Το Πνεύμα του Τόνου

Ελληνοκινέζικα
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Η Κίνα µπήκε πολύ αργά, λόγω µαοϊκής µορφωτικής επανάστασης, στη σύγχρονη µεταπολεµική εποποιία, τη διεθνή, της ερµηνείας του αρχαίου ελληνικού δράµατος. Θυµάµαι στους Δελφούς όταν τη δεκαετία του ’80 έφεραν έναν Οιδίποδα που θύµιζε Μασίστα και ιταλικά αρχαιοελληνικά υβρίδια τύπου «Οδύσσεια» µε τη Ροζάνα Ποντεστά. Γρήγορα όµως µπήκαν σε σωστό δρόµο, όταν ήρθαν λίγα χρόνια αργότερα µε µιαν έξοχη «Μήδεια» στηριγµένη στην παράδοση, τους τρόπους και τις τεχνικές, τη δοµή και το ύφος της όπερας του Πεκίνου. Σκηνοθέτης ο Λούο. Γιος ενός περίφηµου αρχαιοελληνιστή µεταφραστή του Αισχύλου και του Σοφοκλή που µετέφραζε κυνηγηµένος σε σπηλιές µε κεριά.

Η εγγονή του Λούο, κόρη του σκηνοθέτη, είναι εγκαταστηµένη στην Ελλάδα και έχει εκδώσει σε δύο τόµους θαυµάσια µέθοδο εκµάθησης της κινεζικής που είχα την τιµή να προλογίσω.

Είχα πριν από χρόνια προτείνει επ’ ευκαιρία των Ολυµπιακών του Πεκίνου να ανέβει και νεοελληνικό έργο στην Κίνα. Και ο Λούο είχε αποδεχτεί να το ανεβάσει. Εγινε η µετάφραση αλλά η ελληνική µιζέρια δεν βρήκε τα λίγες χιλιάδες ευρώ να τον επιχορηγήσει. Οµως τώρα µε δικά τους έξοδα οι Κινέζοι ανεβάζουν το πρώτο νεοελληνικό έργο στο κινεζικό θέατρο. Τον «Δείπνο» του Ιάκωβου Καµπανέλλη. Και εύχοµαι να ανοίξει ένα παράθυρο διείσδυσης στην αχανή χώρα της ελληνικής δραµατουργίας.

Ελπίζω πάντως να µην παραστεί σαν γύφτικο σκεπάρνι κανείς έλληνας επίσηµος στην πρεµιέρα.