«Χαµένοι» όλοι τους στο άδοξο τέλος

Το φινάλε του «Lost» απέδειξε ότι η σειρά, που πριν από 6 χρόνια χαιρετίστηκε από το «ψαγµένο» τηλεοπτικό κοινό σαν αυτή που άλλαξε τα δεδοµένα στα σίριαλ, δεν ήταν τελικώς παρά ακόµη µία αµερικανιά, πιστή στις χολιγουντιανές αρχές τού συναισθηµατολαγνικού θεάµατος και των γλυκερών «λύσεων». Η «επανάσταση» του «Lost» (γιατί έφερε µία) ήταν ότι για πρώτη φορά εµφανιζόταν σειρά µε αµφιλεγόµενους ήρωες, µπερδεύοντας τις έννοιες του Καλού και του Κακού. Ακριβώς αυτό, όµως, ήταν ένα πανέξυπνο «παιχνίδι» για να εµπλακούν προσωπικά οι τηλεθεατές, προσπαθώντας να βρουν µόνοι τους τα όρια και εν τέλει να παραδοθούν στην ιντερνετική βιοµηχανία, «κατεβάζοντας» επεισόδια µε πάθος πριν από την προβολή τους και επιδιδόµενοι σε ατέλειωτες αναλύσεις, προβλέψεις, σχόλια για τα αλλεπάλληλα δήθεν φιλοσοφικά ερωτήµατα που έθετε κάθε τόσο η σειρά.

Μπούρδες. Οπως και το γεγονός ότι τα ονόµατα των ηρώων παρέπεµπαν σε φιλοσόφους και ποιητές, θεµελιωτές της δυτικής σκέψης – από τον Λοκ µέχρι τον Μίλτον και τον Ρουσό – µπερδεύοντας γκουρού και ανατολικές φιλοσοφίες, δεν ήταν παρά ακόµη ένα «αγκίστρι» της σκέψης του κοινού, που έψαχνε παραλληλισµούς χωρίς ποτέ να βρει.

Περιµένοντας µάλιστα ότι το φινάλε θα απαντήσει σε φιλοσοφικά ερωτήµατα και θα εξηγήσει τον ρόλο του καθενός, είδαµε απλώς ένα χολιγουντιανό µελό, όπου πέθαιναν όλοι, αφήνοντας τον µάταιο τούτο κόσµο, για να βρεθούν σε µια άλλη ζωή, σαν την κανονική, η οποία όµως είχε φόντο το παραδεισένιο νησί. Στο µόνο που «απάντησε» η σειρά ήταν ότι η οπτικοακουστική αµερικανική παραγωγή υπηρετεί την αφέλεια και, απλώς, εφευρίσκει «επαναστατικές µεθόδους» να διευρύνει την «αγορά», υπαγορεύοντας στην ιντερνετική γενιά θέµατα µε τα οποία να ασχολείται.