Μουντιολόγιο

Σαραμαγκιά
Φιλαθλέων

Το ποδόσφαιρο και η λογοτεχνία είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων ελάσσονων συγγραφέων. Διαφορετικοί, αλλά για τους λαούς καμιά φορά και παράλληλοι. Γι΄ αυτό αποδόθηκε χθες κάποιου είδους ποιητική δικαιοσύνη με το βροντερό ξύπνημα της Πορτογαλίας, μία ημέρα μετά τον θάνατο του πιο μεγάλου πνευματικού τέκνου της.

Ο Ζοζέ Σαραμάγκου ήταν κομμουνιστής, άθεος και συχνά επικριτικός απέναντι στη χώρα του- στην οποία πάντως αφιέρωσε το Νομπέλ και όχι στην υιοθετημένη πατρίδα του, την άρρηκτα δεμένη και άλλο τόσο ανταγωνιστική Ισπανία. Από τα βιβλία του δεν γνωρίζουμε αν αγαπούσε το ποδόσφαιρο, από τα ημερολόγιά του όμως ξέρουμε ότι το παρακολουθούσε. Η τιμή που του έκαναν οι συμπατριώτες του της Εθνικής να βάλουν επτά γκολ θα τον έκανε πιθανόν να χαμογελάσει- αυτόν που έλεγε ότι δεν πίστευε στις τιμές, τις περίμενε όμως καθώς έβγαζαν την «πορτογαλικότητα» από μέσα του.

Αλλά και η ομάδα του Κεϊρός σαν να απελευθερώθηκε, που έστω και για μία ημέρα το φως των προβολέων έφυγε από πάνω της και έπεσε σ΄ έναν στριμμένο, ευφυή και πανανθρώπινο συγγραφέα.

Χωρίς άγχος και ίσως με μια αίσθηση συμμετοχής σε κάτι εθνικό πέρα από την μπάλα, έβαλε την μπάλα κάτω και κονιορτοποίησε τη δύστυχη Βόρεια Κορέα. Για έναν συγγραφέα που δεν έβαζε ποτέ τελεία, αυτός ο μαραθώνιος των γκολ είναι κάτι σαν κλείσιμο του ματιού. Και για τον Ρονάλντο, τον παίκτη πλεϊμπόη που ήταν το ακριβές αντίθετο του γέρου από το Λανθαρότε, το γεγονός ότι αυτή την ημέρα και αυτό το ματς βρήκε για να σπάσει την γκίνια του, ίσως τον κάνει να ανακαλύψει, αν όχι τη λογοτεχνία, μια μορφή ταπεινότητας.

Σε ένα τουρνουά όπου την παράσταση κλέβουν ούτως ή άλλως οι Λατίνοι, οι Πορτογάλοι, απόγονοι του Καμόες, του Πεσόα και από χθες και του Σαραμάγκου, μετέτρεψαν μία ημέρα πένθους για τη λογοτεχνία σε ημέρα που ξαναθυμηθήκαμε το ωραίο ποδόσφαιρο.