«Μy way»

O Κόφι Αμπονσά ήταν ένας αμυντικός τον οποίο ο Ντούσαν Μπάγεβιτς δεν αποχωριζόταν σχεδόν ποτέ. Ο γκανέζος τον ακολουθούσε από ομάδα σε ομάδα σαν μαύρη σκιά. Ιδιαίτερη τεχνική κατάρτιση δεν είχε. Ηταν ο παίκτης που στην ποδοσφαιρική αργκό αποκαλούμε «κρέας». Να πεις ότι ο πιο επιτυχημένος τεχνικός της τελευταίας 20ετίας στην Ελλάδα δεν ξέρει μπάλα, δεν το λες. Αβυσσος η ψυχή του προπονητή!

Μερικά χρόνια αργότερα, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, ο Μπάγεβιτς άνοιξε την ψυχή του σε παρέα φίλων του γι΄ αυτόν τον ακατανόητο ποδοσφαιρικό έρωτα που είχε νιώσει για τον άτεχνο ποδοσφαιριστή. Τους εξήγησε ότι ο Αμπονσά ασφαλώς και δεν ήταν το πιο εξελιγμένο «εργαλείο» που θα μπορούσε να έχει στα χέρια του ένας προπονητής, όμως ο άτιμος έκανε άριστα την πολύ συγκεκριμένη δουλειά που του ανέθετε στο γήπεδο. Αμα θες να ανοίξεις μια κονσέρβα, το κάνεις με το ανοιχτήρι. Ενα πολυμίξερ είναι πολύ πιο «προχώ», αλλά κονσέρβα δεν ανοίγει.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
Με παρόμοια λογική, ο άλλος πιο πετυχημένος προπονητής της σύγχρονης Ελλάδας, ο Οτο Ρεχάγκελ, επιλέγει συνήθως για την εθνική ομάδα τον Γιώργο Καραγκούνη που σπάνια θα τον πετύχεις όρθιο στο τερέν- και όχι τον Σωτήρη Νίνη που διαθέτει σχεδόν τα πάντα: ταχύτητα, κοντρόλ, πάσα ακριβείας «με τη μία», φαρμακερή σέντρα και καλό σουτ. Ο γερμανός επιμένει δογματικά σε έναν οργανωτή- γιατί αυτό υποτίθεται ότι είναι ο Καραγκούνης- που θεωρεί ότι ανάπτυξη παιχνιδιού σημαίνει, παίρνουμε την μπάλα και κάνουμε περιστροφές γύρω από τον άξονά μας μέχρι κάποιος να πέσει κάτω από τη ζαλάδα (ή ο αντίπαλος ή εμείς), ή τρέχουμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση μέχρι να μας ξαπλώσουν στο χορτάρι και να πάρουμε φάουλ. Ο «Κάρα» παίζει άρπα με τα νεύρα όλων, ακόμη και των συμπαικτών του, αλλά είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο Ρεχάγκελ.

Ο Νιόπλιας, αντίθετα, «ψηφίζει» Νίνη- κι ας δυσκολεύεται να αφήσει στον πάγκο τη «σημαία» του Παναθηναϊκού. Ποιος από τους δύο έχει δίκιο, ο Ρεχάγκελ ή ο Νιόπλιας; Και οι δύο!

Ο Ρεχάγκελ, που συνήθως καλείται να αντιμετωπίσει ομάδες καλύτερες και πιο γρήγορες από την Εθνική, χρειάζεται έναν χαφ που θα φρενάρει τον ρυθμό των αντιπάλων, θα κρατάει μπάλα, θα κερδίζει και θα εκτελεί «στημένες» φάσεις, θα σουτάρει από μακριά. Στο σύστημα «ταμπούρι και μια ευχή» που παίζει η Εθνι κή, ο Καραγκούνης είναι «μανούλα» στον ρόλο του οργανωτή- αμυντικού.

Ο Νιόπλιας, από την άλλη, παίζει συνήθως απέναντι σε ομάδες υποδεέστερες από τον Παναθηναϊκό (τουλάχιστον στην Ελλάδα) και είναι οι δικοί του παίκτες που πρέπει να κάνουν παιχνίδι. Με δύο κυνηγούς «σαΐτες» μπροστά, αν η μπάλα δεν φτάνει γρήγορα σε αυτούς, τα εκατομμύρια που παίρνουν είναι πεταμένα λεφτά. Ο Σισέ, που έχει και ένα πρόβλημα με τα νεύρα του, πολλές φορές κρατήθηκε για να μην πιάσει τον Καραγκούνη από τον λαιμό. Διότι όταν ο γάλλος τρέχει κατοστάρι περιμένοντας να του πετάξουν την μπάλα γρήγορα μπροστά του, ο Καραγκούνης την κρατάει στα πόδια του και κάνει σόλο καριέρα σαν κουβαρίστρα.

Οπως στο σινεμά, έτσι και στο ποδόσφαιρο το έργο δεν θα φτουρήσει χωρίς σωστό κάστινγκ. Αν στον ρόλο της μεσήλικης, άσχημης παραμάνας βάλεις την Αντζελίνα Ζολί επειδή είναι καλύτερη ηθοποιός από τη χοντρή με τον κότσο, θα γελάσουν και οι ταξιθέτριες.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ
Ο Μπάγεβιτς και ο Ρεχάγκελ ξεχώρισαν στη δουλειά τους κυρίως χάρη στη σωστή διανομή ρόλων, που πάντα ήταν το φόρτε τους. Ο Ρεχάγκελ επέζησε επί 9 χρόνια στον πάγκο των πιο ανικανοποίητων φιλάθλων του κόσμου κυρίως επειδή δεν έβαλε ποτέ την Εθνική Ελλάδας- ακόμη και ως Πρωταθλήτρια Ευρώπης- να παριστάνει την Μπαρτσελόνα. Και βέβαια, δεν υπήρχε περίπτωση να αλλάξει περπατησιά τώρα στα γεράματα.

Αν το «άστρο» του τον εγκαταλείψει στη Νότια Αφρική, θα συμβεί το εξής παράδοξο: η ίδια ακριβώς «συνταγή» που τον έκανε ήρωα το 2004, θα τον ρίξει από το άλογο της δόξας. Αλλά, αυτή δεν είναι η μοίρα των προπονητών;

Λεξικό

Σχέδιο (το):
Ο προκαθορισμός του τρόπου ενέργειας ή εγχειρήματος Οταν ο Πιλάβιος βράβευε τον Ρεχάγκελ για τη συμπλήρωση 100 αγώνων στον πάγκο της Εθνικής (φωτογραφία), στην ΕΠΟ ήδη ψιθυριζόταν ότι ο Γερμανός δεν θα τους κάνει… 110. Αλλά τα σχέδια των ανθρώπων τα βλέπει ο Θεός και γελάει. Αμα κάνει πάλι κανένα μαγικό ο… γερμανόκερως ο αφρικανικός, άντε να του πει «raus» ο πρόεδρος!

Φήμη (η):
Διάδοση από στόμα σε στόμα, ανεξακρίβωτη είδηση Εδώ και αρκετές εβδομάδες ακούγεται ότι η Ομοσπονδία έχει αποφασίσει να κάνει…

Οτο-stop μετά το Μουντιάλ. Γράφτηκε μάλιστα και το όνομα του υποψήφιου διαδόχου τού Ρεχάγκελ. Βεβαίως, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το διαψεύσει.

Κάποιοι μιλάνε για άγνοια ενός βασικού κανόνα του ποδοσφαίρου. Κάποιοι άλλοι, για κρίση ειλικρίνειας.

Εχει φάση

ΤΟ ΘΑΥΜΑ είναι ένα γεγονός που ανατρέπει ανεξήγητα τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Κάτι σαν να μοιράζεις χαρτιάχωρίς να κλέβεις- και να βρίσκεσαι με τέσσερις ντάμες κι έναν άσο, τη στιγμή που ο διπλανός σου στο τραπέζι κρατάει τέσσερις άσσους και μία ντάμα! Κάτι σαν αυτό που συνέβη το 2004 στην Πορτογαλία, δηλαδή.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ συνέβη, μπορεί να ξανασυμβεί. Το κακό είναι ότι στατιστικά τα θαύματα σπάνια επαναλαμβάνονται. Πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια ο Δαβίδ νίκησε τον Γολιάθ. Ηταν ένα από τα πρώτα θαύματα που γνώρισε ο κόσμος. Εκτοτε, όμως, συνηθίζεται να συμβαίνει το αντίστροφο:

ο Γολιάθ αρπάζει τη σφεντόνα από τα χέρια του “μικρού” και του τη βάζει εκεί που ξέρει… Και η Ελλάδα, πρωταθλήτρια- ξεπρωταθλήτρια Ευρώπης είναι και πάλι ο Δαβίδ.

ΤΑ ΚΑΘΕ λογής προγνωστικά είναι τζάμπα.

Ενα είναι βέβαιο: η Ελλάδα δεν έκανε το παραμικρό, σε αυτά τα έξι χρόνια που μεσολάβησαν, για να εξαργυρώσει το «θαύμα της Πορτογαλίας» και να ανέβει ποδοσφαιρικό επίπεδο.

Ετσι, η Εθνική θα παίξει στη Νότια Αφρική ακριβώς όπως τότε. Επομένως, τις πιο ρεαλιστικές προβλέψεις για τα αποτελέσματα μπορεί να τις κάνει ο… αστρολόγος του Ρεχάγκελ.

Εκλεψαν – λέει – 3.000 ευρώ από την Εθνική μας στο Ντέρμπαν. Σιγά το πράγμα. Εμείς τούς είχαμε κλέψει ολόκληρη κούπα!