Νέοι Δίσκοι

Στο πιλοτήριο µε «ελεκτρόνικα»
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Το σιγουρέψαµε τελικά. Η electronica ξανά προς τη δόξα τραβά. «Πειράζει» τα πάντα και επιµένει. Ο καλύτερος τρόπος για να πετύχεις σε αυτό – υποστηρίζουν οι UΝΚLΕ που ξέρουν καλά – είναι να κάνεις φίλους. Ενώ έχεις αποδείξεις πως οι «άλλοι» θα είναι πάντα πιο πολλοί.

Ο Τζέιµς Λαβέλ είναι κάτι σαν θρύλος στην ηλεκτρονική µουσική, καθώς έχει χτίσει µεγάλο µέρος από αυτά που ακούνε σήµερα τα αυτιά µας. Αν υπολογίσει κανείς πως οι UΝΚLΕ τριγυρίζουν εκεί έξω καµιά δεκαπενταριά χρόνια, θα πιστεύει πως έχουν περάσει από τα ίδια µέρη πολλές φορές. Τo περίεργο όµως είναι πως όλο και ανακαλύπτουν κρυµµένα µονοπάτια. Ο Λαβέλ που σηκώνει τα βάρη δεν αναπαύεται στα κεκτηµένα – «νιώθω, λέει, σαν να αρχίζω από την αρχή. Κάνω πολύ περισσότερα πράγµατα από οποιαδήποτε άλλη φορά». Τον ρωτάω τι εννοεί – κανονικά τώρα έπρεπε να είχε αναλάβει ο αυτόµατος πιλότος.

«Το αντίθετο. Τώρα είναι που κάνουµε όλα τα πράγµατα µόνοι µας. Παλιά έγραφες τα τραγούδια, έµπαινες στο στούντιο , ηχογραφούσες, αυτό ήταν. Τώρα, τα φροντίζουµε όλα εµείς. Από την αρχή ώς το τέλος». Δεµένος ο πιλότος στο κόκπιτ. Αλλο που δεν θέλει ο Λαβέλ. Τελικά τι είστε, ροκ γκρουπ που παίζει ηλεκτρονικά, ή ηλεκτρονικοί ρόκερ; Γελάει. Ανάλογα µε τη στιγµή που τους πετυχαίνεις. Είναι περήφανος, λέει, που καταφέρνει να φέρνει στο ίδιο δωµάτιο καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη µουσικής να δουλεύουν µαζί.

Τελευταία είναι πολύ χαρούµενος που έψησε τον Μαρκ Λέινεγκαν να τραγουδήσει στο «Αnother Νight Οut» – όχι και η πιο προφανής επιλογή για ένα άλµπουµ των UΝΚLΕ. Κόσµος πολύς. Εχει φέρει αυτή τη φορά ένα ψυχεδελικό ροκ γκρουπ από το Σαν Φρανσίσκο, τους Sleepy Sun, τους Βlack Αngels από το Οστιν του Τέξας, τους Βig Ιn Japan, ενώ για το Ηeavy Drug που ακούγεται σαν gospel παραµόρφωση ή ψαλµωδίες εντόµων γύρω από αναµµένη λάµπα, ένα λεπτό και κάτι του αρκεί. «Οπου κι αν έπεσε η νύχτα» τελικά, του λέω, φαίνεται πως έχει αρχίσει το πάρτι. Εχουν κάνει έναν από τους πιο ωραίους, γεµάτους dance δίσκους τους.

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com
Πέντε εντός σχεδίου

§ U [-1208nderworld – καινούργιο κοµµάτι:

Scribble. Φιλί από ντραµ’ εν µπέις και µεγάλες ταχύτητες. Χαµογελάστε, τα 90s είναι εδώ και λίγο ζαλισµένα.

§ Ιn Flagranti «Τrough a rabbit hole», γλάροι, ψαροπούλια και disco. Συνταγή Μπρούκλιν µε πολλά µυστικά συστατικά.

§ Μiami Ηorror «Sometimes». Τα σαγόνια του καρχαρία τρέµουν. Είναι να µην αγριέψει το Μαϊάµι.

§ Dennis Ferrer «Ηey Ηey». Και µια κι είµαστε στην περιοχή – από τη συλλογή «Μiami 2010» της Ρlanetworks – τα σέβη µας στον κ. Φέρερ.

§ Laurence Αrabia «Dream Τheatre». Οταν ο Λόρενς της Αραβίας πήγαινε, ο Laurence Αrabia (o Νεοζηλανδός) γυρνούσε. Ή το αντίθετο.
Το ηφαίστειο ξυπνά

Ο σκοπός του ήταν να φτιάξει µικρά κρυστάλλινα τραγουδάκια που να λαµποκοπάνε πάνω στις µουσικές ζωγραφιές των Sigur Ros – αλλά επειδή τίποτε δεν είναι µόνο απλό και κρυστάλλινο στην ισλανδική ποπ – ο Jonsi έφτιαξε µια ανεµόσκαλα από τραγούδια που τον βγάζουν έξω από τις ασφυκτικές όσο και αιθέριες φόρµες του γκρουπ. Καλό γι’ αυτόν δηλαδή. «Go» (Ρarlophone)

και όπου φύγει φύγει. Ποπ, πιανάκι, κιθάρα και ξύλινα αλογάκια. Μπίλιες, πεντόβολα και παραµύθια για µάγισσες και δράκους. Ετσι ο Jonsi τα βάζει µε το ηφαίστειο, αυτό ξεφυσάει, µας γεµίζει σκόνη και κάνει χαρούµενο το art πλήθος της πόλης. Μπράβο βρε Jonsi, καλά τους κάνεις.

Εlectro, τώρα και τα χέρια µακριά από τις πρίζες γιατί η «Soul jazz» αυτή τη φορά πάει και µαζεύει ό,τι πειραµατικό, γερµανικό ροκ και ηλεκτρονικό ξέφυγε από την προσοχή της Ανγκελα Μέρκελ (που είχε αλλού τον νου της κι έχασε το επεισόδιο). Σωστή κι όχι µισή δουλειά, εδώ – Can, Ηarmonia, Faust, Τangerine Dream, Αmon Duul ΙΙ, Νeu! Τα οποία σήµερα τα ακούς µε άλλο αυτί ενώ το πακέτο έχει σελίδες για µελέτη. Επίσης, όπως όλα τα πράγµατα και το «Deutsche Εlektronische Μusik» έχει τα όριά του.
Λάπτοπ και τακούνια

Πειραγµένα όλα. Και το τάνγκο µαζί. «Τango 3.0» (Υa basta!

Records). Οι Gotan Ρroject σε έναν αισθησιακό αποκαλυπτικό ορισµό του nuevo tango που χρειάζεται λάπτοπ, ψηλά τακούνια και ένα βλέµµα όλο νόηµα. Η γαλλοαργεντίνικη συµµαχία στέκεται όρθια παιδεύοντας τον ρυθµό και βασανίζοντας τα βήµατά της, αποφεύγοντας όµως να πατήσει τελικά την µπανανόφλουδα. Προσπαθούν τα τετραγωνίσουν τον χορό (tango square), να φέρουν ξένους παίκτες Dr John από Νέα Ορλεάνη – τελικά κερδίζουν 3-0, υποκλίνονται µπροστά στην κερκίδα και περνάνε στον τελικό.