Δεν ήξερε ότι είχε 400 συγγενείς!

Παρακινημένος από μια φωτογραφία, ο Ρόμπιν Μπέιλι πήγε στο Μεξικό για να ερευνήσει τη ζωή του προπάππου του· και αίφνης ανακάλυψε ένα εκπληκτικό μυστικό.

Oταν ο Ρόμπιν Μπέιλι ήταν παιδί, όσο περισσότερο κοιτούσε τη φωτογραφία του προπάππου του τόσο απορούσε. Πώς ήταν δυνατόν εκείνος ο συντηρητικός βικτωριανός τζέντλεμαν να φωτογραφίζεται με μουστάκες και σομπρέρο πάνω στ΄ άλογο; Και γιατί ουδείς από την οικογένειά του έμοιαζε να ενδιαφέρεται να μάθει το γιατί;

Η γιαγιά του τού είχε πει λίγες ιστορίες για τον Αρθουρ Γκρίνολγκ και για το ότι είχε περάσει λίγα χρόνια στο Μεξικό. Ομως «εκείνη η φωτογραφία είχε κάτι μαγικό», λέει ο Ρόμπιν. «Ενας τύπος από το Μάντσεστερ που μπερδεύεται στη Μεξικανική Επανάσταση… Πίστευα ότι θα είχε διπλή προσωπικότητα. Επρεπε να πάω εκεί».

Γύρω στα 25 του, ο Αρθουρ Γκρίνολγκ άφησε τη φιλενάδα του και τη δουλειά του για μια νέα ζωή στους μύλους βαμβακιού της Κεντρικής Αμερικής. Και γύρω στα 25 του, ο δισέγγονός του, ο Ρόμπιν Μπέιλι, άφησε τη δική του καριέρα και τη φιλενάδα του στο Λονδίνο για να ανακαλύψει τα ίχνη του προγόνου του. Επειτα από μήνες ερευνών, εντόπισε τελικά το χωριό όπου είχε εργαστεί ο Αρθουρ. Και μετά ήρθε το σοκ: είχε μια μυστική διπλή ζωή ως Αρτούρο. Η άφιξη του Ρόμπιν αποκάλυψε μια ιστορία ενοχών και προδοσίας, τη βασανισμένη συνείδηση ενός άνδρα που είχε αναγκαστεί να επιλέξει ανάμεσα σε δύο γυναίκες, δύο κόρες και δύο ηπείρους.

«Στο λεωφορείο, πλησιάζοντας το χωριό, σκεπτόμουν πως ήμουν αφελής», λέει ο Ρόμπιν. «Οι πιθανότητες να βρω κάποιο ίχνος του Αρθουρ, ο οποίος είχε φύγει από εκεί πριν από έναν αιώνα, ήταν μία στο εκατομμύριο». Περιμένοντας ότι δεν θα βρει τίποτε, ο Ρόμπιν πλησίασε έναν άνδρα στο χωριό και τον ρώτησε για τον Αρθουρ Γκρίνολγκ. «Γκρίνολγκ; Σχεδόν όλο το χωριό ονομάζεται Γκρίνολνγκ!», του απάντησε εκείνος. «Θέλεις να γνωρίσεις τους συγγενείς σου;». Μέσα σε 10 λεπτά, ο Ρόμπιν γνώρισε έναν εξάδελφο που δεν είχε συναντήσει ποτέ, έναν άνδρα με σκούρα μαλλιά και χλωμό δέρμα. «Είσαι Αγγλος», του είπε ο Ρόμπιν. «Επειδή έχω άγγλους προγόνους, όπως εσύ», απάντησε ο άνδρας.

Το απόγευμα εκείνης της ημέρας, ο Ρόμπιν ανακάλυψε μια παράξενη ανωμαλία βαθιά στην καρδιά του Μεξικού: μια φυλή των Γκρίνολγκ με χλωμό δέρμα και πράσινα μάτια που μοιάζει στην οικογένειά του. Συνολικά υπήρχαν πάνω από 400 συγγενείς του Ρόμπιν, για την ύπαρξη των οποίων ουδείς είχε ιδέα πίσω στην Αγγλία.

Πώς συνέβη αυτό; «Κάθε μέρα συναντούσα 20, 30, 40 νέους συγγενείς». Μερικοί νόμιζαν ότι ο Ρόμπιν ήταν η μετενσάρκωση του Αρθουρ. Η τελευταία φορά που είχαν ακούσει για τον Αρθουρ Γκρίνολγκ ήταν το 1912, όταν αναχώρησε για την Αγγλία. Οταν έφτασαν τα νέα για τη βύθιση του «Τιτανικού», πίστεψαν ότι είχε πνιγεί. Σιγά σιγά, ο Ρόμπιν ένωσε τα κομμάτια από το παζλ της αγγλικής και της μεξικανικής ιστορίας. Ο Αρθουρ έφερε τη βρετανίδα φιλενάδα του, τη Μαρία, για να ζήσει μαζί του στο Μεξικό και παντρεύτηκαν. Το 1902 απέκτησαν μια κόρη, την οποία ονόμασαν κι εκείνη Μαρία. Τρία χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Αγγλία με τη γυναίκα του και το κοριτσάκι τους. Η γυναίκα του ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί τους, τη Ρουθ, τη γιαγιά του Ρόμπιν.

Απέκτησε ερωμένη
Ομως σύντομα ο Αρθουρ επέστρεψε στο Μεξικό. Τα χρήματα ήταν καλά εκεί, είχε κύρος και φιλοδοξίες, όμως ένιωθε μοναξιά. Και ενώ αλληλογραφούσε με τη σύζυγό του στην Αγγλία, απέκτησε ερωμένη μια ντόπια που την έλεγαν κι αυτή Μαρία. Απέκτησαν μια κόρη την ονόμασε κι αυτή Μαρία. Ο Αρθουρ «αντέγραψε» την οικογένειά του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Οταν ο Ρόμπιν έφτασε στο χωριό, η μεξικάνα κόρη του προπάππου του είχε ήδη πεθάνει, όμως είχε αφήσει πίσω της δέκα παιδιά, που είχαν αποκτήσει με τη σειρά τους πολλούς απογόνους. «Η μνήμη του Αρθουρ είχε κρατηθεί ζωντανή μέσω ιστοριών, των αντικειμένων που είχε αφήσει πίσω του και των συνταγών του. Συχνά έλεγα σε κάποια από τις μεξικάνες θείες μου, αυτό είναι νόστιμο, και μου έλεγε πως είναι συνταγή του Αρθουρ».

Ομως η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο. Ως αποικιακός επιχειρηματίας, ήταν στόχος συμμοριών και εξεγερμένων στη διάρκεια της Μεξικανικής Επανάστασης. Οταν του είπαν πως θα τον σκότωναν αν έμενε στο Μεξικό, αποφάσισε να επιστρέψει στην Αγγλία, όπου και έζησε με την πρώτη οικογένειά του για το υπόλοιπο της ζωής του χωρίς να πει ποτέ του λέξη για τις άλλες Μαρίες της ζωής του.

Ο Αρθουρ ουδέποτε ξέχασε το Μεξικό. Κάθε Κυριακή, αποσυρόταν για να γράψει μια επιστολή «σ΄ έναν φίλο στο Μεξικό». Ο Ρόμπιν διαπίστωσε αργότερα πως καμιά απ΄ αυτές τις εκατοντάδες επιστολές δεν έφτασε στην εκεί οικογένειά του. Εβαζε μέσα χρήματα και γι΄ αυτό τις έκλεβαν. Δεν είχαν κανένα τρόπο να έρθουν σε επαφή μαζί του και έτσι πίστεψαν πως είχε πεθάνει.

ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΦΥΛΗ

Στην καρδιά του Μεξικού τα μέλη μιας φυλής των Γκρίνολγκ με χλωμό δέρμα και πράσινα μάτια έμοιαζαν στην οικογένειά του

Εφριξε η γιαγιά

ΟΤΑΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕ η ευφορία από την ανακάλυψη της άλλης οικογένειάς του, ο Ρόμπιν γνωστοποίησε τα νέα στην 90χρονη γιαγιά του.

«Αρχικά έφριξε. Ολοι αυτοί οι εκατοντάδες νέοι συγγενείς σήμαιναν πως ο πατέρας της ήταν άπιστος στη μητέρα της. Ομως κυριάρχησε ο καθωσπρεπισμός της και τους έστειλε ένα χαιρετισμό…». Στο τέλος αποφάσισε να κάνει αυτό που πίστευε ότι θα ήθελε ο πατέρας της. Και στα 90 της ταξίδεψε στο Μεξικό, για να επισκεφθεί τον τάφο της ετεροθαλούς αδελφής της και να συναντηθεί με τα ετεροθαλή ξαδέλφια και ανίψια της στη μεγαλύτερη φιέστα που έγινε ποτέ στο χωριό Μπελαβίστα. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Ρόμπιν έγραψε για την ιστορία αυτή ένα βιβλίο με τίτλο «Τhe Μango Οrchard» («Ο κήπος των μάνγκο», εκδ.

Ρreface). Λίγο καιρό μετά αφού η γιαγιά του το διάβασε και έμαθε ότι θα εκδοθεί αφιερωμένο σε εκείνη, πέθανε σε ηλικία 103 ετών.