρηκτά για ν΄ ανθίσουν (μάρτυς και η ερωτική ιστορία στις σελ. 14-27, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο της εγγονής της Κυβέλης).

Τότε ξεπλήρωναν ακόμη με γιαούρτωμα (αν όχι με μαξιλάρωμα)

ό,τι τους προσέβαλλε ή τους προκαλούσε ακραία.

Ισως επειδή, όπως και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στα θεραπευτήριά τους, γνώριζαν τις ιαματικές ιδιότητες του γιαουρτιού. Τις οποίες μόλις και τολμά να υπαινιχθεί το λούμπεν τραγούδι «Γιαούρτι έχω πρόβειο/ γιαούρτι αιωνόβιο/ γιαούρτι με καϊμάκι./ Που τρώγουνε στα φανερά και στα κρυφά οι γόηδες/ και φάγαν το κεφάλι τους μ΄ αυτό οι τεντιμπόηδες./ Γιαούρτι έχω μάνα μου/ ομορφονιά σουλτάνα μου/ λίγο να δοκιμάσεις/ Και τότε καθημερινώς θα έρχεσαι μικρούλα μου/ πότε ν΄ αδειάζεις τον κεσέ και πότε τη σακούλα μου…» koutsastraba@dolnet.gr