[ ΑΙΧΜΕΣ ] Τι κερδίσαμε

ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ κοινωνία δεν ζει για να ασκεί εξωτερική πολιτική. Ασκεί εξωτερική πολιτική για να μπορεί να ζει. Τη ρήση του Τζορτζ Κέναν, του πατέρα της στρατηγικής της ανάσχεσης, καλό θα ήταν να τη θυμηθούν οι κάθε είδους επικριτές της κινητικότητας στα ελληνοτουρκικά και της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα. Η ρητορική περί κακού «τάιμινγκ» και περί «απόβασης» του «σουλτάνου» με 100 επιχειρηματίες στην Αθήνα που επαναφέρει το σύνδρομο της «υπόδουλης» Ελλάδας ούτε μας αξίζει ούτε προσφέρει στον πατριωτισμό μας, όσο κι αν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους γι΄ αυτό οι κάθε μορφής λαϊκιστές. Για την ιστορία, η ίδια ρητορική αναπτύχθηκε στην Τουρκία όταν το 2006 η Εθνική Τράπεζα εξαγόρασε το 46% των μετοχών της Finansbank. Προφανώς, όπως τότε η ελληνική οικονομική διείσδυση δεν άλωσε την Τουρκία, ούτε το ίδιο θα γίνει σήμερα. Η λεπτομέρεια είναι ότι τα κέρδη της Εθνικής πέρυσι ήταν μεγαλύτερα στην Τουρκία απ΄ ό,τι στην Ελλάδα. Είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα για τη σημασία της εμβάθυνσης της συνεργασίας στους τομείς «χαμηλής πολιτικής». Κανένας δεν περίμενε ότι ο κ. Ερντογάν θα ερχόταν στην Αθήνα και από αυτή την επίσκεψη θα λύνονταν τα θέματα του Αιγαίου. Και μπορεί στα ελληνοτουρκικά να μην ισχύει ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Αλλά η επίσκεψη Ερντογάν σηματοδότησε σίγουρα μια νέα αρχή. Βέβαια, ο πειρασμός να θεωρήσει κανείς την εξωτερική πολιτική παράρτημα της ψυχιατρικής, όπως είχε πει ο Χένρι Κίσινγκερ, είναι πάντα μεγάλος. Είναι, όμως, το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα.

Για τα υπόλοιπα, υπάρχει ο ψυχίατρος.