Οι «φυλές» της ελληνικής κερκίδας

Αλλοι έρχονται από πολύ μακριά. Αλλοι από κοντά. Τους χωρίζουν αποστάσεις, ηλικίες, επαγγέλματα, τόποι διαμονής. Τους ενώνει η αγάπη τους για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου που αυτές τις ημέρες αγωνίζεται στο Μουντιάλ που διεξάγεται στη Νότια Αφρική. Οι «φυλές» της ελληνικής κερκίδας έχουν τη δική τους ταυτότητα.

Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι πάνω απ΄ όλα γιορτή των λαών. Στις εξέδρες των σταδίων της Νότιας Αφρικής ανταμώνουν όλα τα έθνη, οι σημαίες, οι γλώσσες, τα συνθήματα και οι προσδοκίες. Η ελληνική κερκίδα δεν αποτελείται αμιγώς από Ελληνες, τα φράγματα σπάνε και το πολυεθνικό παζλ σχηματίζεται και εδώ. Ο «πυρήνας» βέβαια είναι οι Ελληνες που ταξίδεψαν από την Ελλάδα και βέβαια η ομογένεια της Νότιας Αφρικής (και όχι μόνο) που δίνει το δικό της «παρών». Από την ακριτική Λέρο ταξίδεψε ο Γιώργος Μολφέτας – 27 ετών, κρεοπώλης: «Αγαπάω πολύ την Εθνική Ελλάδας και είχα πάει και στο Εuro 2004. Τότε είχαμε πάει 15 Λέριοι. Στο νησί αγαπάμε πολύ την ομάδα. Εδώ ήλθα βέβαια και για την εμπειρία. Πότε θα ξαναρχόμουν στην Νότια Αφρική;».

Αλλά και η Βόρεια Ελλάδα στέκεται πλάι στην Εθνική. Ο Θεοχάρης Παρπουτζής είναι από το Κιλκίς και εν μέσω οικονομικών δυσκολιών «στάθηκα τυχερός στο Στοίχημα. Επαιξα μόνο 6 ευρώ και κέρδισα το ταξίδι για τον πρώτο αγώνα της Εθνικής» λέει.

Υπάρχουν και αυτοί που ταξίδεψαν οδικώς για την Εθνική και μάλιστα 750 χλμ. Οι Αντώνης Σουσαλής και Φώτης Κουκουλήθρας ήλθαν με το αυτοκίνητο από το Κέιπ Τάουν στο Πορτ Ελίζαμπεθ για να παρακολουθήσουν το ματς της Εθνικής με τη Νότια Κορέα. Ο Αντώνης είναι γιατρός και κατάγεται από τη Λήμνο, ενώ ο Φώτης είναι ηλεκτρολόγος μηχανικός και κατάγεται από Λήμνο και Πύργο. «Πρώτη φορά βλέπουμε την ομάδα από κοντά. Νιώθουμε Ελληνες αν και έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει στη Νότια Αφρική και έχουμε πολλές προσδοκίες για μια καλή πορεία της Εθνικής» απαντούν με σιγουριά και ποζάρουν στην παραλιακή λεωφόρο του Πορτ Ελίζαμπεθ. Η ομογένεια της Νότιας Αφρικής έχει την τιμητική της. «Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Γιοχάνεσμπουργκ από Αιγυπτιώτες γονείς με καταγωγή από τη Λήμνο. Φοίτησα σε ελληνικό σχολείο και ασχολούμαι με επιχειρήσεις από μικρή. Τώρα στο Μουντιάλ παράτησα για λίγο την κανονική δουλειά μου και δουλεύω ως αρχηγός σε γκρουπ Ελλήνων που επισκέπτονται τη Νότια Αφρική για τους αγώνες» τονίζει η Αλεξία Κανταρίδου, για πολλά χρόνια μία από τους 3.000 Ελληνες του Γιοχάνεσμπουργκ. Ανοίγει τη σημαία και στέκεται με περηφάνια στα κάγκελα του γηπέδου «Νέλσον Μαντέλα» του Πορτ Ελίζαμπεθ. Δεν είναι παραπάνω από 30 ετών και σήμερα ζει στο Σίδνεϊ.

Στα «ορεινά» της ελληνικής κερκίδας η παρέα δεν αποτελείται από νεολαίους, αλλά είναι εμφανές πως οι μεσήλικοι κύριοι είναι συγκινημένοι. Φορώντας διακριτικά της Εθνικής, είναι μια παρέα ομογενών από τη Νότια Αφρική και ειδικότερα το Ντέρμπαν. «Είμαστε έντεκα Ελληνες (και Κύπριοι) και ήλθαμε αεροπορικώς από το Ντέρμπαν. Παρά τα χρόνια μας εδώ νιώθουμε Ελληνες σαν να μην πέρασε μια μέρα» λέει με ενθουσιασμό ο Σάββας Στυλιανού που μετράει 40 χρόνια στη Νότια Αφρική και υπήρξε για 10 χρόνια πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας του Ντέρμπαν. Εχει εταιρεία τροφοδοσίας πλοίων και σχολιάζει εν μέσω συνθημάτων την οικονομική κρίση της Ελλάδας: «Ελπίζουμε να ξεπεράσει η πατρίδα τα οικονομικά της προβλήματα. Θα βοηθήσουμε κι εμείς με επενδύσεις εκεί» καταλήγει.

Ματιές

«ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ

να ξεπεράσει η πατρίδα τα οικονομικά της προβλήματα. Θα βοηθήσουμε κι εμείς με επενδύσεις εκεί» λέει ο κ. Σάββας Στυλιανού, πρώην πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας του Ντέρμπαν