Οδηγός το παρελθόν

Θέλει ο Ρεχάγκελ να περάσει στην επόµενη φάση του Παγκοσµίου Κυπέλλου και να εκτοξεύσει ξανά την Εθνική; Ασφαλώς. Τότε πρέπει να θυµηθεί τις ρίζες του. Για την ακρίβεια το όχι και τόσο µακρινό 2004. Να δούµε, ξανά, τι γινόταν στην Πορτογαλία; Ο Γερµανός παρέταξε µια οµάδα µε συµπαγή άµυνα και µε προσανατολισµό στο πώς θα σταµατήσει τους αντιπάλους. Δύο φορές το έκανε µε αντίπαλο την Πορτογαλία και µία µε τη Γαλλία του Ζιντάν. Τότε δεν µας έφτιαξαν ευκαιρία οι ακριβοπληρωµένοι άσοι.

Οδηγός το παρελθόν, λοιπόν, για την Εθνική. Ναι, αναχρονιστικό το σύστηµα, αλλά µην τρελαθούµε κιόλας. Δεν βλέπουµε τίποτα το ξεχωριστό σε αυτή τη διοργάνωση στην οποία οι περισσότεροι ψάχνουν τρόπους να µη χάσουν και αν έρθει κάποιο γκολ, ακόµη καλύτερα. Με φωτεινή εξαίρεση την παράσταση της Πορτογαλίας. Ο Ρεχάγκελ σαφώς και δεν µπορεί να στηριχθεί στα ατοµικά µαρκαρίσµατα και αλίµονο αν θεωρεί πως µε µαν-του-µαν θα σταµατήσει τον Μέσι. Τον Αργεντίνο τον σταµατάς µόνο µε τη µέθοδο της… ευχής. Να µην του βγει το σόλο! Διαφορετικά, το κοντέρ µετρά. Αλλά το παιχνίδι δεν έχει ουδεµία σχέση µε το αντίστοιχο της «πρώτης φοράς», το ‘94. Τότε, η δίψα και η άγνοια δηµιούργησαν έναν µοιραίο συνδυασµό! Σαν άβγαλτοι έπεσαν οι παίκτες στο βάζο µε το µέλι και αντί να γλυκαθούν, εισέπραξαν µια ξεγυριστή τεσσάρα.

Στην Αργεντινή βάζεις «στοπ» µε… κλεφτοπόλεµο, κοιµίζεις τους παίκτες και δεν τους ερεθίζεις, ούτε τους προκαλείς τον εγωισµό. Κλείνεις τους διαδρόµους, δεν αφήνεις ούτε χαραµάδα και πας δυνατά στις φάσεις ώστε να διεκδικήσεις τον βαθµό που ενδεχοµένως να αποδειχθεί «χρυσός». Γιατί, µην το ξεχνάµε, η Ελλάδα δεν θέλει µόνο το αποτέλεσµα µε την Αργεντινή, αλλά ζητεί και στο άλλο µατς να έρθουν όλα βολικά.

Και φυσικά, ανεξάρτητα µε το αποτέλεσµα και µε δεδοµένο ότι το πρόσηµο από την πορεία της Εθνικής στο Μουντιάλ είναι θετικό, αξίζει ο κόπος να επενδύσουµε στο ταξίδι και να µη φύγει ακόµη µία ευκαιρία.