Πρόσωπα

Κουτσά
Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη

Πώς το λένε, όταν φτάνεις στην ύστατη στιγμή βλέπεις τη ζωή σου να περνάει μπροστά απ΄ τα μάτια σου σαν ταινία… Κάπως έτσι θα την δούμε φέτος στα θερινά σινεμά. Για να διαπιστώσουμε πως το έργο το έχουμε ξαναδεί.

«Εικίνδυνες παρέες» σου λέει ο τίτλος (όπως θα διαβάσετε στο διπλανό αφιέρωμα στις ταινίες του καλοκαιριού). Ε, δεν το έχεις ξαναδεί; Οταν έβλεπες δηλαδή τις παρέες του Βαλτοπεδίου, τι σκεφτόσουν; «Τα παιδιά του Παραδείσου»;

«Μπόνι και Κλάιντ», σου λέει. Ε, δεν το έχεις ξαναδεί; Εδώ τα κανάλια κόντευαν να μας πείσουν πως ο Τόλης ήταν ο Γουόρεν Μπίτι.

Πώς είπατε; Οσο ο μετρ της Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης πρωταγωνιστεί στην ταινία «Ο μαθητευόμενος μάγος»; Κι όσο όλοι εμείς είμαστε «Αναλώσιμοι» και σφυράμε αδιάφορα «Τραγουδώντας στη βροχή» από μέτρα που δεν το είχαμε καταλάβει, αλλά είναι χειρότερα; «Σρεκ- κι εμείς καλύτερα». Οπου «Σρεκ» κραυγή απόγνωσης του βρεγμένου που τραγουδούσε στη βροχή, και το «εμείς καλύτερα» σαν εκείνο το «βιβλική καταστροφή» των καναλιών, που λατρεύουν και τα βιβλικά και τα καταστροφικά. Ή σαν τον Εύξεινο Πόντο. Κατ΄ ευφημισμόν!

Αμ το «Τoy Story», δεν το έχουμε ξαναδεί; Οχι γιατί έφτασε στο τρίτο σίκουελ. Είναι κι εκείνα τα παιχνίδια με τα ακίνητα που τα γράφουν σε off-shore κι έπειτα τα ξεγράφουν γιατί φορολογούνται οι off-shore, για να καταλήξουμε να ψάχνουμε άκρη στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου (όπως θα διαπιστώσετε στη σελ. 12, κάθε άλλο παρά «ύποπτοι» κατοικούν στον λουξ πεζόδρομο). Είναι κι εκείνη η «Περιπέτεια», όχι του Αντονιόνι, αλλά της Siemens με τα e-mails και τους μυστικούς λογαριασμούς.

Πού ήμασταν; Α ναι, στην «Περιφρόνηση». Για νόμους, κανόνες και όρια στις προσλήψεις χρησίμων και αχρήστων δημοσίων υπαλλήλων- και να το ογκώδες έλλειμμα, και να το ΔΝΤ. Οπου οι «Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας» του Παναγιωτόπουλου συναντούν το «Λιμάνι της αγωνίας» του Καζάν και τους «Βίαιους, βρώμικους και κακούς» του Σκόλα (τόλμησε κανείς να μιλήσει για την πρόκληση των λιμενεργατών;). Μόνον που η δική μας «Περιφρόνηση» δεν είχε Μπριζίτ Μπαρντό στα ντουζένια της (όχι πως η Μπαρντό παραμένει στα ντουζένια τηςόλο κάτι φυσικές γούνες κυνηγάει, ντυμένη σαν τις κυρούλες στο σποτ με την κατσίκα τη Νίνα που είναι by far αποδοτικιά).

Ασχετο, αλλά εκείνο το «Ι love you Ρhillip Μorris» το έχει πληρώσει η γνωστή καπνοβιομηχανία ως- διαφημιστικό τηςτίτλο ταινίας; Γιατί μάλλον σε λάθος (γκέι)

άλογο ποντάρισε. Μπορείτε να φανταστείτε τον Τζιμ Κάρεϊ ως γκέι; Οχι, πείτε μου, μπορείτε; (εκτός αν κάπου στην άκρη του μυαλού τους είχαν τις εγχώριες δημοτικές εκλογές τον Νοέμβριο…).

Αν τώρα βάλεις στο καλοκαίρι με τις ακυρώσεις εκδηλώσεων λόγω μηδαμινής προπώλησης κι εκείνη τη γλαφυρή ταινία «Σηκωτός για τη συναυλία» (της Βανδή, για να δούμε πως «κορίτσιλέμε τώρα- πράμα σε κοινωνία ανδρών επιβιώνει από θάμα»;), την ώρα που ο εμφύλιος σοβεί ακόμη και για τον…

Εμφύλιο στους κόλπους πανεπιστημιακών και συγγραφέων (το μαρτυρά και η κόντρα για την Ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού στο «Βιβλιοδρόμιο», σελ. 14), συνειδητοποιείς γιατί σ΄ αυτή τη χώρα το 1917 ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου ζήτησε τον εξοβελισμό του αμανέ, προτείνοντας έως και φορολόγηση του σαντουριού (αφιέρωμα στο ρεμπέτικο στη σελ. 10). Και αυτό στη χώρα που οι ταξιτζήδες απαιτούν να μη φορολογούνται με τεκμήρια…

Πώς να μην έρχεται γάντι στο δύσκολο καλοκαίρι που διανύουμε και η ταινιούλα «Νιάτα σε έξαψη», με ιστορικές σκηνές αυνανισμού. Σημαδιακή κι αυτή των καιρών, αν σκεφτεί κάποιος το τρομακτικό: το 49% των Ελλήνων παραδέχεται ότι αυνανίζεται καθημερινά από φόβο να φέρει στη ζωή παιδιά με την οικονομική κρίση (έρευνα της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας επί 1.000 παντρεμένων 30-45 ετών).

Οφόβος φυλάει τα έρμα. Κυρίως όταν βλέπεις πως βίλες κι αυτοκίνητα και καταθέσεις σε ελβετικές τράπεζες δεν έχουν καμία σημασία όταν είναι να χορέψεις «Το τελευταίο τανγκό στο (Κυ)Παρίσι». Γιατί η εγχώρια εκδοχή για τη θρυλική ταινία ερωτικής έξαψης, που θα ξαναδούμε τούτο το καλοκαίρι, έχει το πολύ πολύ κανέναν Ζαχόπουλο σε ρόλο Μάρλον Μπράντο και καμιά κυρία Βέφα σε ρόλο Μαρίας Σνάιντερ, να μας λέει πρωί πρωί πώς θα το μαλακώσουμε το βιτάμ!

Και καθώς σε όλα τα άλλα, οικονομικά και μη, πάμε αργά- και όχι πάντα σταθερά- αλλά προς την αποτέφρωση κάνουμε βήματα γοργά, ας πιαστούμε χέρι χέρι να κάνουμε μια ομορφιά, με το τραγούδι του Δημήτρη Σταρόβα, πρόδρομο στην εποχή της στάχτης και του Βurberry΄s: «Την είχα άχτι, την είχα άχτι,/ τώρα την έχω μόνο σε στάχτη,/ μέσα στο τσίγκινο κουτί,/ που έβαζε τα μπικουτί».