[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Η τελευταία ευκαιρία

Αν το δαχτυλίδι που παρέλαβε από τον Κώστα Σημίτη ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν θαμπό, το δαχτυλίδι που παρέλαβε από τον Αλέκο Αλαβάνο ο Αλέξης Τσίπρας τι ήταν; Αυτές τις ημέρες το εμπέδωσαν και όσοι δεν το ήξεραν: δεν ήταν δαχτυλίδι, ήταν αρμαθιά με δαχτυλίδια. Ενα για κάθε μία από τις φυλές του Ισραήλ που στρατοπεδεύουν στην Κουμουνδούρου και καταπίνουν αρχηγούς με βουλιμία και εντυπωσιακή συχνότητα. Ο Αλέξης είναι ο τελευταίος από μια σειρά, κατά συνθήκη, επικεφαλής της Βαβυλωνίας, την οποία δεν κατάφερε να τιθασεύσει ούτε ο πολύπειρος Νίκος Κωνσταντόπουλος.

Οταν ο Αλαβάνος πήρε το καπελάκι του και έφυγε, πολλοί πίστευαν ότι ο πρώτος που θα αποσταθεροποιηθεί θα είναι ο νεαρός που ο Αλέκος είχε ανεβάσει στην πολιτική σκηνή, με τις δημοτικές του 2006. Δεν έγινε έτσι. Ο Αλέξης πήγε στο ντιμπέιτ του 2009 έχοντας πίσω του ένα ιδιότυπο ασκέρι που τέμνεται με ταχύτητα αμοιβάδας κάθε τόσο. Και έφυγε με όσα ψηφαλάκια του χρειάζονταν για να αφήσει εκτός Βουλής τους Οικολόγους και να μπει ο ίδιος. Είναι η εποχή που οι απ΄ έξω ερμήνευαν το ύφος της δημόσιας παρουσίας του, πότε με την ηλικία του και πότε με κριτήριο την ιδιοσυγκρασία της κομματικής καταγωγής του. Οι απομέσα τον αντιμετώπιζαν ως αρχηγό ενός τμήματος κόμματος που ήταν τμήμα άλλου κόμματος.

Μοιραία το πλεοκέκτημα που έχει ένα πολιτικό σχήμα με συνιστώσες, χάνεται όταν το ίδιο είναι συνιστώσα σε άλλο σχήμα με συνιστώσες. Ετσι από την ίντριγκα μέσα στην ίντριγκα και με τη μια φράξια μέσα στην άλλη φράξια, το μαγαζί άρχισε να μπάζει. Για την ακρίβεια άρχισε να βγάζει. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η πρώτη θητεία τού Αλέξη στη Βουλή θα εξελιχθεί και στην τελευταία. Μπορεί όμως να είναι και η ευκαιρία που δεν είχε όταν οι δημοσκοπήσεις του έδιναν 20%. Ακόμη και σε μια διάσπαση που εξελίσσεται οριζοντίως και καθέτως, ένας πολιτικός αρχηγός που γεννήθηκε τέσσερις ημέρες μετά τη Μεταπολίτευση, είναι το πιο φρέσκο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή και παραμένει. Απλώς θα χρειαστεί τώρα να αποδείξει ότι ενηλικιώνεται και την ώρα που πεθαίνει η Μεταπολίτευση. Ο τρόπος βρισκόταν σ΄ ένα σύνθημα στους τοίχους του Καρτιέ Λατέν τον Μάη του 1968: «Τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου».