Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα

Για δες ποιος φωνάζει!

Αγαπητή κυρία Αθηναίου. Το πήρατε χαµπάρι αυτό που συνέβη στο Φεστιβάλ Βύρωνα τις προάλλες µε τη συναυλία των Specials, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κosmos;

Ξαφνικά άναψαν τα φώτα και µας είπαν ότι πρέπει να σταµατήσει η συναυλία, γιατί ενοχλήθηκαν οι ένοικοι των γειτονικών πολυκατοικιών (ξέρετε, ψηλά πάνω στα βράχια, στο νταµάρι!) και φώναξαν την Αστυνοµία. Που σηµαίνει ότι αυτό θα γίνεται κάθε φορά µε όλες τις συναυλίες. Θα µετράµε «ώρες κοινής ησυχίας».

Δεν είναι τόσο, µα τόσο ελληνικά παράλογο – που λέτε κι εσείς – αυτό;

Νικόλας Αλεξανδρόπουλος Δεν είναι απλώς το ελληνικό παράλογο, αγαπητέ Νικόλα. Είναι και ελληνική ξεφτίλα. Το «γκάου» που λέει και η νεώτερη γενιά. Διότι όταν έγινε το Θέατρο Βράχων του Βύρωνα εκεί ήταν νταµάρι. Και γύρω γύρω µόνο βράχια. Γείτονες υπήρχαν µόνον εκατοντάδες µέτρα µακριά και δεν είχαν καµιά οπτική ή… ηχητική επαφή µε το Θέατρο. Ελα όµως που η ελληνική απληστία, σε συνδυασµό µε τη σκανδαλώδη – έως εγκληµατική – ανοχή των αρµόδιων υπηρεσιών (Πολεοδοµίας κ.λπ.) ήρθε και γέµισε το νταµάρι ολούθε, γύρω γύρω, µε πολυκατοικίες. Δεν είναι αυθαίρετα, αλήθεια, ούτε καταστρατηγούν και παραβαίνουν κανέναν νόµο όλα αυτά τα κτίσµατα πάνω στο χείλος των γκρεµών γύρω; Δηλαδή ποιοι περίοικοι ενοχλούνται από το Θέατρο;

Αυτοί που κατοίκησαν σε αµφιβόλου νοµιµότητας πολυκατοικίες πάνω από το – άχτιστο, µέχρι πρόσφατα – νταµάρι; Οπως συµβαίνει µε τους αιώνια (και ασύστολα, και ξεδιάντροπα) διαµαρτυρόµενους σε πληµµύρες και άλλες «βιβλικές καταστροφές» για την «απουσία του κράτους» ενοίκους κτισµάτων που έχουν ανεγερθεί στον ρουν χειµάρρων! Εδώ κι αν ταιριάζει το άσµα «Για δες ποιος µιλάει. Εσύ!».


Μετράµε αυτοκτονίες;

Αγαπητή Φοίβη. Σου γράφω σχετικά µε το θέµα της υπερχρέωσης. Βρισκόµαστε σε περίοδο όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόηµά τους και οι χαρακτηρισµοί περί «λαϊκισµού» είναι εύκολοι, όµως δεν είναι άστοχο να ισχυριστούµε πως ο κόµπος έχει φτάσει στο χτένι. Μετράµε αυτοκτονίες. Η κυβέρνηση έφερε πέρσι το καλοκαίρι ένα νοµοσχέδιο στη Βουλή, ως αξιωµατική αντιπολίτευση. Υπογράφουν ο σηµερινός πρωθυπουργός και η σηµερινή υπουργός Οικονοµίας. Από τότε και µετά τις εκλογές, το ζήτηµα καρκινοβατεί. Δεν έχει πια σηµασία ποιος φταίει και γιατί, αν φταίει κάποιος. Σηµασία έχει να βρεθεί λύση, άµεσα.

Στα «ΝΕΑ» (8/6) γράφτηκε πως ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος διαπίστωσε το πρόβληµα µε τα υψηλά επιτόκια. Οι εµπορικές τράπεζες δεν θέλουν να βοηθήσουν την κατάσταση. Αντιθέτως, προσπαθούν να κερδοσκοπήσουν κι άλλο!

Ενδεικτικά, τράπεζα αµερικανικών συµφερόντων προτείνει «διακανονισµό» µε τους οφειλέτες, µε επιτόκιο που φτάνει το 13%! Η δε περίοδος αποπληρωµής είναι µικρή, εποµένως η δόση αυξάνεται.

Μα, αν κάποιος δεν µπορεί να διαθέσει το Χ ποσό, θα µπορεί να διαθέσει το Χ + 50%; Αλλη τράπεζα, ελληνικών συµφερόντων, δίνει επιτόκιο 15% για δεκαπενταετή εξόφληση! Ετσι, η συνολική οφειλή αυξάνεται κατά 150%! Να σηµειωθεί πως καµιά δεν δίνει γραπτά την «προσφορά» της, ώστε να µπορεί να ελεγχθεί από τα αρµόδια όργανα…

Το υπό κατάθεση (;) νοµοσχέδιο προβλέπει εξόφληση έως και 10% της οφειλής, µε διαγραφή του υπολοίπου. Στο πρώτο στάδιο, όµως, υπάρχει προσπάθεια διακανονισµού µε την τράπεζα. Αντιλαµβάνεται καθένας αν είναι αυτό εφικτό, µε βάση τα τωρινά δεδοµένα.

Επιτέλους, θα γίνει κάτι;

Δηµήτρης Ευαγγελινός Αχ, αγαπητέ Δηµήτρη, το άσµα του Μπάµπη Παπαδόπουλου τα έχει πει όλα (µεγάλεεεεεεεε): «Χρωστάω, σ’ όλες τις τράπεζες χρωστάω,/ µε κυνηγάν’ όπου κι αν πάω/ χρωστάω/ λογαριασµούς και δανεικά/ χρωστάω/ και το κορµί µου ξεπουλάω/ χρωστάω».


Μακιαβέλι που τους χρειάζεται…

Αγαπητή Φοίβη, Κατανοητό το ότι ο ελληνικής καταγωγής, γερµανός ευρωβουλευτής του δεξιού Φιλελεύθερου Δηµοκρατικού Κόµµατος (FDΡ), κ. Χατζηµαρκάκης, απαιτεί – σε συνέντευξή του – να λογοδοτήσει ο κ. Καρ(αµαν)λής (µόνον αυτός;) στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τα – αρνητικά – πεπραγµένα της πρωθυπουργίας του.

Αν κατάλαβα, ζητά ένα είδος δεύτερου διεθνούς δικαστηρίου Χάγης. Επειδή όµως το ελληνικό Κοινοβούλιο δεν ανήκει στον πλανήτη Γη, το βλέπω αδύνατον. Εξάλλου ο ίδιος δηλώνει ότι δεν ξέρει τι ισχύει στην Ελλάδα από νοµικής πλευράς. Αναφέρεται µάλιστα, ότι ύστερα από συνάντησή του µε τον κ. Καρ(αµαν)λή, σκέφτηκε πώς είναι δυνατόν ένας πολιτικός τόσο µετρίων δυνατοτήτων να κυβερνάει µία χώρα.

Δικαιολογείται, αφού δεν γνωρίζει και καλά την ελληνική πραγµατικότητα. Δηλαδή, τη µερίδα ψηφοφόρων και πολιτικών που υµνούσαν τον κ. Καρ(αµαν)λή. Αφού αυτόν τον χαρακτηρίζει µέτριο πολιτικά, ποιος ξέρει τι θα σκέφτηκε για τους υµνολόγους του.

Σίγουρα ο κ. Χατζηµαρκάκης θα έχει διαβάσει Μακαβιέλι, ως πολιτικός.

Και διαβάζοντάς τον, διαπιστώνει ο κάθε αναγνώστης, ότι ο κ. Καρ(αµαν) λής και οι συν αυτώ απλώς εφάρµοζαν τον ιταλό συγγραφέα _ σε θεωρητικό επίπεδο _ τέλεια. Και όταν «κυβερνούσαν» και όταν απευθύνονταν στο πόπολο. Το οποίο όµως ναρκωµένο πού να καταλάβει!

Σε χαιρετώ φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερµανία «Εκείνο που ισχύει στην ιατρική, έχει αναλογία και στην πολιτική» έλεγε ο Νικολό Μακιαβέλι, αγαπητέ Χρίστο. «Στην αρχή της µία ασθένεια είναι εύκολο να ιαθεί και δύσκολο να διαγνωσθεί. Οσο περνάει ο χρόνος είναι εύκολο να διαγνωσθεί και όλο και πιο δύσκολο να ιαθεί»…