[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Περίεργη σιωπή…

Η «ΤΑΠΕΙΝΗ» συνεισφορά του συστήµατος υγείας στην τραγική οικονοµική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα είναι προφανής. Οι δαπάνες της υγείας από τον δηµόσιο τοµέα, δηλαδή όσα πληρώνουν τα κρατικά νοσοκοµεία και τα ασφαλιστικά ταµεία, εκτινάχτηκαν από τα 2,4 δισ. ευρώ το 2004 στα 6 δισ. το 2009. Αυτό που δεν είναι προφανές είναι γιατί δεν ονοµαστικοποιούνται οι ευθύνες για αυτήν την σπατάλη.

«Πού πήγαν τα λεφτά;», για να θυµηθούµε την αγαπηµένη ρήση του Πρωθυπουργού το περασµένο φθινόπωρο. Γιατί η σηµερινή κυβέρνηση δεν ονοµατίζει τους υπεύθυνους γι’ αυτήν την απίστευτη κατάσταση που παρέλαβε; Γιατί οι αρµόδιες υπουργοί κ.κ. Μαριλίζα Ξενογιαννα– κοπούλου και Φώφη Γεννηµατά σιωπούν; Τι τις εµποδίζει να βγουν και να µιλήσουν µε υπευθυνότητα για όσους υπέγραψαν µε πολύ συγκεκριµένες αποφάσεις τη σηµερινή κατάντια µε τα χρέη των νοσοκοµείων;

Μήπως δεν έχουν τα στοιχεία, µήπως τα πράγµατα δεν είναι έτσι, µήπως φοβούνται κάτι ή µήπως συµβαίνει κάτι άλλο;

Η σιωπηλή συνενοχή γύρω από το θέµα φαίνεται τουλάχιστον περίεργη. Ιδιαίτερα στη σηµερινή οικονοµική συγκυρία όπου ο Πρωθυπουργός από το βήµα της Βουλής ονοµάτισε ακόµα και την σπατάλη των 28.000 ευρώ για τις… κουρτίνες στο υπουργείο Τουρισµού, στην εποχή των Εξεταστικών µε το αίτηµα για διερεύνηση ποινικών ευθυνών πολύ συγκεκριµένων προσώπων στο Βατοπέδι, η σιωπή για τα 6 δισ. στην υγεία είναι εκκωφαντική. Κι ενώ όλοι ξέρουν πως αυτά τα 6 δισ. µε όποιον τρόπο κι αν εξοφληθούν, θα αυξήσουν την τρύπα του ελλείµµατος, συµπαρασύροντας και το πρόγραµµα σταθερότητας, κανείς δεν φαίνεται να επιθυµεί για παράδειγµα τη σύσταση µιας Εξεταστικής για την Υγεία.

Οι προµηθευτές βάζουν τους όρους τους, οι µεσάζοντες κυριαρχούν στα φάρµακα, τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα κάνουν πάρτι, και οι φαρµακοβιοµηχανίες που πληρώνουν κάθε χρόνο όλο και… λιγότερο φόρο – κ.κ.

Παπακωσταντίνου και Σαχινίδη µια απλή ανάγνωση ισολογισµών στην ΙCΑΡ είναι αρκετή για να σας πείσει – ενώ τα κέρδη τους διογκώνονται, έχουν το θράσος να απειλούν µε αποχώρηση από την Ελλάδα. Μα κανείς δεν ενδιαφέρεται;