Μήπως να κλείσει το µαγαζί;

Οσα γράφονται σήµερα θα έπρεπε να έχουν γραφεί την περασµένη Παρασκευή (ας θεωρηθεί υπεύθυνη η απεργία της περασµένης Πέµπτης). Θα ’θελε πάντως να γράψει κανείς για τη Μαρινέλλα ή για τους µαύρους που πουλάνε τσάντες στην Πανεπιστηµίου και κοιτάζουν απορηµένοι τους ηµεδαπούς διαδηλωτές να κατηφορίζουν την οµώνυµη λεωφόρο. Πόσο πιο τυχερό θα έπρεπε να λογαριάζουν οι τελευταίοι τον εαυτό τους, αφού µπορούν να διαµαρτύρονται τουλάχιστον στην πατρίδα τους. Οµως τα γεγονότα «σε τραβάνε από το µανίκι» κι ένα αναµφισβήτητο γεγονός υπήρξε η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού ότι «αισθάνεται εξοργισµένος» µε τις απάτες που αποκαλύπτεται να έχουν διαπραχθεί από συνεργάτες του. Με την προϋπόθεση ότι η στήλη είχε ξιφουλκήσει για να υπερασπιστεί τον πρώην πρωθυπουργό όταν ένας µητροπολίτης τον είχε αποκαλέσει «µικρόψυχο και µικρόσωµο» και χωρίς να ξεχνάει ακόµη κανείς ποια ήταν η κατάσταση έναν µόλις χρόνο πριν να αναλάβει την πρωθυπουργία ο Κώστας Σηµίτης, καθώς ο δηµόσιος βίος µαστιζόταν από τις γελοιότητες του συµπτώµατος Λιάνη, δικαιούται, λοιπόν, κάποιος ν’ αναρωτηθεί:

Γιατί έπρεπε η πολιτική ζωή που έδειχνε να χειραφετείται και ν’ αλλάζει προς το καλύτερο, στο παρασκήνιο να δουλεύουν δυνάµεις που θα την κατεξευτέλιζαν στο µέλλον ακόµη περισσότερο;

Γιατί έπρεπε να εξαργυρωθεί µε µια κατρακύλα ηθική που φέρνει ίλιγγο, η ελπίδα ότι τα πράγµατα είχαν αρχίσει, επιτέλους, να µπαίνουν σ’ έναν δρόµο; Υπάρχει µια καταπληκτική περιγραφή σ’ ένα δοκίµιο του Αγγελου Τερζάκη, για τον τρόπο που παιζόταν, σε παλαιότερα χρόνια, ο ρόλος του Ιάγου στον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ. Μ’ έναν τρόπο, δηλαδή, που έβγαζε όλους τους άλλους ρόλους επί σκηνής ως ηλίθιους, γιατί κανείς τους δεν αντιλαµβανόταν την περιφερόµενη πανουργία και δολιότητα. Αντί να αισθάνεται εξοργισµένος ο πρώην πρωθυπουργός, θα ήταν προτιµότερο να είχε προσέξει καλύτερα τα πρόσωπα των συνεργατών του ώστε ν’ αντιληφθεί ότι είναι λίγο δύσκολο να τα εµπνέει κάτι ευγενές, ανιδιοτελές και, γιατί όχι, υψηλόφρον. Κι αν οι αποκαλύψεις εις βάρος συνεργατών του κάνουν τον πρώην πρωθυπουργό απλά «να εξοργίζεται», τότε ποια αντίδραση αποµένει για τον καθηµερινό άνθρωπο που δεν συνεργάστηκε µαζί τους και µπορεί να επικαλεστεί πλήρη άγνοια; Να ησυχάσει, δηλαδή, λέγοντας ότι αφού δεν φέρει καµιά ευθύνη ο ίδιος, µπορεί να κοιµάται του λοιπού ανενόχλητος;

Θαυµάσια. Πείσαµε τους ανθρώπους ότι σωστή πολιτικοποίηση σηµαίνει να ενδιαφέρονται για τα κοινά, για να υποδείξουµε, όταν ο κόµπος έφτασε στο χτένι, πως πρέπει να σηκώσουν αδιάφορα τους ώµους, αφού κοτζανάµ πρωθυπουργός δηλώνει απλά πως έχει εξοργισθεί. Κι αν ακόµη υποθέσουµε πως όσα λέγονται και γράφονται είναι κακοήθειες και συκοφαντίες, γιατί δεν υποβάλλουµε µιαν απλή ερώτηση προς όλους τους ενδιαφερόµενους: Αν συνέβαινε να ζούνε ο Λουκής Ακρίτας και ο Πέτρος Μώραλης θα µπορούσε να τους «κολλήσει» οτιδήποτε ως ρετσινιά ή να την πιστέψει έστω κι ένας, ό,τι και να λεγόταν εις βάρος τους; Δεν φαίνεται ποιος την έχει κάνει τη σκατοδουλειά και ποιος όχι;

Το µεγάλο όµως θέµα είναι άλλο. Δεν παρατηρούµε µια µορφή κοινωνικής µελαγχολίας που παραλύει τους αρµούς της καθηµερινής ζωής, καθώς αποκτά µιαν αµείλικτη υπαρξιακή διάσταση που κάνει τον «ανώνυµο» πολίτη να περιέρχεται σε αλλόφρονα κατάσταση µε το παραµικρό, χωρίς να χρειάζεται η σοβαρότητα της οικονοµικής κρίσης; Ν’ αναρωτιέται, δηλαδή, ο καθένας µας για ποιον λόγο έχει έρθει σ’ αυτήν τη ζωή:

έχει έρθει για να πληροφορηθεί (για παράδειγµα) τα ονόµατα του Μαντέλη, του Τσουκάτου, του Χριστοφοράκου, του Βουλγαράκη ή γιατί υπήρχε κι ένας άλλος προορισµός που η δυσωδία της πολιτικής ζωής του τον απέκρυψε; Θα χρειαστεί όµως να συνεχίσουµε.