ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

Ο πραγµατικός συνδικαλισµός στην Ελλάδα αναπτύχθηκε ανεµπόδιστα ως βασικός πυλώνας της Δηµοκρατίας, κυρίως µετά τη Μεταπολίτευση. Και η συνεισφορά του στην εδραίωση των συµφερόντων των εργαζοµένων στη µεταδικτατορική κοινωνία υπήρξε σηµαντική. Και σε πολλές περιπτώσεις εξακολουθεί να είναι. Ωστόσο σε άλλες περιπτώσεις εµφάνισε από νωρίς τις παθογένειες της νεοσύστατης Γ’ Ελληνικής Δηµοκρατίας.

Οι συνδικαλιστές συνδέθηκαν µε τις κοµµατικές επιδιώξεις των κεντρικών πολιτικών δυνάµεων – στο πλαίσιο των οποίων σταδιοδρόµησαν άλλωστε ως βουλευτές και υπουργοί και πολλοί από αυτούς. Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980 άρχισαν να εκδηλώνονται σε πολλές περιπτώσεις αξιώσεις για συγκυβέρνηση.

Ιδιαίτερα στις ΔΕΚΟ, τα συνδικάτα συνδιοικούσαν ατύπως και οι συνδικαλιστές µετείχαν σε ποικίλες διευθετήσεις, όπως π.χ. οι διορισµοί.

Αυτός ήταν ένας από τους λόγους της σταδιακής αποδυνάµωσης του συνδικαλιστικού κινήµατος.

Οι κόσµος έφευγε από τις τάξεις τους, αλλά πολλά σωµατεία και αρκετοί συνδικαλιστές συνέχισαν την πορεία αυτοαπαξίωσης.

Και συνεχίζουν ακόµη. Δύο παραδείγµατα των ηµερών είναι χαρακτηριστικά.

Στην ΟΛΜΕ οι µισοί εκπρόσωποι τής προσκείµενης στη Ν.Δ. παράταξης ΔΑΚΕ συνασπίστηκαν µε συνδικαλιστές εντελώς αντίθετων, από πλευράς ιδεών, παρατάξεων και ταλαιπώρησαν για µέρες τους µαθητές, µπλοκάροντας τη διόρθωση των γραπτών.

Στα Ελληνικά Αµυντικά Σύστηµα, όπως ονοµάζεται πλέον η κρατική επιχείρηση που προέκυψε από τη συνένωση ΠΥΡΚΑΛ και ΕΒΟ, οι συνδικαλιστικές παρατάξεις, της προσκείµενης στο κυβερνών κόµµα συµπεριλαµβανοµένης, αντιπαρατίθεται µε την πολιτική ηγεσία επιµένοντας στη γραµµή της συναπόφασης.

Δεν προτάσσουν αιτήµατα, απλώς αντιτίθενται εκ των προτέρων στις προσπάθειες της κυβέρνησης να βρει λύσεις για µία κατ’ εξοχήν ζηµιογόνο εταιρεία του Δηµοσίου.

Αυτές οι συµπεριφορές οδηγούν σε εκφυλιστικά φαινόµενα και διευρύνουν την κρίση αντιπροσώπευσης που µαστίζει και τα συνδικάτα. Οι πολίτες βλέπουν ότι οι συνδικαλιστές µεριµνούν κυρίως για την αναπαραγωγή της ισχύος τους και αποµακρύνονται ακόµη περισσότερο, από τη συνδικαλιστική ολιγαρχία.

Αυτό είναι πλήγµα στην ουσία του συνδικαλισµού, ο οποίος σε περίοδο κρίσης έχει να διαδραµατίσει ουσιαστικό ρόλο. Υπέρ των δικαιωµάτων των πολλών, όχι υπέρ των προνοµίων των ολίγων.