Φέτος πήγαν για μπάλα

Οι μέρες είναι πονηρές και δύσκολες. Δεν επιδέχονται ούτε πειραματισμούς, ούτε επιπολαιότητες, ούτε ερασιτεχνισμούς. Μια σπίθα αρκεί για να γίνει έκρηξη. Μια πιθανή επιτυχία και ο κόσμος θα ξεχυθεί στους δρόμους, όπως τότε… Μια πιθανή αποτυχία και ο κόσμος θα γυρίσει στην εσωστέφεια και στην κατήφεια.

Σ υγκρίσεις δεν πρέπει να γίνονται. Το είπε και ο Ρεχάγκελ, όταν προσπέρασε τον σκόπελο με τις θύμησες του ΄94. Αλλά οι έλληνες δείχνουν επιφυλακτικοί, κυρίως γιατί η απόδοση της ομάδας του Οτο δεν είναι ελκυστική. Ούτε στην προκριματική φάση ούτε στα φιλικά παιχνίδια που δόθηκαν στα βουνά της Ελβετίας. Ο έλληνας, ο μαραζωμένος από τις σκοτούρες, ο Ελληνας που προχωρά σκυφτός και προβληματισμένος θέλει μια ένεση αισιοδοξίας. Η τσέπη μας είναι άδεια και οι συμπατριώτες μας στη Νότια Αφρική μπορούν να τη γεμίσουν: με υπερηφάνεια, με σωστή συμπεριφορά, με καλές εμφανίσεις στα ραντεβού.

Η έως τώρα παραμονή τους στο Ντέρμπαν πείθει πως τα «κακώς κείμενα» της Αμερικής ανήκουν στο παρελθόν. Μία μόνο συμμετοχή σε εκδήλωση (κι αυτήν την «κρέμασαν» στο site της ΕΠΟ!) και πέραν αυτού ουδέν. Εγκρατείς και σοβαροί. Για μπάλα πήγαν και όχι για δημόσιες σχέσεις. Η σχέση του οπαδού- φιλάθλου με την εθνική ομάδα χρειάζεται επαναπροσδιορισμό.

Αυτό είναι ένα από τα ζητούμενα για τους διεθνείς. Γιατί η μόδα πέρασε, οι εξέδρες στα εντός έδρας ματς ήταν μισοάδειες, η φλόγα από τις πρόσφατες επιτυχίες έσβησε. Οχι, δεν αναμένουμε την Κούπα. Περιμένουμε, όμως, μια νέα γενιά να ξεπεταχθεί και να δημιουργήσει τους σημερινούς «ήρωες». Το σημείο αναφοράς σε ένα ποδόσφαιρο που όλο και φθίνει στην ενδοχώρα, όλο και απαξιώνεται. Ιδού, λοιπόν, ο αληθινός στόχος των διεθνών. Να φέρουν το χαμόγελο στα χείλη του κόσμου, να οδηγήσουν κορίτσια και αγόρια μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες, να κάνουν την αγορά να ασχοληθεί με ένα ξεφτισμένο προϊόν.